บทที่ 1399 เวลาหนึ่งก้านธูป

"เนื่องจากหอว่างหยุนเป็นเขตหวงห้าม และตลอดหลายพันปีที่ผ่านมาก็ไม่มีใครเคยเข้าไปยังสถานที่แห่งนี้ ด้านในจะต้องมีสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน"

"หลินชางฉองอยากจะเข้าไปด้านในมากๆ มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้ว ดังนั้นฉันคิดว่าไม่ควรใช้กำลังทำลายค่ายกลเพื่อเข้าไป!"

เจ้าสำนักอริยสัจพยักหน้าทันที เขาชื่นชมและพอใจสิบสองเยว่มากๆ

"ดีมากๆ ฉันเข้าใจแล้ว คุณลงไปก่อนเถอะ!"

เมื่อสิบสองเยว่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอก็โค้งคำนับทันที จากนั้นก็จากไปทันที

เจ้าสำนักอริยสัจมองไปที่สองเยว่และพูด "พูดมาเถอะ ด้านในหอว่างหยุน มีอะไรกันแน่ สำหรับสำนักหยุนเยว่แล้ว ทำไมมันถึงเป็นสถานที่สำคัญขนาดนี้?"

สองเยว่พูดอย่างเย็นชา "เมื่อสักครู่คุณก็ได้ยินแล้วไม่ใช่เหรอ? หลายพันปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีคนของสำนักหยุนเยว่เข้าไปในหอว่างหยุนเลย!"

"แน่นอนว่าพวกเราไม่รู้อยู่แล้วว่าด้านในเป็นยังไง!"

"จู่ซือผู้ก่อตั้งสำนักเป็นคนสร้างหอแห่งนี้ขึ้นมา เรื่องนี้คุณน่าจะรู้ดี!"

เจ้าสำนักอริยสัจหรี่ตาตัวเองทันที เขามองไปที่หอว่างหยุน ราวกับสายตาของเขาสามารถมองทะลุค่ายกลและมองเห็นด้านในของหอว่างหยุน

ด้านในไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเลย

เจ้าสำนักอริยสัจนิ่งเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หลินชางฉอง ฉันรู้ว่าคุณอยู่ด้านในและคุณก็น่ารู้ว่าตอนนี้สองเยว่และคนอื่นๆตกอยู่ในน้ำมือของฉัน!"

"ถ้าคุณไม่อยากให้พวกเธอเสียชีวิต ถ้างั้นคุณก็ออกมาเดี๋ยวนี้เลย!"

"ถ้าตอนนี้คุณยอมเดินออกมา ฉันรับปากว่าคุณจะเสียชีวิตโดยมีศพที่สมบูรณ์ และฉันจะปล่อยสองเยว่และสิบเยว่จากไป และฉันสัญญาว่าจะไม่ไปสังหารสี่เยว่และคนอื่นๆ!"

"ฉันจะให้สำนักหยุนเยว่อยู่ในโลกคุนชางต่อ!"

"คุณลองคิดดูให้ดีๆก่อน!"

"ชีวิตของคุณเพียงคนเดียว แต่สามารถช่วยชีวิตคนจำนวนมากได้ และสามารถรักษาสำนักหยุนเยว่เอาไว้ มันเป็นเรื่องที่คุ้มค่ามากๆ"

"คุณในฐานะเจ้าพระคุณของสำนักหยุนเยว่ ในวันนี้คุณจะมองดูสำนักของคุณโดนทำลายจนไม่เหลือซากจริงๆเหรอ?"

"ถ้าคุณทำแบบนี้ คุณยังมีหน้าไปเจอบรรพบุรุษของสำนักหยุนเยว่เหรอ?"

ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะไม่ยอมมองดูคนในสำนัก ผู้อาวุโสตายต่อหน้าตัวเองเฉยๆแบบนี้โดยที่ฉันไม่ทำอะไรเลย!"

"ถึงแม้คุณจะเป็นมารร้าย แต่คุณก็น่าจะมีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นอยู่บ้าง?"

"หลินชางฉอง คุณน่าจะเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้อยู่แล้ว!"

"การที่ฉันไม่ใช้กำลังในการทำลายหอแห่งนี้ เพราะฉันไม่อยากทำลายหอที่สืบทอดมาตั้งแต่โบราณกาล!"

"ถ้าทำลายมันจริงๆ มันไม่เพียงส่งผลต่อสำนักหยุนเยว่เท่านั้น แม้แต่นักบำเพ็ญเซียนทุกคนในโลกคุนชาง มันคือความสูญเสียครั้งใหญ่!"

"คุณไม่อาจจะใช้เรื่องนี้ และซ่อนตัวอยู่ด้านในตลอดไป!"

"ฉันรู้ดี บางทีคุณอาจจะกำลังเพิ่มพลังของตัวเองอยู่ด้านใน!"

"แต่ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว!"

"คุณเป็นคนที่แข็งแกร่งมากๆ และเป็นสุดยอดอัจฉริยะมากๆในโลกคุนชาง! ตั้งแต่สมัยโบราณกาลจนถึงตอนนี้ ไม่มีใครที่มีพรสวรรค์และอัจฉริยะเหมือนกับคุณเลย!"

"ถ้าให้เวลาที่เพียงพอกับคุณ คุณต้องเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกคุนชาง!"

"แต่ฉันจะไม่ให้โอกาสแบบนี้กับคุณอีกแล้ว!"

"คุณจะเสียชีวิตตั้งแต่ยังหนุ่มเหมือนกับอัจฉริยะพวกนั้น เสียชีวิตก่อนที่ตัวเองจะแข็งแกร่งและน่ากลัวที่สุด!"

"บางทีคุณอาจจะอัจฉริยะกว่าคนเหล่านั้น แต่จุดจบของคุณจะเหมือนกับคนเหล่านั้นอย่างแน่นอน!"

"ฉันจะให้เวลาคุณอีกหนึ่งก้านธูป!"

"ถ้าคุณยังหลบซ่อนตัวอยู่ด้านใน ฉันจะใช้กำลังในการทำลายค่ายกลและหอแห่งนี้ ฉันพูดแล้วต้องทำได้!"