ตอนที่ 1385
บทที่ 1386 เจตนารมณ์
October 21, 2026
สี่เยว่จากไปแล้วจริงๆ
พร้อมพาฉินชิงถง ลูกศิษย์ของเธอไปด้วย
ห้าเยว่ หกเยว่ แปดเยว่ เก้าเยว่ และสิบเอ็ดเยว่ก็ไปด้วยเช่นกัน
รวมถึงเหล่าลูกศิษย์ของพวกเธอเอง
ส่วนคนของสำนักอื่นๆที่เหลือ ก็อาจจะมีคนของพวกสี่เยว่อยู่ในนั้น
ทวาสี่เยว่กลับไม่ได้ไปสนใจ
ประหนึ่งว่าเธอไม่ต้องการจะอยู่ที่นี่ต่อไปอีกแม้เพียงเวลาธูปดอกเดียว
เธอจากไปอย่างเร่งรีบมาก
บางที อาจเป็นเพราะเธอเองก็ไม่มีหน้าจะอยู่ในสำนักต่อไปได้
เพราะเธอที่เป็นถึงยอดฝีมือแดนยาทองระดับแปด กลับไม่อาจเอาชนะได้แม้แต่ชายหนุ่มคนหนึ่ง ช่างน่าอับอายขายหน้ายิ่งนัก
แน่นอนว่าก็ไม่มีใครคาดคิด ที่ผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้
ทว่าฉับพลันนั้น ก็มีเงาร่างหนึ่งที่หวนกลับมาใหม่
เธอคือห้าเยว่!
ผู้สนับสนุนที่ยึดมั่นในตัวสี่เยว่ที่สุด!
พลังบำเพ็ญแดนยาทองระดับเจ็ด!
เมื่อเห็นการกลับมาของห้าเยว่ เหล่าศิษย์สำนักหยุนเยว่ต่างนึกว่าเธอต้องการจะทำอะไรบางอย่าง สายตาของคนส่วนใหญ่ที่จับจ้องไปยังเธอนั้นไม่สู้ดีนัก
ห้าเยว่ลอยตัวลงมา สามเยว่ก็พลันทำเสียงเย็นขึ้นจมูก เอ่ยว่า “ทำไม หรือยังอยากจะเอาของอะไรอีกงั้นเหรอ?”
“อย่ามากกันเกินไปหน่อยเลย!”
ห้าเยว่กวาดตามองสามเยว่แวบหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างขุ่นเคือง เอ่ยว่า “พี่สาม เหตุใดจึงต้องพูดแบบนี้ด้วย!”
พูดเสร็จ เธอก็หันไปมองสองเยว่ เอ่ยว่า “พี่สอง ฉันลองคิดดูแล้ว ฉันว่า ฉันอยู่ที่นี่ต่อจะดีกว่า!”
สองเยว่เผยสีหน้าหม่นหมอง เอ่ยว่า “ในเมื่อเธอตัดสินใจจะติดตามสี่เยว่ งั้นก็ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนความคิดอีก!”
ห้าเยว่ได้ยินดังนั้น ก็แค่นเสียงยิ้มลำบากใจ เอ่ยว่า “ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันเติบโตมากับที่นี่ตั้งแต่เด็ก คนส่วนใหญ่ในพวกฉัน ต่างเป็นพี่ใหญ่ที่ช่วยเลี้ยงดูจนโต!”
“พี่ใหญ่ก็เสมือนเป็นแม่ของพวกเรา!”
“ส่วนสำนัก ก็เสมือนเป็นบ้านหลังหนึ่ง!”
“แม้พี่ใหญ่จะไม่อยู่แล้ว แต่บ้านหลังนี้ก็ยังคงอยู่!”
“ไม่ว่าใครก็ตามที่อยากจะทำลายบ้านของฉัน ฉันก็จะสู้สุดชีวิตกับมัน!”
“ฉันไม่อาจมองดูให้ใครคนอื่นมาทำลายบ้านของฉัน มาฆ่าคนในครอบครัวของฉันต่อหน้าต่อตา ส่วนตัวเองนั้นกลับได้แต่ดูอยู่ห่างๆ!”
“ฉันคิดแล้วคิดอีก เรื่องแบบนี้ ฉันไม่อาจทำได้!”
คำพูดของเธอ สองเยว่นั้นเข้าใจเป็นอย่างดี ทว่า พวกสามเยว่กลับไม่มีใครตระหนักได้ในทันที
พวกเธอไม่รับรู้ ว่าสำนักหยุนเยว่ในตอนนี้ กำลังจะเผชิญกับมรสุมแบบไหน!
เดิมที พวกห้าเยว่เองก็มองไม่ออกว่าสถานการณ์มันเป็นยังไงกันแน่
ทว่าหลังจากที่พวกเธอจากไป สี่เยว่ก็เล่าเรื่องราวทุกอย่างออกมาอย่างหมดเปลือก
การกระทำทั้งหมดนี้ของสองเยว่ ไม่ใช่เพราะต้องการจะเนรเทศพวกสี่เยว่ออกไปจากสำนักจริงๆ
หากแต่เพราะต้องการเก็บคนบางส่วนไว้เพื่อสืบสานสำนักหยุนเยว่ต่อไปต่างหาก
คนอื่นไม่อาจเข้าใจได้ แน่นอนว่าสี่เยว่ไม่มีทางที่จะไม่รับรู้
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไม เธอจึงได้จากไปอย่างเร่งรีบขนาดนั้น
เพราะยิ่งอยู่ที่นี่นานมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
ครั้งนี้ อาจจะเป็นวาระสุดท้ายของสำนักหยุนเยว่แล้วจริงๆ
เดิมที สี่เยว่นั้นไม่ต้องการที่จะเอ่ยถึงเจตนารมณ์ที่แท้จริงของสองเยว่ ทว่าสุดท้ายเธอก็เล่ามันออกมาอยู่ดี เหตุผลก็ง่ายๆ เพราะเธอไม่อาจไปตัดสินใจแทนใคร เมื่อยามที่สำนักกำลังเผชิญกับความเป็นความตายแบบนี้!
แม้ว่าจะเป็นห้าเยว่ คนที่สนิทกับเธอมากที่สุด และคอยยืนหยัดเคียงข้างเธอมาโดยตลอดก็ตาม
แต่เธอก็ไม่มีสิทธ์ที่จะไปตัดสินใจแทนห้าเยว่!
ดังนั้น เธอจึงพูดมันออกมา!
ส่วนพวกห้าเยว่ที่หลังจากได้ฟังคำบอกเล่าของสี่เยว่แล้วก็ต่างรู้สึกตกตะลึง
พวกเธอเข้าใจแล้ว ว่าการที่สองเยว่ให้พวกเธอจากไป บนตัวของพวกเธอนั้นกำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้งเพียงใด!
ทว่า ยังไงพวกเธอก็ยังอยากกลับมาอยู่ดี!
จนในที่สุด สี่เยว่ก็ให้ห้าเยว่กลับไปที่สำนัก
เพราะคนอื่นๆที่รวมถึงหกเยว่ ต่างมีพลังบำเพ็ญเพียงแดนยาทองระดับหกเท่านั้น
แม้จะกลับมา ก็คงจะช่วยอะไรได้ไม่มากนัก
ไม่ต่างอะไรกับมารนหาที่ตาย
ส่วนตัวสี่เยว่นั้น ก็ไม่มีทางที่จะกลับมาได้อยู่แล้ว เพราะหากไม่มีเธอ คนที่เหลือก็ไม่อาจยืนหยัดต่อไปได้!