บทที่ 1324 สร้างยาทองระดับสี่

สำหรับสงครามครั้งนี้ สำหรับเศษอาวุธที่อยู่ระดับสูงนั้น เขาก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

ตอนนี้เขาต้องการแค่สร้างยาทองระดับเทพเท่านั้น

เศษอาวุธพวกนี้ ถึงแม้จะอยู่ระดับสูง แต่มันก็ยังคงเป็นเศษอาวุธอยู่ดี คนที่สามารถใช้ได้มีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ถึงแม้จะได้เศษอาวุธที่มีค่ามากๆ แต่ก็ต้องนำมันไปหลอมใหม่อีกครั้ง

ส่วนเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่เรื่องที่เขาทำได้อยู่แล้ว

เขาไม่ได้มีเวลาและความคิดที่จะไปทำมัน ตอนนี้เขาต้องการแค่หาสมบัติล้ำค่าเพื่อสร้างรากฐานยาทองเท่านั้น

ตอนนี้เขามองไปที่หลินหยุน

จากสายตาของร่างลาง หลินหยุนได้กลายเป็นบุคคลที่อันตรายมากๆ

ผ่านไปนานมากๆ ร่างลางถอนหายใจออกมายาวๆ

ร่างลางมองไปที่หลินหยุนและพูดเบาๆ "ก็ได้ คุณเป็นคนที่ฉันคาดคิดไม่ถึงจริงๆ! ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ฉันจะมอบสิ่งของที่ฉันมีทั้งหมดให้คุณ"

"ถ้าคุณกล้าสาบาน เมื่อได้รับสิ่งของจากฉันแล้ว เมื่อคุณมีพลังที่แข็งแกร่งมากพอ คุณจะกลับมาช่วยฉัน"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคงไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว!"

หลินหยุนพูดอย่างเย็นชา "คุณกับฉันต่างเป็นยอดฝีมือแดนกษัตริย์เซียน คำพูดของพวกเราจะได้รับการยอมรับจากกฎเกณฑ์ฟ้าดินอยู่แล้ว ทำไมยังต้องพูดสาบานอีก?"

ร่างลางอึ้งไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างขมขื่น เขาพยักหน้าและพูด "ใช่แล้ว! แบบนี้ก็ได้ สมัยนั้นก่อนที่ฉันจะโดนกักขัง ฉันมีคฤหาสน์อยู่สองแห่ง"

"คฤหาสน์แห่งหนึ่งอยู่ในที่แจ้ง ส่วนอีกแห่งหนึ่งอยู่ในที่ลับ"

"คฤหาสน์ที่อยู่ในที่แจ้ง น่าจะโดนทำลายไปนานแล้ว ตรงนั้นก็ไม่มีสมบัติล้ำค่าอะไรเลย"

"สิ่งของที่ฉันมีทั้งหมด ฉันเก็บมันเอาไว้ในคฤหาสน์ลับ"

"ด้านในของคฤหาสน์ลับ แน่นอนว่าฉันก็ไม่ได้เอาสิ่งของทั้งหมดไว้ที่นั่น มีสิ่งของบางส่วนฉันเก็บไว้ที่ตัวเอง"

"แต่เวลาผ่านมาหลายหมื่นปี ฉันได้ใช้สิ่งของเหล่านั้นไปจนหมดแล้ว มิฉะนั้น ฉันคงรอดมาถึงทุกวันนี้ได้ยาก"

"หลังจากที่คุณออกจากสถานที่แห่งนี้แล้ว คุณสามารถไปยังคฤหาสน์ลับของฉันได้"

"อย่างไรก็ตาม ถ้าคุณสามารถเอาสมบัติล้ำค่าเหล่านั้นสำเร็จ คุณก็จะมีโอกาสสร้างยาทองระดับเทพได้สามขั้น"

"แน่นอนว่ายังมีสมบัติล้ำค่าบางส่วนอยู่ แต่สมบัติเหล่านี้ คุณอาจจะไม่สนใจก็ได้"

