ตอนที่ 1382
บทที่ 1383 อย่างเธอน่ะเหรอ
October 21, 2026
สองเยว่เห็นสถานการณ์ดังนั้น ก็ได้ชี้นิ้วออกไป ฉินชิงถงก็กระอักเลือดและกระเด็นลอยออกไปไกลอีกครั้ง
จากนั้นก็มองไปที่สี่เยว่และพูดขึ้นว่า “ถ้าหากยังไม่ควบคุมลูกศิษย์ของเธอให้ดี อย่างนั้นก็อย่าได้กล่าวโทษที่ฉันจะสั่งสอนแทนเธอก็แล้วกัน! ”
สี่เยว่กวาดสายตามองไปที่ฉินชิงถง และตวาดใส่ด้วยเสียงแข็งว่า “หากยังจะกำเริบเสิบสานอีก จะลงโทษโดยการกักตัวอยู่ในภูเขาด้านหลังเป็นเวลาสิบปี! ”
เวลานี้คู่ดวงตาที่งดงามของฉินชิงถงได้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มไปหมดแล้ว เสียสติลงอย่างที่สุด เหมือนจะไม่ได้ฟังคำพูดของท่านอาจารย์เลย พลันเงยหน้ามองไปที่หลินหยุนอีกครั้ง กำกระบี่ยาวในมือแน่น และตะโกนเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง “หลินหยุน นายกำเริบเสิบสานมากนักไม่ใช่เหรอ? นายหยิ่งยโสมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ? ”
“ทำไมตอนนี้ถึงได้เอาแต่หลบอยู่ด้านหลังของคนอื่นทำตัวเป็นไอ้ขี้ขลาดอยู่ได้ล่ะ? ”
“ในที่สุดนายก็เกิดความกลัวขึ้นแล้วใช่ไหม? ในที่สุดนายก็รู้แล้วว่าตัวเองนั้นต่ำต้อยแล้วใช่ไหม? ”
“นายเองก็รับรู้ได้ถึงรสชาติของการที่ตนเองเป็นมดแมลงแล้วใช่ไหมล่ะ? ”
“ถ้านายยังเป็นผู้ชายอยู่ ก็อย่าได้เอาแต่หลบซ่อน ออกมาต่อสู้กับฉันสิ ฉันจะนำทุกสิ่งที่อย่างที่นายเคยทำไว้กับฉัน คืนกลับให้นายทั้งหมดในวันนี้! ”
“นายไม่กล้าอย่างนั้นเหรอ? ”
“นายหวาดกลัวแล้วใช่ไหม? ”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า หลินหยุนอ่ะหลินหยุน นายคงคิดไม่ถึงว่า นายเองก็มีวันนี้ด้วยล่ะสิ? ”
“ตอนนั้นนายเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า สักวันหนึ่งฉันจะมายืนอยู่เบื้องหน้าของนายอย่างนี้? ”
สายตาของหลินหยุน ในที่สุดก็ได้จ้องมองไปที่ตัวของฉินชิงถงเป็นครั้งแรกแล้ว
มองไปยังหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าที่มีรอยคราบเลือดบริเวณมุมปาก และกำลังบ้าคลั่งอยู่อย่างที่สุด
ต้องบอกว่า การที่พบเจอฉินชิงถง ในสถานที่แห่งนี้นั้น หลินหยุนเองก็คิดไม่ถึงเช่นกัน
ดูเหมือนว่า หลังจากที่เธอออกมาจากตระกูลฉิน ออกมาจากเมืองมี่หยุนแล้ว เธอคงจะพบเจอกับสี่เยว่ และทางสี่เยว่ได้รับเธอเป็นลูกศิษย์ จากนั้นก็พากลับมาที่สำนักหยุนเยว่
ฉินชิงถงมีพรสวรรค์ความสามารถในการฝึกฝนวิชาของสำนักหยุนเยว่อย่างแท้จริง
ในระยะเวลาที่สั้นขนาดนี้ เริ่มต้นฝึกฝนจากแดนฝึกพลัง ไม่เพียงแต่จะฝึกฝนสำเร็จเข้าสู่ขั้นยาทอง ยังจะสูงถึงขั้นยาทองระดับสามด้วย ซึ่งถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว
