บทที่ 1050 ต่อสู้คนเดียว

“พระเจ้า! นึกไม่ถึงว่าเข้าจะฆ่าคาร์ลตายแล้ว! ” มีคนอุทานขึ้นอย่างตกใจ

“ดยุกดรูว์ไม่มีทางจะปล่อยนายไปแน่! ”

พวกคนของเผ่าโลหิตมองไปยังคาร์นอตวิลเลียม ด้วยความหวาดกลัวและโกรธแค้นอย่างมาก

แต่ว่า กลับไม่มีใครกล้าที่จะใช้คำพูดดูถูกเหยียดหยามคาร์นอตวิลเลียม

โลกใบนี้ก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีความสามารถ แม้แต่อึสุนัขก็ยังเทียบไม่ได้ เพราะอย่างน้อยอึสุนัขก็ไม่มี

ใครไปเหยียบย่ำ

สำหรับการลงมือฆ่าคนเผ่าเดียวกันของคาร์นอตวิลเลียมนั้น หลินหยุนกลับไม่มีความตื่นตกใจ

อันใด

มนุษย์ต่างสายเลือด ในเผ่าโลหิต มีกำหนดกฎเกณฑ์ระดับชนชั้นอย่างเข้มงวด

ชนชั้นล่างกระทำผิดต่อชนชั้นบน นั่นมีโทษถึงตาย

โดยคาร์นอตวิลเลียมในฐานะที่เป็นเจ้าชายเผ่าโลหิต แต่กลับถูกมาร์ควิสรวมถึงลูกของมาร์ควิส

ที่มีสายเลือดความสูงศักดิ์ที่ห่างชั้นกับเขาอย่างมากนั้นดูถูกเหยียดหยาม ถ้าหากว่าเขาไร้พลัง

ความสามารถ เกรงว่าคงจะถูกพวกคนเหล่านี้ฆ่าตายไปตั้งนานแล้ว

คาร์นอตวิลเลียมยืนอยู่กับที่อย่างสงบ พร้อมกับปิดตาสองข้างลง

ร่างกายของเขา แผ่กระจายพลังอำนาจออกมา ซึ่งเป็นพลังอำนาจของความมั่นใจในตนเอง

เมื่อเขาลืมตาขึ้นนั้น แทบจะเทียบเท่าได้ว่าเขาเกิดใหม่ขึ้นอีกครั้ง

สีหน้าท่าทางของคาร์นอตวิลเลียมนั้น สง่างามสูงศักดิ์ยิ่งกว่าในอดีตแล้ว

เวลานี้ เขาสมกับเป็นราชาอย่างแท้จริง

คาร์นอตวิลเลียมกวาดสายตามองไปที่ทุกคนอย่างไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึก และพูดขึ้นอย่าง

เย็นชาว่า: “ดยุกแดร็กคิวล่าอยู่ที่ไหน? ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยพลังอำนาจ ทำให้พวกคนเผ่าโลหิตระดับล่างหวาดกลัวกันไปหมด

การกดขี่ทางสายเลือดนั้น เด็ดขาดยิ่งกว่าการกดขี่ทางพลังความสามารถเสียอีก

“ดยุกแดร็กคิวล่าไม่อยู่” มีคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

“ไม่อยู่? ” คาร์นอตวิลเลียมขมวดคิ้ว

จากนั้น เขาก็มองไปที่ปราสาทหลังที่ใหญ่ที่สุดนั้น และก็ตะโกนพูดว่า: “แดร็กคิวล่า ฉันกลับมาแล้ว นายไม่ออกมาต้อนรับหน่อยเหรอ? ”

เสียงของเขาดังกังวานไปไกล และแฝงไปด้วยพลังอันแข็งแกร่ง ราวกับว่าเป็นการท้าทายยั่วยุ

ในปราสาทมีเสียงตอบกลับขึ้นทันที

“ดยุกไม่อยู่ ให้ฉันออกมาต้อนรับนายแทนแล้วกัน! ”

