บทที่ 1286 มาถึงสำนัก

ทางด้านสำนักเทียนหยุน พวกเขายังคงค้นหาหลินหยุนอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตาม หลินหยุนก็เหมือนน้ำหยดหนึ่งที่ตกลงไปในทะเลอันกว้างใหญ่อย่างโลกคุนชาง ถ้าอยากจะหาเขาจนเจอ มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายๆเลย?

เมื่อไม่สามารถค้นหาหลินชางฉองเจอ สำหรับสำนักเทียนหยุนแล้ว มันก็เหมือนกับมีกระบี่พิฆาตเล่มหนึ่งลอยอยู่เหนือศีรษะ ไม่รู้ว่ามันจะลงมาฟันคนเมื่อไหร่ และไม่รู้ด้วยว่ามันจะฟันศีรษะของใครกันแน่

ดังนั้น ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ด้านในสำนักเทียนหยุน ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโส อาจารย์หรือลูกศิษย์ในสำนัก ทุกคนต่างอยู่ในสำนักและไม่กล้าเดินทางออกไป

ถึงแม้สำนักจะไม่ได้ออกกฎห้ามออกจากสำนัก แต่พวกเขาก็ไม่กล้าออกจากสำนักแม้แต่ก้าวเดียว

มันอันตรายมากๆ

อันที่จริง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องอันตราย มันทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดกลัวมากๆ

เพราะคุณสามารถมองเห็น และสัมผัสมันได้

แต่เมื่อเรื่องอันตรายซ่อนอยู่ในที่ลับ คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเจอเรื่องอันตรายเมื่อไหร่ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะมาในรูปแบบไหน เรื่องนี้มันยิ่งทำให้รู้สึกหวาดผวาและน่ากลัวมากๆ

ความหวาดกลัวไม่ได้ค่อยๆหายไป แต่เมื่อเวลายิ่งผ่านไปนานมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม สำนักหยุนเยว่ในเวลานี้

ตอนนี้ ด้านบนหุบเขา ยังคงมีเมฆสีขาวปกคลุมอยู่และเมฆสีขาวเหล่านี้

ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่เพราะด้านในของมัน มีค่ายกลที่ทรงพลังมากๆอยู่

ในเวลานี้ มีชายชราร่างเล็กคนหนึ่ง เขาจับไม้เท้าและพับขากางเกงของตัวเอง ใส่รองเท้าแตะและเดินตรงเข้ามายังหุบเขา

วินาทีที่แล้ว รู้สึกเหมือนเขาอยู่ไกลมากๆ แต่วินาทีต่อมา เขาก็เดินเข้ามาใกล้แล้ว

ชายชราเดินมาถึงบริเวณรอบๆหุบเขา เขามองไปยังเมฆสีขาวที่อยู่ด้านบน

ผ่านไปสักพัก เขาก็หยิบตราสัญลักษณ์เล็กๆอันหนึ่งออกมา จากนั้นก็โยนเข้าไปในก้อนเมฆสีขาว

ชั่วพริบตา ก้อนเมฆสีขาวก็เคลื่อนไหวด้วยความเร็วทันที

หลังจากผ่านไปชั่วครู่ ก้อนเมฆสีขาวก็แบ่งเป็นสองข้าง และเผยทางเดินออกมาทันที

ชายชราขยับร่างกายและก็เดินเข้าไปทันที

อย่างไรก็ตาม หลังจากเดินทางมาถึงอีกฝั่งของหุบเขา ก็มีคนจำนวนมากมายืนรอเขา

คนที่เป็นผู้นำ ก็คือสองเยว่

คนที่อยู่ข้างๆสองเยว่ ก็คือสี่เยว่

และสามเยว่

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพลังและความแข็งแกร่ง ทำให้อำนาจและคำพูดของสามเยว่สู้สี่เยว่ไม่ได้

เมื่อเห็นชายชรา สองเยว่เอ่ยปากพูดทันที "เป็นสหายเทียนหยุนนี่เอง ไม่รู้ว่าสหายมาที่สำนักเทียนหยุนในตอนนี้ มีธุระอะไรเหรอ?"

ชายชรายังคงมีสีหน้าที่เป็นมิตร คล้ายๆกับคนชราจากชนบท

เมื่อได้ยินคำพูดของสองเยว่ เขาก็พูดเบาๆ "ฉันมาครั้งนี้ เพราะอยากจะถามสหายทุกคน หลินชางฉองคนนั้นเป็นใครมาจากไหนกันแน่ ฉันคิดว่าสำนักของพวกคุณน่าจะรู้เรื่องเหล่านี้"

เมื่อสองเยว่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ สายตาของเธอก็เปล่งประกายและพูด "สหายเทียนหยุน คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง? หลินชางฉองเป็นใครมาจากไหน สำนักหยุนเยว่ของเราจะรู้ได้ยังไง ฉันคิดว่าสหายเทียนหยุนไปหาหลินชางฉองคนนั้นให้เจอ จากนั้นค่อยถามเขาโดยตรงจะดีกว่า บางทีคุณอาจจะได้คำตอบ"

ชายชราพูดเบาๆ "สหายสองเยว่ ทำไมต้องพูดแบบนี้ด้วย? พวกเราไม่มีใครเป็นคนโง่ ในเมื่อพวกเราต่างเป็นคนฉลาด ก็พูดกันอย่างคนฉลาดจะดีกว่า "

"หลินชางฉองคนนั้น ทำไมเขาต้องไปเมืองมี่หยุน ทำไมเขาถึงมีความสัมพันธ์กับตระกูลฉิน"

"ฉันเชื่อว่าเรื่องนี้ สหายสองเยว่ น่าจะรู้ดีอย่างแน่นอน?"

"การมาของฉันในครั้งนี้ ก็เพื่อมาสอบถามเท่านั้น หลินชางฉองคนนั้นเป็นใครมาจากไหนกันแน่!"

"เขากับสำนักของพวกคุณ มีความเกี่ยวข้องอะไรกันแน่"

"สหายสองเยว่ ความต้องการของฉัน ไม่ได้มากเกินไปใช่ไหม?"

สายตาของสองเยว่กระตุกทันที

เธอเองก็คาดคิดไม่ถึงจริงๆ ชายชราที่ยืนอยู่ด้านหน้าคนนี้ สามารถตรวจสอบเรื่องเหล่านี้จนเจอ

อย่างไรก็ตาม เรื่องเหล่านี้ มันก็ไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายของเธอ