บทที่ 1084 ต่อสู้กันเถอะ

นิ่งโหย่วหรงผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพน่าอดสู้ แต่ว่าภาพนี้กลัยเต็มไปด้วยเสน่ห์แปลก ๆ

อุณหภูมิรอบ ๆ หลินหยุนลดลงอย่างกะทันหัน

หลอหยวนป้าใจสั่นสะท้าน จากนั้นก็พูดอย่างสั่นเทา “ฉันไม่ได้แตะต้องเธอ ฉันเพิ่งพาเธอกลับมา ยังไม่ทันได้ทำอะไร นายก็มาแล้ว!"

หลินหยุนเดินขึ้นมา จากนั้นก็โบกมือเพื่อช่วยนิ่งโหย่วหรงคลายพันธนาการ

นิ่งโหย่วหรงกอดหลินหยุนทันทีอย่างแรงเนื่องจากกลัวว่าหลินหยุนจะหายไปทันทีที่ตนปล่อยมือ

“ไม่ต้องกลัว มันผ่านไปแล้ว” หลินหยุนปลอบโยน

เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่เห็นนิ่งโหย่วหรง เธอคือหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงที่ทั้งเย่อหยิ่งและแข็งแกร่ง

อย่างไรก็ตาม โชคชะตาไม่ยุติธรรมกับหญิงสาว ตอนนี้เธอไม่เหลือความเย่อหยิ่งนั้นแล้ว เหลือแค่ความแข็งแกร่ง

จนกระทั่งนิ่งโหย่วหรงได้สติกลับมา หลินหยุนก็ค่อยตบหลอหยวนป้าลงไปกับพื้น จากนั้นก็เหยียบลงที่ตำแหน่งตันเถียนของเขา

"อ๊าก!"

หลอหยวนป้ากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว "พลังบำเพ็ญของฉัน!"

หลินหยุนมองไปที่นิ่งโหย่วหรงและพูดว่า "เขาพิการไปแล้ว เธอคิดจะทำอะไรก็ทำอย่างสบายใจเถอะ!"

นิ่งโหย่วหรงหันกลับมามองที่หลอหยวนป้า ความเกลียดชังปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่สวยงามของเขา

นิ่งโหย่วหรงไม่พูดอะไรแต่เดินไปข้าง ๆ อย่างเงียบๆ แล้วหยิบกริชขึ้นมา

จากนั้นเขาก็เริ่มกรีดมัดอย่างช้าๆบนตัวของหลอหยวนป้า

เริ่มจากใบหน้าของหลอหยวนป้า ที่มีรอยมีดมากกว่า 100 เล่ม

ในช่วงเวลานี้ เสียงกรีดร้องของหลอหยวนป้ายังคงดำเนินต่อไปเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง

หลินหยุนยืนอยู่ข้าง ๆ และมองดูเธออย่างเงียบ ๆ

ดูความโกรธบนใบหน้าของนิ่งโหย่วหรงค่อยๆสลายไปอย่างช้าๆ จากนั้นจึงกลายเป็นความเศร้าโศกแล้วร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง

กริชในมือของเธอก็เปลี่ยนจากช้าเป็นเร็ว และในที่สุดก็จบชีวิตของหลอหยวนป้าลง

“พ่อแม่และทุกคนในตระกูลนิ่ง ฉันขอล้างแค้นให้พวกคุณ!”

นิ่งโหย่วหรงคุกเข่าลงกับพื้นและร้องไห้น้ำตานองหน้า

หลินหยุนมองไปที่เธอซึ่งดวงตาพึ่งจะกระจ่างใสขึ้นมา เขารู้ว่าปิศาจในใจของนิ่งโหย่วหรงได้ผ่านไปแล้ว

"กลับกันเถอะ!" หลินหยุนกล่าวอย่างแผ่วเบา

นิ่งโหย่วหรงหันกลับมาและคำนับให้หลินหยุน

หลินหยุนไม่ได้หยุดเธอ

“ขอบคุณที่ช่วยแก้แค้นให้ฉัน จากนี้ไปฉันยินดีที่จะเป็นผู้ติดตามรับใช้คุณ!” ดวงตาของนิ่งโหย่วหรงแน่วแน่ มั่นคง

"เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น" หลินหยุนเอ่ย

“ฉันทำลายสำนักชิงชางเพราะพวกเขากล้ามาปล้นผู้คนไปจากชางฉองกรุ๊ป ฉันกำลังเชือดไก่ให้ลิงดู”

“เธอก็ยังเป็นเธอ ไม่ได้เป็นทาสรับใช้ของใคร”

นิ่งโหย่วหรงยังยืนกรานต่อ “คุณไม่จำเป็นต้องยอมรับฉัน แต่ฉันยอมรับคุณ"

เด็กสาวผู้นี้แม้จะสูญเสียความเย่อหยิ่งไปแล้ว แต่ความดื้อรั้นฝังเข้ากระดูกของเขาก็ยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลง

หลินหยุนไม่ได้ปฏิเสธและกล่าวเรียบๆ “กลับกันเถอะ!”

ทั้งสองออกจากสำนักชิงชาง ในขณะนี้ เจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดของสำนักชิงชางเกือบทั้งหมดถูกหลินหยุนฆ่า และพวกลูกศิษย์เหล่านั้นก็ได้ถือโอกาสหนีลงมาจากภูเขาในขณะที่หลินหยุนกำลังตามหานิ่งโหย่วหรง

ตอนนี้ในสำนักชิงชางไม่มีใครรอดอยู่อีก

หลินหยุนคนเดียว ทำลายสำนักชิงชางลงทั้งหมด

ข่าวนี้ ถูกแพร่ออกไปโดยเหล่าลูกศิษย์ที่หนีจากสำนักชิงชางพวกนั้น และก็ทำให้กลุ่มคนที่ถูกซุ่มโจมตีที่ทางเข้าหุบเขาเก้าหัวก็ได้รู้ด้วยเช่นกัน

อู๋ยิวหมิงผู้อาวุโสแห่งเขาคุนชางเมื่อได้ยินข่าวนี้ก็ตื่นตะลึง "เขาคนเดียว ฆ่าล้างทั้งสำนัก!"

“หลินชางฉองผู้นี้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ เขาต้องถูกฆ่า!”

“ไม่เช่นนั้น จากนี้ไปโลกบู๊โบราณของเราคงไม่มีวันได้เชิดหน้าชูตา!”

คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ หลินชางฉองต้องตาย!”

"อัตราการเติบโตของเขาน่ากลัวเกินไป หากให้เวลาเขาอีกสักสองสามปี ถึงตอนนั้นต่อให้พวกเราสี่ค่ายใหญ่กรูกันออกมา ก็อาจไม่เพียงพอที่จะฆ่าเขาคนเดียวได้!" ผู้อาวุโสอีกคนพูดด้วยความเป็นห่วง

ผู้คนมีความตั้งใจที่จะฆ่าหลินหยุนมากขึ้น

หลินหยุนพานิ่งโหย่วหรงออกจากสำนักชิงชาง เมื่อเห็นศพที่ด้านหน้าประตูของสำนักชิงชาง สีหน้าของนิ่งโหย่วหรงก็ดูซีดขาวอยู่บ้าง

แม้ว่าเธอจะเกลียดคนของสำนักชิงชาง แต่ในฐานะคนธรรมดาเมื่อเห็นภาพนี้ก็รับไม่ได้จริงๆ

หลินหยุนเอ่ยเรียบๆ "ถ้าเธอต้องการเดินไปพร้อมกับฉัน อย่างนั้นเธอก็ควรพยายามยอมรับฉากเหล่านี้ให้ได้"