"ตำแหน่งของคฤหาสน์ลับนั้น ห่างจากสถานที่แห่งนี้ไม่ไกล สมัยนั้น สถานที่แห่งนั้นเรียกว่าภูเขาลั่วจี"

"ในมือของคุณมีเลือดสารจิงหนึ่งหยดของฉันอยู่ ถ้าคุณอยู่ใกล้สถานที่แห่งนั้น คุณก็จะสามารถสัมผัสได้และสามารถเข้าไปในคฤหาสน์ลับได้อย่างง่ายดาย"

"ฉันหวังว่าคุณจะเพิ่มพลังของตัวเองให้สูงขึ้นเร็วๆ จะได้มาช่วยฉันออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว"

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง!"

"ฉันสามารถสัมผัสได้ เส้นทางที่ฉันปิดผนึกแห่งนี้ มันอ่อนแอลงเรื่อยๆ บางทีผ่านไปสักหลายร้อยปี หรือไม่ก็หนึ่งพันปี มันก็จะพังทลาย"

"ถ้าเส้นทางนี้พังทลาย อีกด้านหนึ่งของเส้นทางก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่"

"เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จะต้องมีคนค้นพบอย่างแน่นอน"

"ถ้ามันเป็นอย่างนั้นละก็……"

"เมื่อถึงตอนนั้น ทุกคนในดาวไกอาต้องเผชิญหน้ากับอะไร คุณน่าจะคาดเดาได้"

"คุณเป็นเผ่ามนุษย์ คุณไม่อยากมองเห็นเผ่ามนุษย์โดนฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างแน่นอน!"

"ถ้าให้ฉันหลุดออกจากสถานที่แห่งนี้ ต้องปิดผนึกสถานที่แห่งนี้อีกครั้ง มันเป็นเรื่องที่จำเป็นต้องทำ!"

หลินหยุนพยักหน้า "ดูเหมือนว่าการเจรจาครั้งนี้ของพวกเรานั้นราบรื่นมากๆ! ฉันหวังว่าคุณจะไม่หลอกฉัน ฉันไม่เพียงรู้จักเผ่าโลหิต แต่ฉันรู้จักเผ่าชะตาด้วย"

"สำหรับวิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ของเผ่าโลหิตและเผ่าชะตา ฉันรู้จักเป็นอย่างดี"

"คุณอย่าทำให้ฉันผิดหวังก็แล้วกัน!"

สีหน้าของร่างลางเปลี่ยนไปทันที จากนั้นเขาก็ถอนหายใจอีกครั้งและพูด "เรื่องนี้มันแน่อยู่แล้ว"

หลินหยุนพยักหน้าและพูด "วิธีออกไปจากที่นี่ คุณน่าจะรู้ดี? ใช่แล้ว เคยมีคนจำนวนมากเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ คนพวกนั้นโดนคุณสังหารทั้งหมดใช่ไหม?"

ร่างลางหัวเราะและพูด "ใช่แล้ว นักบำเพ็ญเซียนที่เข้ามาพวกนั้น สำหรับฉันแล้ว มันเป็นของบำรุงชั้นดี การเข้ามาของพวกเขา ช่วยฉันได้เยอะเลย"

หลินหยุนพูดอย่างเคร่งขรึม "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมคุณต้องสังหารพวกเขาทั้งหมดด้วย? ถ้าทำแบบนี้พวกเขาก็คงไม่กล้าเข้ามาอีก?"

เมื่อร่างลางได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและพูด "ช่วยไม่ได้จริงๆ ไม่ใช่เพราะฉันอยากจะสังหารพวกเขา แต่คนเหล่านั้น ไม่สามารถต้านทานรังสีฆ่าฟันกับพลังชี่พิฆาตของสนามรบแห่งนี้ได้"

"ถึงแม้ฉันไม่สังหารพวกเขา แต่พวกเขาก็คงเสียชีวิตอยู่ตรงนี้!"