บทที่ 1192 มีโอกาสดีๆในช่วงวิกฤต

ฉู่เทียนส่งฉินชิงถงออกไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

เมื่อเห็นรถม้าจากไปแล้ว ฉู่เทียนถอนหายใจทันที

ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังคนหนึ่งพูดด้วยเสียงหัวเราะ "คุณชายเทียน คุณอาลัยอาวรณ์เธอเหรอครับ?"

ฉู่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม "บนโลกใบนี้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้ฉันอาลัยอาวรณ์ได้!"

"ผู้หญิงคนนี้ไม่มีคุณค่าแล้ว แต่อย่างน้อยเธอก็เป็นคนของตระกูลฉิน ฉันยังไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง!"

"หลินหยุนคนนั้นได้ให้โอกาสดีๆครั้งนี้กับฉัน!"

ลูกน้องคนนั้นพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม "อย่างไรก็ตาม มันก็น่าเสียดายอยู่! ผู้หญิงที่สวยมากๆแบบนี้ ไม่ได้หากันง่ายๆ!"

"อย่างไรก็ตาม ถึงแม้เธอจะจากไปแล้ว แต่เธอกลับไม่โทษหรือโกรธพี่เทียนเลย!"

"แต่เธอกลับเกลียดหลินหยุนเข้ากระดูกมากขึ้น!"

"ฮ่าๆๆ ขอพูดตามตรง พี่เทียนเป็นคนที่มีความสามารถสูงจริงๆ!"

……

ฉินชิงถงนั่งอยู่ในรถม้า น้ำตาของเธอไหลอาบหน้าไม่หยุด แต่เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่อยากให้น้ำตาไหลลงมาอีก แต่เธอก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาอยู่

น้ำตาที่ไหลลงมาเพิ่มทีละหยด ความแค้นในจิตใจของเธอก็เพิ่มขึ้นทีละนิด

ถึงแม้เธอยังไม่ได้ออกจากเมืองมี่หยุน แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนพืชที่ลอยอยู่กลางแม่น้ำ ไม่รู้ว่าอนาคตของตัวเองจะเป็นยังไง

วันที่สาม หลังจากออกจากเมือง

ชายวัยกลางคนที่มีหน้าที่คุมรถม้าก็เป็นคนของตระกูลฉู่ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสาวงามขนาดนี้ ทำให้เขาเผยธาตุแท้ของตัวเองออกมาทันที

เขากดร่างกายของฉินชิงถงไว้ในรถม้า

ไม่ว่าเธอจะพยายามร้องขอความช่วยเหลือหรือพยายามดิ้นรน และปลดปล่อยพลังทั้งหมดของแดนฝึกพลังระยะแรกของตัวเองออกมา แต่มันก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

เพราะคนคุมรถม้าของตระกูลฉู่แข็งแกร่งกว่าเธอมากๆ

หลังจากมีอะไรกันแล้ว ทั้งสองคนก็นิ่งสงบลงทันที

เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น คนคุมรถม้ามัดตัวฉินชิงถงไว้ในรถม้า

และเดินทางไปให้ไกลจากเมืองมี่หยุนที่สุด

ฉินชิงถงในเวลานี้ เธอมีสีหน้าที่ขาวซีดมากๆ ใบหน้าของเธอไม่มีสีเลือดเลย

เธอไม่ได้ตะโกนขอความช่วยเหลือ และไม่ได้ร้องไห้ด้วย เพราะน้ำตาของเธอแห้งเหือดไปแล้ว

จิตใจของเธอในตอนนี้ มีเพียงแค่ความคิดเดียวและความรู้สึกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือความแค้น

มันเป็นความแค้นสุดๆ

มันเป็นความแค้นสุดขีด

เรื่องทั้งหมดเพราะหลินหยุนเพียงคนเดียว!

หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ดิ้นรนแล้ว คนคุมรถม้าก็ไม่ได้มัดตัวเธออีก ทำให้ฉินชิงถงหาโอกาสหนีรอดทันที

กลางดึก

หลังจากคนคุมรถม้ามีอะไรกับเธอแล้ว เธอก็เดินออกจากรถม้าด้วยความอิดโรย จากนั้นเธอก็วิ่งหนีอย่างสุดชีวิต

เมื่อเธอเริ่มวิ่งหนี คนคุมรถม้าก็สังเกตเห็นทันที

เขารีบวิ่งไล่ตามไปทันที

ฉินชิงถงรู้ตัวดี นี่คือโอกาสสุดท้ายของตัวเองแล้ว!

ดังนั้นเธอจึงรู้สึกหวาดกลัวมากๆ เธอกัดฟันตัวเอง เธอไม่สนใจคำพูดข่มขู่ของคนคุมรถม้าที่ไล่ตามอยู่ด้านหลังเลย

หลังจากวิ่งหนีได้ชั่วโมงกว่าๆ ในที่สุดชิงถงก็หยุดวิ่งหนี สุดท้ายแล้วเธอเลือกที่จะยอมแพ้

เพราะด้านหน้าของเธอ ไม่มีถนนให้วิ่งอีกแล้ว ถ้าก้าวเท้าอีกเพียงก้าวเดียว ก็จะตกลงไปในหุบเขาทันที

และคนคุมรถม้าก็วิ่งไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าฉินชิงถงยืนอยู่บนหน้าผาที่ไม่มีทางหนีอีก คนคุมรถม้าก็หัวเราะออกมาและพยายามเดินเข้ามาใกล้

"ทำไมถึงไม่หนีอีกละ?"

"ฉันเคยพูดกับเธอก่อนหน้านี้แล้ว ตั้งแต่เดินทางออกจากเมืองมี่หยุน เธอก็คือคนของฉันแล้ว!"

"ไม่ว่าคุณจะหนีไปที่ไหน คุณก็ไม่สามารถหนีจากน้ำมือของฉันได้อย่างแน่นอน!"

"เรื่องนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจน คำพูดของฉันมันเป็นความจริง!"

ฉินชิงถงยิ้มด้วยความเจ็บปวด ถึงแม้สถานการณ์จะเป็นแบบนี้แล้ว ถึงแม้เธอจะยิ้มด้วยความเจ็บปวด แต่รอยยิ้มของเธอก็ยังคงสวยมากๆ

ทำให้คนที่มองเห็นรู้สึกสงสารทันที

เมื่อมองเห็นคนคุมรถม้าค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ แต่จิตใจของเธอไม่ได้รู้สึกแค้นเขาเลย

คนที่เขาแค้นมากๆมีแค่หลินหยุนเพียงคนเดียว!

ในความคิดของเธอ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเพราะหลินหยุนเพียงคนเดียว

ฉินชิงถงเงยหน้าขึ้นมาและตะโกนใส่ท้องฟ้า ความแค้นของเธอได้ปะทุออกมา

"หลินหยุน!"

"ถึงแม้ฉันจะกลายเป็นภูตผีปีศาจ ฉันก็จะขอสาปแช่งคุณไปทุกชาติ!"