บทที่ 1291 วางกลอุบาย

ชิวเทียนส่ายหัวอีกครั้ง แต่กลับไม่ได้ปฏิเสธ

ตอนมองปิงหลาน แววตาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ต่างออกไป

ปิงหลานก็มองด้วยแววตาเป็นประกายแวววาว

ไม่นาน ทั้งสี่คนเดินลึกเข้าไปในกลุ่มภูเขา

ชิวเทียนใช้พรมเมฆ ไม่ได้เหาะสูงจนเกินไป และไม่ได้เหาะเร็วเกินไป

เพราะกังวลว่าจะทำให้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่จำเป็น

แต่ไม่นาน ทั้งสี่คนรับรู้ถึงลมปราณอันแข็งแกร่ง

ดีที่ระยะห่างไม่ใกล้กันมาก จึงไม่อันตรายจนเกินไป

ผ่านไปเกือบครึ่งวัน ตอนฟ้าเริ่มมืดลง ทั้งสี่คนมาถึงที่ตั้งหุบเขาเทียนยวน

ชิวเทียนเก็บพรมเมฆ ทั้งสี่คนลงมาสู่พื้นดิน

ชิวเทียนพูดว่า “บริเวณหุบเขาเทียนยวน ก็ยังอันตรายมาก ที่นี่มีงูชนิดหนึ่ง ชื่อว่างูเทียนยวน งูชนิดนี้เชี่ยวชาญเรื่องการหลบซ่อน อีกทั้งพิษรุนแรง ศิษย์น้องทั้งสาม ต้องระวังด้วย!”

“เรารอที่นี่ ให้ฟ้าสว่างก่อน”

“จากนั้นค่อยลงน้ำไปหาทรายเทียนเหอ”

“ศิษย์น้องมู่เฉินกับศิษย์น้องติงหลิง ต้องยิ่งระวัง ห้ามประมาท”

“ลงไปลองดูได้”

“แต่ถ้าไม่ไหว ต้องรีบขึ้นมาทันที!”

“อย่าฝืน!”

เมื่อมู่เฉินกับซิงเฟยได้ยิน รีบพยักหน้าแล้วพูดว่า “รับทราบศิษย์พี่!”

ชิวเทียนพยักหน้า จากนั้นหันไปมองปิงหลาน แล้วพูดว่า “ศิษย์น้อง ให้ศิษย์น้องทั้งสองคนอยู่ที่นี่ เราไปค้นหาบริเวณนี้สักรอบเถอะ ถ้ามีอันตรายอะไร จะได้ป้องกันก่อนที่เหตุร้ายจะเกิดขึ้น!”

เมื่อปิงหลานได้ยิน จึงพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “เอาตามที่ศิษย์พี่ว่าละกัน!”

พูดพลาง หันหน้าไปมองมู่เฉินแล้วพูดว่า “ศิษย์น้องมู่เฉิน ทั้งสองคนอยู่ที่นี่ ต้องดูแลศิษย์น้องติงหลิงให้ดีนะ!”

มู่เฉินรีบพูดว่า “ศิษย์พี่วางใจได้เลย มีผมอยู่ ไม่มีทางให้ศิษย์น้องติงหลิงเป็นอะไรเด็ดขาด!”

ไม่นาน ทั้งสองคนเดินไปตามหุบเขาเทียนยวน

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินออกไป

มู่เฉินรีบหันหน้าไปมองซิงเฟย แล้วพูดว่า “ศิษย์น้องพักผ่อนสักหน่อยเถอะ เดินทางติดต่อกันหลายวัน คงจะเหนื่อยแย่! พี่จะไปหาสัตว์อสูรมากิน สัตว์อสูรที่นี่รสชาติดีมาก ไม่เหมือนกับพวกที่เลี้ยงไว้ในคอก ที่โรงเหล้าเมืองฉีซาน!”

ซิงเฟยพยักหน้า แล้วพูดว่า “ศิษย์พี่ระวังตัวด้วย”

มู่เฉินตอบ และเลือกทิศทาง จากนั้นจึงหายตัวไป

ในพื้นที่ว่างเปล่า เหลือซิงเฟยเพียงคนเดียว ซิงเฟยก็มีความสุข

หาที่เอาเบาะทรงกลม ออกมาจากแหวนเก็บของ และนั่งขัดสมาธิลงบนเบาะ

เพราะเธอไม่รีบร้อน รอว่าอีกฝ่ายจะแสดงทักษะพิเศษอะไรออกมา

ไม่ต้องพูดเลยว่าเธอคาดหวังมาก

ส่วนเรื่องกลัวนั้น ไม่มีอยู่เลย

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม

ทันใดนั้น เงาใหญ่เงาหนึ่ง ปรากฏกลางป่าทึบทางทิศเหนือ

เงาดำแวบแล้วหายไป มาอยู่ตรงหน้าซิงเฟยทันที

คนที่มาสวมเสื้อคลุมดำพอดีตัว สวมหมวกกุ้ยเล้ยบนศีรษะ

มองเห็นหน้าไม่ชัดเจน

ซิงเฟยอึ้งไป และลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“นายเป็นใคร” ซิงเฟยถามอย่างเย็นชา

“หึหึหึ คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเจอของชั้นยอดที่นี่!”

คนชุดดำยิ้มเย้ยหยัน จากนั้นลมปราณบนตัว แผ่ซ่านออกมาทันที

“ฉันจะบอกนายให้นะ นายอย่าทำอะไรผลีผลาม ฉันเป็นศิษย์คนสำคัญของสำนักฉีซาน!” ซิงเฟยถอยไปด้านหลังอย่างหวาดผวา พลางพูดอย่างตึงเครียดว่า “ฉันยังมีศิษย์พี่อยู่แถวนี้ด้วย ถ้านายทำอะไรผลีผลาม ศิษย์พี่ของฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”

“หึหึ!”

“งั้นเหรอ”

“สำนักฉีซานงั้นเหรอ”

“หนึ่งในเก้าสำนักใหญ่!”

“ยิ่งใหญ่มากจริงๆ!”

“แต่ที่นี่คือหุบเขาเทียนยวน!”

“เธอคิดว่าจะใช้ชื่อเสียงของสำนักฉีซาน ข่มขู่คนอื่นได้เหรอ”