เสียงที่แก่ชราดังขึ้น

จากนั้น ผู้อาวุโสที่มีผมสีเงินทั้งศีรษะ ในชุดคลุมสีแดงก็พลันปรากฏขึ้นกลางอากาศด้านหน้าของ

คาร์นอตวิลเลียม

เหมือนกับเดินออกมาจากกลางอากาศอย่างกะทันหัน

“ดยุกดรูว์! ”

พวกคนเผ่าโลหิตร้องเรียกขึ้นด้วยความดีใจ

สายตาของคาร์นอตวิลเลียม แสดงออกถึงความโกรธแค้นอย่างหนัก พร้อมกับความหวาดกลัว

เล็กน้อย

นั่นคงเป็นเงามืดในวัยเด็ก

คาร์นอตวิลเลียมพูดขึ้นเบา ๆ ว่า: “ดยุกดรูว์ ฉันจำได้ว่า ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันยังไม่ได้ออกจาก

เผ่าไปนั้น นายเกือบจะลงมือฆ่าฉันแล้ว”

ดยุกดรูว์ส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา ใบหน้าที่แก่ชราเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม: “ฉันเสียใจอย่างมาก ที่ในตอนนั้นไม่ลงมือฆ่านาย”

“ไม่อย่างนั้น วันนี้คาร์ลคงจะไม่ตาย! ”

คาร์นอตวิลเลียมพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า: “ไม่เคารพต่อเจ้าชาย นายสมควรตาย! ”

“ฮ่าฮ่า พลังความสามารถของนายนั้นเพิ่มขึ้นไม่น้อยก็จริง แต่ว่า เมื่อเทียบกับฉันแล้ว นายยัง

ห่างไกลอยู่อีกมาก” ดรูว์หัวเราะเยาะเย้ย

คาร์นอตวิลเลียมยิ้มอย่างประหลาด: “จริงอยู่ที่ว่า ฉันยังต่อสู้เอาชนะนายไม่ได้ แต่ มีคนที่สามารถ

เอาชนะได้”

สายตาของดรูว์ มองไปยังหลินหยุนที่ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของปราสาท โดยชี้ไปที่หลินหยุนและ

ถามขึ้นอย่างเหยียดหยามว่า: “ที่นายพูดก็คือเขาคนนั้นใช่ไหม? ”

“นักบู๊ชาวจีน นายคิดว่าจะต่อสู้เอาชนะฉันได้อย่างนั้นเหรอ? ”

“เหอะเหอะ ช่างน่าขันจริง ๆ! ”

หลินหยุนพูดขึ้นว่า: “ฉันอยากจะลองดูสักตั้ง”

สายตาของดยุกดรูว์มีแสงอันตรายปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง และพูดว่า: “หนุ่มน้อย นายอาจจะตายได้”

สิ่งที่ตอบเขากลับไปนั้น คือหมัดของหลินหยุน

หมัดนี้ ช้าอย่างมาก เหมือนกับคนแก่ กำลังรำไทเก็ก

แต่ว่า สีหน้าของดยุกดรูว์ กลับเปลี่ยนไปในทันที

ในฐานะผู้อาวุโสที่เก่งกาจและช่ำชองในการต่อสู้ ดยุกดรูว์เคยได้ต่อสู้กับนักบู๊ชาวจีนมากมาย ในจำนวนนี้รวมถึงนักบู๊แดนเทพเหล่านั้นด้วย

แต่ว่า ดยุกดรูว์รู้สึกว่า พวกนักบู๊ที่เขาได้เคยต่อสู้ด้วยนั้น เมื่อเทียบกับเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหน้านี้แล้ว ช่างแตกต่างกันมากยิ่งนัก

พลังหมัดนั้นของหลินหยุน เริ่มต้นจากหน้าประตูใหญ่ของปราสาท แต่ว่า ตำแหน่งที่เกิดแรง

ปะทะนั้น กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าของดรูว์

เหมือนว่าพลังหมัดของหลินหยุนนั้น ได้ทะลุผ่านช่วงอากาศ ถึงขนาดที่ว่า ละเลยมองข้าม