บทที่ 1395 ขจัดให้สิ้นซาก

บัดนี้ พลังบำเพ็ญของเจ้าสำนักอริยสัจ ถูกพลังชำระล้างที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากจี้หยุด ย่อหย่อนเหลือเพียงแดนยาทองระดับแปด

ส่วนพวกยอดฝีมือแดนยาทองระดับเจ็ด ก็ถูกย่อหย่อนเหลือแดนยาทองระดับหก

แน่นอน

ว่านี่ไม่ใช่การย่อหย่อนอะไร

ถ้าจะให้ใช้คำเปรียบเปรยที่ใกล้เคียงกว่านี้ นี่น่าจะเรียกว่า--การปราบปราม!

ไม่ผิด!

ก็คือการปราบปรามนั่นเอง!

บีบคั้นให้พลังบำเพ็ญของศัตรูถูกปราบปราม

พลังนี้เสมือนว่าได้สร้างอาณาเขตพิเศษขึ้นมา อาณาเขตที่ปราศจากพลังการโจมตีใดๆ

มีเพียงการปราบปรามเท่านั้น!

จี้หยกนี่คือสิ่งที่สำนักหยุนเยว่สืบทอดต่อกันมาเป็นเวลายาวนานนับไม่ถ้วน

คือของที่เย่เยว่เหลือไว้ให้

ดังนั้นในหอว่างหยุน ณ ตอนนี้ แม้จะเป็นหลินหยุนที่กำลังหล่อหลอมยาทอง หากแต่วินาทีที่พลังในจี้หยกถูกปลดปล่อยออกมา ก็พลันลืมตาขึ้นทันที

เขาคุ้นเคยกับพลังนื้ กลิ่นอายนี้เหนือกว่าสิ่งใด!

นั่นคือพลังของเย่เยว่ กลิ่นอายของเย่เยว่!

หลินหยุนเผยแววตาไหววูบ พลันตระหนักได้ในทันที

ข้างนอกเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!

พวกสองเยว่ต้องใช้ของล้ำค่าที่เย่เยว่ทิ้งไว้ให้แน่ ๆ

อิทธิฤทธิ์การโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของเย่เยว่ แท้จริงแล้วก็คือสำนักหยุนเยว่ที่เธอเหลือไว้ให้

ทว่าสิ่งเหล่านี้ ต่างไม่ใช่การฝึกฝนหลักคือเย่เยว่

ยิ่งไม่ใช่สิ่งที่เธอถนัด

ชาติภพก่อนตอนที่อยู่กับหลินหยุน

เธอเองก็ใช่ว่าจะพอใจในตัวหลินหยุนมากนัก

เธอมักจะบ่นและพูดเตือนหลินหยุนอยู่บ่อยครั้ง

บอกว่าหลินหยุนมีกลิ่นอายสังหารรุนแรงเกินไป

จุดนี้เคยเกริ่นไปก่อนหน้านี้แล้ว

ทุกครั้งที่เย่เยว่พูดเรื่องเหล่านี้ หลินหยุนเองก็จะรับปากมาโดยตลอด

แต่ถ้ามีใครมาหาเรื่องเขา งั้นเขาก็จะยังคงลงมือฆ่าไม่เว้น!

ไม่มีทางที่จะออมมือโดยเด็ดขาด

ช่วยไม่ได้

เย่เยว่นั้นไร้เดียงสาและมีจิตใจเมตตาเกินไป

แต่หลินหยุนนั้นไม่ใช่!

เขารู้ดีว่าหมื่นจักรวาลนี้เป็นยังไง

ทว่าเขาเองก็ไม่อยากให้มุมมองและทัศนคติของตัวเองไปกระทบถึงความดีงามและความเมตตาในจิตใจของเย่เยว่

ดังนั้นเขาจึงทำตามใจตัวเองมาโดยตลอด

กระทั่งตอนที่เย่เยว่คาดโทษเขา เขาก็ยังคงเอ่ยขอโทษ ทว่ากลับไม่เคยคิดจะปรับปรุง

จนนี่แทบจะกลายเป็นกิจวัตรประจำของพวกเขาสองคนไปแล้ว

นี่เองก็คือแก่นแท้ของวิชาบำเพ็ญที่เย่เยว่ฝึกฝน

ไม่มีอานุภาพการโจมตีที่รุนแรง เป็นเพียงการปราบปรามพลังบำเพ็ญของศัตรูเท่านั้น

ให้อีกฝ่ายรู้ถึงความลำบากและยอมถอยไปเสียเอง

หลินหยุนเผยแววตาไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลงหล่อหลอมยาทองต่ออีกครั้ง

เขาพอจะเดาได้ว่าตอนนี้สถานการณ์ข้างนอกนั้นเป็นยังไง

ทว่าบัดนี้เขาทำได้เพียงหล่อหลอมยาทองต่อเท่านั้น!

......

ข้างนอก ณ ตรงทางเข้าหุบเขา

ผ้าขาวของสองเยว่กวาดล้อมฟ้าดิน พลางใช้ประโยชน์จากพลังการปราบปรามที่แกร่งกล้านี้ ปลดปล่อยพลังบำเพ็ญออกมาทั้งหมด และลงมือโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนพวกสามเหว่และห้าเยว่ที่อยู่ด้านหลังก็ทำแบบเดียวกัน

ทันใดนั้น

ผ้าขาวก็พันขดอยู่บนตัวเจ้าสำนักอริยสัจ

ทว่าแม้เจ้าสำนักอริยสัจจะถูกย่อหย่อนพลังบำเพ็ญเหลือแดนยาทองระดับแปด สองเยว่ที่ได้รับบาดเจ็บหนักก็ไม่อาจฆ่าอีกฝ่ายได้

เห็นเพียงไม้บรรทัดเหล็กในมือของเจ้าสำนักอริยสัจพลันขยายใหญ่ขึ้น ก่อนจะพุ่งโจมตีไปยังสองเยว่

ผ้าขาวพันขดไม้บรรทัดเหล็ก พลังแกร่งกล้าทั้งสองต่อต้านกันอย่างรุนแรง

แม้ในใจเจ้าอริยสัจจะรู้สึกพรั่นพรึงเพียงใด ทว่าพลังบำเพ็ญกลับถูกปลดปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะแผดเสียงขึ้นอย่างฉับพลัน แสงสีดำบนไม้บรรทัดเหล็กปะทุ ฉีกขย้ำผ้าขาวออกเป็นชิ้นๆในพริบตา

สองเยว่กระอักเลือด ตัวกระเด็นออกไป