บทที่ 1273 สองเยว่

แต่ฝ่ามือยักษ์นั้นก็ได้กลับคืนร่างขึ้นดังเดิม และพุ่งลงมาจับตัวอีกครั้ง

ด้านล่างก็ทิ่มแทงกระบี่ใส่อีกครั้ง

แต่ว่ากระบี่ที่ทิ่มแทงไปในครั้งนี้ มีพลังที่อ่อนแอกว่ากระบี่ครั้งก่อนนั้นอย่างชัดเจน

ฝ่ามือที่มองไม่เห็นได้ตบทำลายลำแสงกระบี่จนแหลกสลาย

ในขณะนั้นเอง ขอบฟ้าที่ห่างไกลออกไป ได้ปรากฏผ้าแพรขาวที่รวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ พุ่งจู่โจมเข้ามา จนชั้นฟ้าชั้นดินสั่นสะเทือนขึ้นอย่างกะทันหัน

พลิกตลบม้วนตัวอยู่ในอากาศ และพุ่งเข้าทำลายฝ่ามือนั้นจนแหลกละเอียด

แม้แต่สองเงาร่างที่แอบซ่อนตัวอยู่ในอากาศนั้น ต่างก็ตกตะลึงจนถึงกับปรากฏตัวออกมาเลย

พริบตาเดียว เงาร่างนั้นก็มาอยู่ที่เบื้องหน้าแล้ว

โดยที่เป็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง อยู่ในชุดกระโปรงยาวสีม่วง ผมยาวประบ่า มีผ้าแพรขาวพันอยู่ที่ท่อนแขน รูปลักษณ์งดงาม โดยภายใต้ลักษณะท่าทางที่สง่างามเฉิดฉาย ดั่งกับนางฟ้าอย่างไรอย่างนั้น

เห็นผู้หญิงคนนี้แล้ว ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสสี่ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป จากนั้น ก็แสดงความเคารพให้กับผู้หญิงคนนี้

จางหลิงซูพูดขึ้นว่า “ที่แท้ก็คือสหายสองเยว่นั่นเอง ฉันเสียมารยาทไปหน่อย! ”

ลูกตาสองข้างที่ดำมิดของสองเยว่ ได้กวาดสายตามองไปที่ผู้อาวุโสใหญ่จางหลิงซู จากนั้นก็มองไปบนท้องฟ้าทางทิศเหนือ

พร้อมกับพูดขึ้นว่า “สหายทั้งหลาย ในเมื่อมาถึงกันแล้ว ทำไมไม่ปรากฏตัวออกมาพบกันบ้าง? ”

เมื่อสองเยว่พูดคำนี้ออกไป

หลายเงาร่างที่แข็งแกร่งทรงพลัง ก็ได้ปรากฏตัวออกมาจากในอากาศ

เมื่อเห็นหลายเงาร่างนี้แล้ว ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสสี่ ก็รีบเดินเข้าไปหาทันที

โดยในเวลานี้ ผู้คนในเมืองมี่หยุนต่างก็มีสีหน้าท่าทางที่เปลี่ยนไป

คาดคิดไม่ถึงว่า จะมียอดฝีมือแอบซ่อนตัวอยู่ในอากาศด้วย

มียอดฝีมือจำนวนไม่น้อย ที่ต่างก็รู้จักสถานะของฝ่ายตรงข้ามเป็นอย่างดี แต่ก็ยังคงไม่กล้าที่จะเชื่อกับสิ่งที่ตาตนเองพบเห็น

“พระเจ้า ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่ไหม? ”

“นี่คือ......รองเจ้าสำนักเทียนหยุนอย่างนั้นเหรอ? ”

“แม้แต่ยอดฝีมือระดับรองเจ้าสำนัก ก็ยังมาที่เมืองมี่หยุนด้วย? ”

“มิน่าล่ะ แม้แต่เจ้าสำนักแทนของสำนักหยุนเยว่ก็ยังมาด้วยตนเองเลย! ”

