บทที่ 1342 แก้วหินวิญญาณ

หลินหยุนมองดูอยู่ครู่หนึ่ง

จู่ๆก็กระโดดขึ้นกลางอากาศ

แล้วเขาเหวี่ยงหมัดใส่ภูเขาทั้งสองลูก

หลังจากเสียงดังลั่นสนั่นแล้ว

พลังทิพย์ที่มาจากใต้พื้นดินก็หายไปในทันตา

ส่วนชายชุดดำทั้งแปดที่อยู่ตรงหน้าเขา หลังจากหยุดนิ่งครู่หนึ่ง ก็เริ่มโปร่งใสขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผ่านไปครู่เดียวพวกเขาก็สลายไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อเห็นหุ่นเชิดทั้งแปดหายไปแล้ว โจวฮ่าวและซิงเฟยที่อยู่หลังหลินหยุนต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

โจวฮ่าวเร่งพูดว่า “พี่หลิน ต้องขอบคุณพี่จริงๆ ไม่อย่างนั้น เกรงว่าแม้แต่ปากภูเขา เราคงเข้ามิได้!”

หลินหยุนกล่าวอย่างแผ่วเบา “ในเมื่อเราเดินทางมาด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องพูดกระไรมากพิธีแบบนี้ ไปกันเถอะ การเคลื่อนไหวเมื่อสักครู่ดังสนั่นอย่างมาก หากว่ามีคนอยู่รอยๆ คงจะเร่งมาในไม่ช้า!”

ดวงตาของโจวฮ่าว เป็นประกาย แล้วเขาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

ทั้งสามยังคงมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของทะเล

และหลังจากที่ทั้งสามจากไปไม่นาน

เป็นไปตามคาด

มีร่างสามร่างพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ทั้งสามนี้น่าจะเป็นผู้ฝึกอิสระ

พอมาถึงแล้ว ก็เห็นว่าทางผ่านภูเขาเป็นเหมือนอีกโลกหนึ่งที่แห้งแล้งอย่างมาก

มีพลังทิพย์กระจายอยู่ในอากาศอย่างวุ่นวาย

แววตาที่เหลือเชื่อปรากฏในดวงตาของพวกเขา

ทั้งสามมองหน้ากันและกัน และหนึ่งในนั้นก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและกล่าวว่า “เมื่อสักครู่อาจเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่!”

คนที่สองพูดต่อว่า " เกรงว่า มีคนที่ใจกล้ากว่าเรา ได้เข้าไปด้านในแล้ว!"

คนที่สามกล่าวว่า " เอาอย่างไรดี? ในเมื่อมีคนเปิดทางให้เราแล้ว เราคงไม่มีอะไรต้องลังเลแล้วใช่หรือไม่?”

ทั้งสามเงียบลงอีกครั้ง

หลังจากนั้นสักครู่

ชายวัยกลางคนที่พูดเป็นคนแรกก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ถ้าเป็นเช่นนี้ เราก็ลองเสี่ยงดูดีกว่า ในที่สุดเราก็มาถึงที่นี่ และมีคนเปิดทางอยู่ข้างหน้าเราแล้ว หากว่ายอมแพ้ ฉันคงจะเสียใจอย่างมาก!”

“ทั้งสองคนคิดว่าอย่างไร”

เมื่อคนที่สองและคนที่สามได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็พยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ อย่างที่พี่ใหญ่กล่าว เราเข้าไปกันเถอะ! เผ่าสาปฟ้า ตอนนั้นแข็งแกร่งมากเพียงใดกัน หากเราสามพี่น้องกัน สามารถได้มรดกนี้มาเพียงเศษเสี้ยว เช่นนั้นชื่อของเราทั้งสามพี่น้องคงจะถูกจารึกไว้ในโลกคุนชางนี้!"

เพื่อพูดจบ

ทั้งสามคนก็รีบบินไปที่ทางเข้าภูเขา

นี่คือสุดหล้าทะเล นี่คือที่ที่เผ่าสาปฟ้าดำรงอยู่

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม จะต้องมีคนที่อยากเสี่ยงอยู่เสมอ

และโดยเฉพาะอย่างยิ่งทุกครั้งที่มีงานประลองยุทธเก้าสำนัก ก็จะเป็นเช่นนี้เหมือนกัน

มนุษย์ ต่างก็มีตัวตนอยู่ มีความคิดที่ตัวเองเป็นตัวเอก

พวกเขาทั้งหมดต่างก็มีความคิดที่ว่าตนคนที่สวรรค์เลือกเอาไว้

สิ่งนี้อยู่นอกเหนือการควบคุม

มันคือความคิดที่มีมาแต่กำเนิด

มันมีอารมณ์คล้ายกับการพนันร่วมด้วย

ความคิดที่ว่าคนอื่นอาจล้มลงในนี้ บางทีฉันอาจไม่ล้มล่ะ!

หากฉันทำสำเร็จ ฉันจะได้มีการดำรงอยู่อย่างเจ้าพ่อ...

นี่คือความคิดของนักพนันของเผ่าพันธุ์มนุษย์

ส่วนหลินหยุนทั้งสาม ตอนนี้ก็กำลังมุ่งเข้าไปที่สุดหล้าทะเลในขณะนี้

แม้ว่าพวกเขาเดินเข้าไป

แต่ความเร็วนั้นไม่ช้า

โจวฮ่าวและ ซิงเฟยทั้งสองเดินตามหลังหลินหยุนทั้งซ้ายและขวา ราวกับว่าพวกเขาเป็นผู้พิทักษ์ทั้งสองของหลินหยุน

ณ เวลานี้ถึงแม้จะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะชะล่าใจ

ขณะที่มุ่งไปข้างหน้า โจวฮ่าวพูดอย่างระมัดระวังว่า “พี่หลิน จะไม่มีอันตรายใดๆ รออยู่ข้างหน้าใช่ไหม? ดูเหมือนว่ายังมีระยะห่างจากจุดที่ลึกที่สุดอยู่ระยะหนึ่ง!”

ไม่รอให้หลินหยุนตอบ ซิงเฟยเบะปากและกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้คนที่ร้องจะมาก็นาย ตอนนี้คนที่คิดจะหนีก็นาย คนแบบนายเนี่ยนะ จะเป็นเจ้าพ่อคุนชางได้อย่างไร? เป็นอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง!”

โจวฮ่าวไม่โกรธเคือง เขากล่าวด้วยท่าทีไม่รู้สึกผิดว่า “แม่นางซิง คุณจะพูดแบบนี้ไม่ได้! ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของเรา ถ้าไม่มีชีวิตอยู่ เท่ากับว่าไม่เหลืออะไรเลย!”

หลินหยุนไม่พูดอะไรเลย เขาเดินมุ่งหน้าต่อไป

หนึ่งวันผ่านไป

มีหุบเขาเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ในหุบเขามีบ้านเรือนทรุดโทรมหลายหลัง

ล้วนเป็นบ้านมุงจากทั้งหมด มีบ้านมุงจากทั้งหมดสิบกว่าหลัง แต่ไม่มีชีวิตชีวาเลย