มิน่าล่ะที่เธอรู้สึกว่ามีคุณสมบัติเพียงพร้อมในการลงมือสังหารหลินหยุนแล้ว
แต่ว่า ถึงแม้พลังบำเพ็ญจะก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วมากแค่ไหน แต่ก็ยังคงเป็นคนที่ไม่มีสมองอยู่ดี
มองไปที่ฉินชิงถง สายตาของหลินหยุนแสดงอาการที่รังเกียจออกมา พร้อมกับเดินเข้าไปหาเธอ
ฉินชิงถงเห็นสถานการณ์ดังนั้นแล้ว ก็พลันตกใจจนร่างกายสั่นไหวไปทั้งหมด
เบิกตาโพลง และขับเคลื่อนพลังบำเพ็ญในร่างกาย พร้อมกับถือกระบี่ยาวฟาดฟันเข้าใส่หลินหยุนอีกครั้ง
หลินหยุนชี้นิ้วออกไป ทันใดนั้นฉินชิงถงก็ถูกควบคุมให้อยู่กับที่อย่างเหลือเชื่อ ไม่สามารถเคลื่อนไหวอะไรได้เลย
หลินหยุนหัวเราะเยาะ เดินเข้ามาที่เบื้องหน้าของเธอ และพูดขึ้นว่า “ไม่เจอกันนาน พลังบำเพ็ญก้าวหน้าขึ้นไม่น้อย แต่สมองกลับยังคงว่างเปล่า! ไม่มีการพัฒนาขึ้นเลยแม้แต่น้อย! ”
ส่งเสียงฮึขึ้นอย่างเย็นชา สั่นสะเทือนจนกระบี่ยาวในมือของฉินชิงถงร่วงตกลงพื้น
หลินหยุนใช้ฝ่ามือตบไปที่ใบหน้าของฉินชิงถงอย่างรุนแรง ทันใดนั้น รอยฝ่ามือห้านิ้วสีแดงเลือดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ
ฉินชิงถงโมโหขึ้นโดยพลัน ความเกลียดชังก็พุ่งสูงขึ้นถึงขั้นสูงสุดแล้ว
ดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เพื่อที่จะลงมือกับหลินหยุน
แต่ร่างกายของเธอถูกพลังที่มองไม่เห็นควบคุมเอาไว้ โดยที่ไม่มีใครสามารถหลุดพ้นหลบหนีไปได้
หลินหยุนพูดขึ้นอีกครั้ง “แต่ไหนแต่ไรเธอเป็นคนที่ไร้สมองมาโดยตลอด ฉันเคยพูดเอาไว้แล้วว่า ฉันไม่เคยสนใจในตัวของเธอเลยแม้แต่น้อย ที่วันนี้เธอมาถึงขั้นนี้ได้ เป็นเพราะความผิดของเธอเองทั้งหมด! ”
“ตอนนี้เธอคิดว่า ได้เข้ามาอยู่ในสำนักหยุนเยว่”
“พลังบำเพ็ญถึงขั้นยาทองระดับสาม ก็สามารถที่จะแก้แค้นกับฉันได้แล้ว”
“ฉินชิงถง ตั้งแต่ต้นจนจบเธอก็เป็นเพียงแค่กบในกะลา! ”
“มาแก้แค้นกับฉัน? เธอมีคุณสมบัติเพียงพออย่างนั้นเหรอ? ”
“เธอถูกขับไล่ออกจากตระกูล เป็นฉันที่บีบบังคับเธออย่างนั้นเหรอ? ”
“เธอเข้าสู่ตระกูลฉู่ มีความสัมพันธ์ลับกับฉู่เทียนก็เป็นสิ่งที่ฉันบีบบังคับเธออย่างนั้นเหรอ? ”
“เพราะว่าเธอเองนั้นเป็นคนไร้สมอง ถูกฉู่เทียนล่อลวงเล่นสนุกอยู่ในกำมือ ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ล้วนแต่เป็นความผิดของเธอคนเดียว! “”แต่เธอกลับคิดจะนำเรื่องเหล่านี้มากล่าวโทษฉันอย่างนั้นใช่ไหม? ”
“ช่างน่าขันยิ่งนัก! ”
“ฉันเคยพูดเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า หากไม่ใช่เห็นแก่หน้าของแม่ของเธอ เธอเองนั้น แม้แต่สิทธิ์ที่จะพูดต่อหน้าฉัน หรือคุณสมบัติที่จะให้ฉันมองเธอนั้นก็ยังไม่มีเลยเสียด้วยซ้ำไป! ”