ตอนที่ 1307
บทที่ 1308 ความคิดที่เสมือนจริงมาก
October 21, 2026
สีหน้าของนิ่งเป่ยเฉินดูหนักใจ รีบหันกลับมาพูดว่า “อาจารย์ลุงทั้งสองท่าน ถ้าไม่อยากตาย ฟังเป่ยเฉินสักครั้ง!”
“นาย......”
“ศิษย์พี่......เหมือนเป่ยเฉินจะรู้จักเด็กนี่ เราฟังเขาเถอะ!”
เมื่อนิ่งเป่ยเฉินได้ยิน ก็ถึงกับโล่งอก
หันมาทางหลินหยุนแล้วพูดว่า “ท่าน พวกเราขอลาก่อน!”
พูดพลาง ก็กำลังจะพาทั้งสองคนไป!
ขณะนั้น หลินหยุนกลับเอ่ยปากพูด ได้ยินหลินหยุนพูดอย่างราบเรียบว่า “ช้าก่อน!”
เป็นไปตามคาด นิ่งเป่ยเฉินหยุดลงทันที “ท่านยังมีอะไรจะกำชับหรือเปล่า”
หลินหยุนพูดว่า “พาพวกเขาสองคนไปได้ แต่มีราคาที่ต้องจ่าย!”
นิ่งเป่ยเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที สูดหายใจลึก กัดฟันพูดว่า “เชิญท่านพูดมาได้เลย!”
หลินหยุนพูดว่า “สมบัติล้ำค่าหนึ่งชิ้น สมบัติล้ำค่าที่สามารถกลั่นยาได้!”
สีหน้าของนิ่งเป่ยเฉินไม่สู้ดีขึ้นมาทันที
การแลกเปลี่ยนนี้ เขาไม่อาจทำให้สำเร็จได้!
“ท่าน บนตัวเป่ยเฉินไม่มีสมบัติล้ำค่าขนาดนั้น!”
หลินหยุนพูดอย่างราบเรียบ “ไม่เป็นไร แค่นายรับปากก็พอ! คิดได้ละ อย่างน้อยเป็นสมบัติล้ำค่าที่กลั่นยาทองระดับฟ้าก็ได้!”
นิ่งเป่ยเฉินหน้าซีดเผือด หันไปมองอาจารย์ลุงทั้งสองคนด้านหลัง แววตาทั้งสองคนฉายแววโมโห
แต่ชายวัยกลางคนหนึ่งในนั้น แววตาวูบไหว แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “เป่ยเฉิน รับปากเขา!”
นิ่งเป่ยเฉินตกใจมาก “อาจารย์ลุง นี่......”
ชายวัยกลางคนยิ้มเย็นชา แล้วพูดว่า “ยอดฝีมือสำนักเต๋าเฉินเซียว นอกจากพวกเราไม่กี่คนนี้ ที่เหลือยังไม่มาถึง!”
“อันที่จริงเราสองคนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเด็กนี่!”
“ในเมื่อเขาอยากได้สมบัติล้ำค่า งั้นตอบตกลงเขาไปก่อน!”
“ถ้าเขามีปัญญา ก็ไปเอาที่สำนักเต๋าเฉินเซียว!”
“ยื้อเวลาเท่านั้น!”
มีหรือที่นิ่งเป่ยเฉินจะไม่เข้าใจความหมายนี้
แต่เขายังคงรู้สึกว่าไม่เหมาะสมมาก
ตอนเขากำลังลังเล ชายวัยกลางคนพูดว่า “ยังจะรออะไรล่ะ รับปากเขา!”
นิ่งเป่ยเฉินพยักหน้าด้วยสีหน้าไม่สู้ดี จากนั้นหันไปมองหลินหยุน ประสานมือทำความเคารพ แล้วพูดว่า “ได้ สำนักเต๋าเฉินเซียว รับปากความต้องการของท่าน ”
คำพูดของเขา จุดชนวนให้คนที่ทำงานในราชสำนักอีกครั้ง
แทบจะทุกคนถึงกับเบิกตาโต ไม่กล้าเชื่อความจริงที่อยู่ตรงหน้า
นี่ยังใช่สำนักเต๋าเฉินเซียว หนึ่งในเก้าสำนักใหญ่ รายชื่ออยู่ในลำดับที่สามหรือเปล่า
ทำไมถึงรับปากความต้องการแบบนี้ได้ ไม่มีใครกล้าเชื่อ!
แต่นี่คือความจริง!
หลินหยุนพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “โอเค ในเมื่อรับปากแล้ว งั้นพวกนายไปได้!”
นิ่งเป่ยเฉินพยักหน้า โค้งตัวทำความเคารพอีกครั้ง
จากนั้นพาอาจารย์ลุงทั้งสองท่าน เหาะขึ้นไปกลางอากาศ
ทว่าตอนนี้ คนที่โดนโยนไปไกลอย่างอิ่นเผิงกับชื่อถง เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็ไม่กล้าที่จะเชื่อ แต่ศิษย์พี่เป่ยเฉินกับอาจารย์ลุงทั้งสองท่านไปแล้ว
มีหรือที่พวกเขาจะกล้าอยู่ต่อ หลังจ้องหลินหยุนอยู่นาน ก็รีบตามไปทันที
คนของสำนักเต๋าเฉินเซียว กลับไปด้วยความสลดหดหู่
ส่วนตอนนี้ สายตาที่มองมายังหลินหยุน แปรเปลี่ยนไปจนหมดสิ้น
ตัวตนของหลินหยุนคือใคร ทำให้ทุกคนพากันคาดเดา
ส่วนพวกนิ่งเป่ยเฉินที่ออกไปไกลแล้ว หลังออกมาจากสำนักกวางยักษ์ได้พันลี้
ชายวัยกลางคนทั้งสองคน รีบถามนิ่งเป่ยเฉินว่า “เป่ยเฉิน เหมือนนายรู้จักเด็กนั่น คนนั้นเป็นใครกันแน่ ทำไมขนาดนายยังกลัวได้ถึงขนาดนี้”
เมื่อนิ่งเป่ยเฉินได้ยิน จึงสูดหายใจเฮือกอีกครั้ง
ในที่สุดสีหน้าก็เริ่มผ่อนคลายลงบ้าง
ตอนนี้อิ่นเผิงกับชื่อถงพยายามตามมาอย่างสุดกำลัง
อิ่นเผิงไม่ได้บาดเจ็บ เพราะพวกนิ่งเป่ยเฉินที่อยู่ด้านหน้าสามคน ไม่ได้ใช้ความเร็วทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงใช้แรงทั้งหมด ตามเข้ามาจนใกล้
ขณะนั้น เขาได้ยินสิ่งที่อาจารย์ลุงทั้งสองท่านถาม ต่างพากันหันไปมองนิ่งเป่ยเฉิน
นิ่งเป่ยเฉินพูดเบาๆ ว่า “อาจารย์ทั้งสองท่าน การที่ผมให้ทั้งสองท่านออกมา เพราะเราไม่สามารถหาเรื่องคนคนนี้ได้เด็ดขาด!”