“หากว่าเกิดการสู้รบครั้งใหญ่ขึ้น เกรงว่าทั้งเมืองมี่หยุนคงจะถูกทำลายลงจนไม่เหลือซากเป็นแน่! ”

“ทุกคนรีบหลบหนีกันไปโดยเร็ว! ”

“ไม่สามารถที่จะพักอยู่ในเมืองได้อย่างเด็ดขาด! ”

เพียงครู่เดียว เงาร่างจำนวนไม่น้อยก็ได้หลบหนีออกไปทางนอกเมืองกันอย่างรวดเร็ว

ทางตระกูลฉินเองก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่อยากจะหลบหนีไปเช่นกัน แต่ภายใต้ลมหายใจที่ปกคลุมนั้น ทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถออกไปจากตระกูลได้แม้แต่น้อย

สายตาของรองเจ้าสำนักมองไปยังสองเยว่ที่ยืนอยู่ในอากาศฝั่งตรงข้าม และพูดขึ้นว่า “สหายสองเยว่ ตั้งแต่ครั้งนั้นที่จากกัน ก็ไม่ได้พบเจอกันมานานเลย! ”

สองเยว่มองไปที่เขาเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ยังมีอีกสองสหาย ทำไมถึงไม่แสดงตัวออกมาพบกันล่ะ? ”

เมื่อเธอพูดจบ ด้านหลังของรองเจ้าสำนักเทียนหยุน ก็มีเงาร่างของผู้ชายคนหนึ่งและผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวออกพมา

เห็นเงาร่างของสองคนนี้แล้ว ก็ทำให้ทุกคนตกตะลึงขึ้นอีกครั้ง

“สองคนนี้ ไม่ใช่คนของสำนักเทียนหยุน! ”

“ผู้หญิงคนนี้ เหมือนว่าจะเป็นผู้อาวุโสปิงหลินแห่งสำนักฉีซาน! ”

“อีกคนที่อยู่ด้านหลังนั้น ก็ไม่รู้จักแล้ว! ”

“แต่ชัดเจนว่าเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งมากเช่นกัน! ”

“ต่างพูดกันว่าสำนักฉีซานกับสำนักเทียนหยุนมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ดูเหมือนว่าคำพูดนี้จะเป็นความจริง! ”

“เรื่องราวในครั้งนี้ คิดไม่ถึงว่าสำนักฉีซานจะมาเข้าร่วมด้วย! ”

หลายคนต่างก็รู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อเป็นอย่างมาก

ในอากาศ

สองเยว่เองก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่า คนของสำนักฉีซาน จะมาปรากฏตัวขึ้นได้

เธอเคลื่อนสายตา แล้วจ้องมองไปยังผู้อาวุโสปิงหลินกับชายชราที่อยู่ด้านหลังผู้นั้น

และพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “สำนักฉีซานเองก็เข้ามาเกี่ยวข้องในครั้งนี้ด้วยเหรอ? ”

ผู้อาวุโสปิงหลินได้ยินดังนั้น ก็ได้พูดขึ้นอย่างเฉยเมยว่า “สหายสองเยว่อย่าได้เข้าใจผิดไป เรื่องของสำนักเทียนหยุน สำนักฉีซานของเราไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว! ซึ่งถ้าหากสองสำนักของพวกเธอนั้นเปิดศึกใส่กัน คนของสำนักฉีซาน ไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งแน่นอน! ”

สองเยว่พูดขึ้นว่า “แบบนี้ถึงจะดีที่สุด แต่ว่า ต่อให้ยื่นมือเข้าช่วยก็ไม่เป็นไร สำนักหยุนเยว่ของเรา รับมือได้หมดอยู่แล้ว! ”

ได้ยินที่เธอพูด ทุกคนต่างก็พากันตื่นตะลึง สายตาที่มองไปยังสองเยว่นั้นเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง