ตอนที่ 135
บทที่ 135 การเห็นอกเห็นใจจากเถียนชุ่ยชุ่ย
October 21, 2026
บทที่ 135 การเห็นอกเห็นใจจากเถียนชุ่ยชุ่ย
หัวใจสั่นระริกเช่นนี้มันเป็นเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
เถียนชุ่ยชุ่ยเชื่อว่า นี่เป็นเพียงเรื่องราวความรักในเทพนิยายของผู้ชายยากจนเหล่านั้น
ในความจริงก็คืออยากที่จะร้องไห้อยู่ในรถบีเอ็มดับบิว ดีกว่านั่งขี่จักรยานหัวเราะ
เสิ่นหย่งเหล่ตา เขารู้จักตัวตนของหลินหยุน แน่นอน เขาไม่แคร์ เช่นเดียวกับที่เขารู้ว่ามีคนอย่างหลินหยุนมากมายที่เป็นเครื่องมือให้เถียนชุ่ยชุ่ยหลอกใช้
ยิ่งไปกว่านั้นเสิ่นหย่งมีความสุขกับสิ่งนี้ มีผู้ชายมากมายมองว่าเถียนชุ่ยชุ่ยเป็นนางในฝัน ถ้ามีใครสามารถครองใจเธอ มันคงรู้สึกพิเศษมาก?
“เพื่อนของคุณคนนี้ ดูเหมือนจะทำให้คนอื่นขุ่นเคือง!” เสิ่นหย่งหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา ในขณะที่พูดก็เขย่าของเหลวสีแดงในแก้วไวน์
หลินหยุนหันหัวและมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น และพูดเบาๆ “คุณถามฉัน ผมต้องตอบด้วยเหรอ
ผู้หญิงคนนั้นผงะไปชั่วขณะ และเธอก็เยาะเย้ยเสียงดังอย่างไม่มีเหตุผล “เรื่องไร้สาระ นายเป็นบริกรที่นี่ นายไม่ตอบแล้วใครจะตอบ?”
ระวังฉันคอมเพลนนายนะ!”
หลินหยุนมองไปที่เธออย่างเงียบๆ และหลังจากนั้นไม่นาน ก็พูดอย่างเย็นชา “ฉันไม่ตีผู้หญิง”
“แม่ง ยังกล้ามาเล่นตลกกับคนอย่างฉัน พี่เปียวคุณจะทนดูผู้หญิงของคุณถูกบริกรคนหนึ่งรังแกเหรอ?” ผู้หญิงคนนี้ตะโกนบอกชายหัวโล้นที่นั่งข้างๆเธอ
เดิมทีชายหัวโล้นกำลังกอดและดื่มกับผู้หญิงอีกคน เขาทนไม่ได้ก็เลยเงยหน้าขึ้นมองหลินหยุน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
“ไอ้หนุ่ม ยังไม่รีบขอโทษพี่ลี่?” พี่เปียวพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
เห็นได้ชัดว่า เขาก็ไม่ค่อยอยากสนใจผู้หญิงคนนี้มากนัก มิฉะนั้นผู้หญิงคนนี้จะไม่ใช้โอกาสนี้หาเรื่อง แต่หลินหยุนที่น่าสงสารเหมือนเป็นที่ระบายของเขา
พี่เปียวรู้สึกว่า ไอ้หนุ่มคนนี้ต้องซาบซึ้งในความเมตตานี้ และรีบขอโทษลี่ลี่ทันที เพราะทุกคนในวงการต่างก็รู้ว่า ใครที่กล้าล่วงเกินผู้หญิงของพี่เปียวนั้น ผลลงเอยนั้นต้องขาหักหรือมือหัก
โดยไม่คาดคิด หลินหยุนไม่มีความคิดที่จะขอโทษแต่อย่างใด และพูดเบาๆ “เธอเป็นคนที่ควรขอโทษ”
เสิ่นหย่งที่อยู่ไม่ไกลได้แสดงท่าทีล้อเล่น และพูดกับเถียนชุ่ยชุ่ยว่า “เพื่อนของคุณซวยแน่”
“พี่เปียวไม่ใช่จิ๊กโก๋ธรรมดา และเขาค่อนข้างมีชื่อเสียงในยุคนี้ เขากล้าทำท่าทางและพูดกับพี่เปียวในลักษณะนี้ คาดว่าเขาอาจจะโดนตีจนขาหักแน่นอน”
เถียนชุ่ยชุ่ยพูดด้วยความตกใจ “มัน รุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ!”
ทันใดนั้นเถียนชุ่ยชุ่ยก็นึกถึงช่วงเวลาที่หลินหยุนให้เงินเธอใช้ การดูแลเอาใจใส่เธออย่างพิถีพิถัน
ยิ่งไปกว่านั้นหลินหยุนทำงานตรงนี้ เหตุผลส่วนใหญ่เป็นเพราะเธอ
ถ้าเพราะเหตุนี้หลินหยุนกลายเป็นคนพิการ เถียนชุ่ยชุ่ยก็คงรู้สึกเสียใจ
“พี่หย่ง คุณพอช่วยเขาหน่อยได้ไหม”
“อืม?” รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นหย่งหายไป มองเถียนชุ่ยชุ่ย และพูดว่า “คุณรู้สึกเจ็บแทนเหรอ?”
เถียนชุ่ยชุ่ยรีบอธิบาย “ไม่ ไม่ พี่หย่งอย่าเข้าใจฉันผิด ฉันแค่คิดว่ายังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน และก่อนหน้านี้ฉันก็หลอกใช้เขามามาก เขาไม่เคยตำหนิฉันเลย ฉันไม่ต้องการเห็นเขากลายเป็นคนพิการ มันก็แค่นั้นแหละ!”
สีหน้าเสิ่นหย่งค่อยๆผ่อนคลายลงเล็กน้อย เหลือบมองไปที่หลินหยุน และพูดเบาๆ “มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ก่อนอื่นต้องสั่งสอนให้เป็นบทเรียนกับเขาหน่อย จะได้หลาบจำ ในช่วงเวลาที่สำคัญ ฉันจะออกไปช่วยเขาเอง!”
“ขอบคุณพี่หย่ง!” เถียนชุ่ยชุ่ยขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
เมื่อเห็นร่างที่ดื้อรั้นของหลินหยุน เถียนชุ่ยชุ่ยพูดในใจอย่างเงียบๆ “หลินหยุน ต่อไปฉันไม่เป็นหนี้บุญคุณนายแล้ว!”
แน่นอน พอหลินหยุนพูดประโยคนั้นจบ
ทันใดนั้น ลี่ลี่ก็ทำท่าทางไม่พอใจ “ พี่เปียวคุณฟังสิ คุณลองฟังสิ แค่บริกรคนหนึ่งยังไม่เห็นคุณอยู่ในสายตา คุณยิ่งอยู่ในวงการนี้ไปเรื่อยๆยิ่งดูไร้ค่า!”
เพี๊ยะ!
พี่เปียวตบลี่ลี่จนเลือดไหลออกปาก
“ยัยบ้า เธอหุบปากเดี๋ยวนี้!”
พี่เปียวหันหัวและจ้องมองหลินหยุน สีหน้าเคร่งขรึมน่ากลัว
“ไอ้หนุ่ม เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”
หลินหยุนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยืนตัวตรง และมองไปที่พี่เปียวโดยไม่เกรงกลัว “ผมว่าคนที่ควรขอโทษคือเธอ”