ตอนที่ 1278
บทที่ 1279 หวงฉาวถอนหายใจ
October 21, 2026
แต่ว่า
หลังจากที่เงากระบี่แหลกละเอียดลงแล้วนั้น
ก็กลับคืนร่างเดิมอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
แล้วก็กลับมาห่อหุ้มร่างกายของหลินหยุนใหม่อีกครั้ง
ทุกครั้งที่ไม้บรรทัดวัดนภากระหน่ำโจมตี
เงากระบี่ก็ก่อตัวกลับคืนร่างเดิมอย่างรวดเร็วในทุกครั้ง
ส่วนหลินหยุนที่อยู่ตรงใจกลาง
ต่างก็สงบนิ่งดั่งภูเขาไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร
ปล่อยให้พลังที่มองไม่เห็นเข้าปะทะบีบอัดได้ตามอำเภอใจ
จากอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์นี้ของหวงฉาว
เขาสัมผัสได้ถึงพลังขอบเขต
แต่ขอบเขตลักษณะนี้
ก็ไม่ใช่ว่าจะแข็งแกร่งมากเท่าไร
เพียงแค่เกิดขึ้นเล็กน้อยจากพลังนี้เท่านั้น
ซึ่งก็มาจากไม้บรรทัดวัดนภาในมือของเขานั่นเอง
ไม่ใช่ว่าหวงฉาวจะสามารถควบคุมพลังขอบเขตได้สักหน่อย
หวงฉาวดวงตาเป็นประกาย
หลังจากที่เขาโจมตีติดต่อกันนั้น
ไม้บรรทัดวัดนภาที่เกิดจากการกลายร่างของลำแสงนับไม่ถ้วนก็ได้มลายหายไป
บนหน้าผากของเขาก็มีหยาดเหงื่อปรากฏขึ้นจำนวนไม่น้อย
อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์นี้ สำหรับเขาแล้ว
ถือว่าต้องสูญสิ้นพลังงานไปไม่น้อยเลยทีเดียว
สูดหายใจลึก
หวงฉาวเก็บไม้บรรทัดวัดนภาขึ้น
จากนั้น
ก็ได้ทำการโค้งตัวคำนับต่อหลินหยุนด้วยความเคารพอย่างที่สุด
“บุตรอริยสัจมีพลังบำเพ็ญที่สูงส่งไร้เทียมทาน หวงฉาวมิอาจเทียบได้! ”
ความรู้สึกที่หลินหยุนมีต่อหวงฉาวนั้น
แน่นอนว่าไม่ถึงกับชอบหรือรังเกียจ
แม้ว่าเขาจะสังหารเจียงเฉิงแห่งสำนักเทียนหยุน
รวมถึงผู้อาวุโสอีกหลายคน
ซึ่งเป็นไปได้ว่าในสายตาของคนในสำนักเทียนหยุนนั้น
คงจะเป็นสภาพการณ์ที่จะต้องตายจากกันไปข้างใดข้างหนึ่งแล้ว
แต่ในจิตใจของหลินหยุนนั้น
กลับไม่ได้ใส่ใจอะไรมากขนาดนั้น
ตลอดเวลามานี้
เขามีเป้าหมายที่ชัดเจนอย่างที่สุด
นั่นก็คือเจียงเฉิงกับมู่หงสองคนนี้
ส่วนที่ว่าได้ลงมือสังหารผู้อาวุโสของสำนักเทียนหยุนนับครั้งไม่ถ้วนนั้น
ก็เป็นเพราะฝ่ายตรงข้ามข่มขู่คุกคามตระกูลฉิน
ข่มขู่คุกคามฉินเหมย
ก็เท่านั้นเอง
ระหว่างเขากับหวงฉาว
ก็ไม่ได้มีอะไร
ครั้งนี้
ก็เป็นเพียงการพบกันโดยบังเอิญเท่านั้น
พวกเขาไม่มีความจำเป็น ที่จะต้องสังหารฝ่ายตรงข้าม
แน่นอนว่า
ถ้าหากลงมือสังหารหวงฉาวในที่ตรงนี้
โอกาสที่เขาจะหลบหนีเอาตัวรอดไปได้นั้น
มีน้อยมาก
หลินหยุนพูดขึ้นว่า “ไม่ลงมือต่อแล้วเหรอ? ”
หวงฉาวเองก็ตรงไปตรงมา โดยพูดขึ้นว่า “อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์เมื่อสักครู่นี้ เป็นอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่แข็งแกร่งที่สุดที่ฉันสามารถแสดงออกมาได้ ภายใต้การต่อสู้ที่ไม่ถึงขั้นต้องเอาเป็นเอาตาย”
“แต่ก็ยังคงไม่สามารถทำลายการป้องกันของบุตรอริยสัจลงได้”
“ดังนั้น”
“ต่อให้ฉันจะแสดงพลังอื่นต่อไปอีก”
“ก็คงไม่เกิดผลอะไรไปมากกว่านี้แล้ว! ”
“บุตรอริยสัจมีพลังบำเพ็ญที่สูงส่งไร้เทียมทาน”
“ลึกล้ำคาดการณ์ไม่ถึงจริง ๆ! ”
“หวงฉาวนับถือ! ”
ขณะที่พูด
หวงฉาวก็โค้งตัวอีกครั้ง
คำนับต่อหลินหยุนอย่างเคารพ
ใบหน้าของหลินหยุนไม่ได้มีอารมณ์ความรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ
ส่งเสียงฮึเบา ๆ
จากนั้นก็หันหลังแล้วย่ำขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วจากไป
แต่ในขณะนั้นเอง
หวงฉาวก็ได้เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง
เขารีบพูดขึ้นว่า “ท่านบุตรอริยสัจโปรดหยุดก่อน! ”
หลินหยุนหันหลังกลับมา
แล้วจ้องมองไปที่หวงฉาวอีกครั้ง
หวงฉาวพูดต่อขึ้นว่า “ท่านบุตรอริยสัจ หวงฉาวยังมีเรื่องขอร้องอีกหนึ่งเรื่อง! ”
“เมื่อครู่ ได้รับรู้ชื่นชมถึง พลังการป้องกันของท่านบุตรอริยสัจไปแล้ว! ”
“หวงฉาว ยังต้องการที่จะรับรู้ชื่นชมถึงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์การโจมตีของท่านบุตรอริยสัจดูบ้าง! ”
“หวังว่าท่านบุตรอริยสัจ จะสามารถแสดงให้ชมเป็นบุญตาสักหน่อย! ”
ขณะที่พูด ก็โค้งคำนับอย่างเคารพอีกครั้ง
หลินหยุนเคลื่อนสายตา และพูดอย่างเย็นชาขึ้นว่า “นายแน่ใจเหรอ? ”
หวงฉาวได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดขึ้นว่า “ขอบคุณมากที่ท่านบุตรอริยสัจให้การชี้แนะ! ”
หลินหยุนส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา และพูดขึ้นว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นฉันก็จะแสดงให้นายได้ชมตามที่ต้องการ! ”
เมื่อพูดจบ
มือถือดาบเฮ่าเทียน พลังที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ของโลกใบนี้ ได้ระเบิดปะทุขึ้นในทันที
ลมหายใจที่น่าสะพรึงกลัวจนไม่สามารถอธิบายได้
พลันทำให้ทุกคนตกใจหวาดหวั่นไปทั้งหมด
ราวกับว่าทุกคนได้หยุดชะงักที่จะหายใจ
ขณะนั้นเอง
หลินหยุนก็ได้ฟาดฟันกระบี่เข้าไปที่หวงฉาว