บทที่ 14 ความเสียใจของทุกคน

บทที่ 14 ความเสียใจของทุกคน

“นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!”

คนแรกที่ตั้งสติคืนมาได้คือหลี่จุนผู้จัดการฝ่ายธุรกิจ ยังไงซะเขาก็ไม่คุ้นเคยกับหลินหยุน ดังนั้นผู้อยู่วงนอกเห็นชัดกว่า

โจวจิ้งมองไปที่หลินหยุนด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เขาถามขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือว่า “เลขาหยาง คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ เขาจะเป็นคนที่ประธานจินเคารพได้ยังไงกัน?”

“เขามีคุณธรรมความสามารถอะไรกัน?”

โจวจิ้งไม่เข้าใจจริงๆ หลินหยุนเขาก็แค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง เพราะอะไรเขาถึงกลายเป็นบุคคลที่จินซื่อหรงเคารพ!?

ทันใดนั้นเลขาหยางก็จ้องมองโจวจิ้งพร้อมพูดอย่างโมโหว่า “ผู้จัดการโจว คุณสงสัยในสายตาของผม หรือสงสัยในสายตาของท่านประธานจินกัน?”

“แม้แต่สายตานี่ก็ยังใช้ไม่ได้ ผมมองว่าผู้จัดการฝ่ายบุคคลนี่คุณก็ไม่ต้องทำแล้ว!”

ใบหน้าของโจวจิ้งราวกับคนกำลังจะตาย ในตอนนั้นเขาทรุดตัวลงบนพื้น แม้แต่จะอ้อนวอนเขาก็ยอมแพ้

ถ้าหากหลินหยุนเป็นคนที่ท่านประธานจินเคารพนับถือที่สุดจริงๆล่ะก็ เมื่อกี้ที่เขาทำความอัปยศให้หลินหยุนขนาดนั้น เลขาหยางได้เห็นด้วยตาตัวเองทั้งหมด เพื่อที่จะเอาใจหลินหยุนแล้ว ต้องไม่ปล่อยเขาไว้แน่

“หมดกัน ที่พยายามมาตลอดสองปีจบหมดแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาพังพินาศลงในมือของไอ้เดียรัจฉานอย่างหลินหยุน!” โจวจิ้งมองหลินหยุนด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตแค้น

ดวงตาที่เฉื่อยชาของโจวเถียนเถียนค่อยๆสร่างขึ้น ทันใดนั้นในใจของเธอก็เอ่อล้นด้วยความเสียใจ

“มิน่าทำไมวันนี้เขาถึงกล้าไม่ให้เกียรติท่านรองจินที่สนามม้า นึกไม่ถึงว่าที่แท้เขาก็คือคนที่ประธานจินเคารพมากที่สุดนี่เอง!”

“ฉันยังพูดเรื่องไม่ดีของเขาต่อหน้าลูกพี่ลูกน้องอยู่เลย แถมยังฟ้องเรื่องเขาให้คุณอากับอาหญิงฟังด้วย มาคิดดูตอนนี้ขายหน้าจะตายอยู่แล้ว!”

“ตอนนี้เขาคงหัวเราะเยาะฉันอยู่ในใจสินะ!”

โจวเถียนเถียนร้องไห้ไม่ออก เธอต้องการแสวงหาความก้าวหน้าจากตระกูลจิน แต่มาวันนี้ แม้แต่คนที่ตระกูลจินยังต้องเคารพมากที่สุดยืนอยู่ตรงนั้น เธอกลับล่วงเกินเขาไป!

สายตาของญาติคนอื่นๆที่ใช้มองหลินหยุนต่างก็ตกตะลึงเหมือนกันทั้งหมด

“ไม่แปลกใจเลยที่เขาบอกว่าต่อให้เป็นศัตรูกับบริษัทชิรงกรุ๊ปแล้วมีอะไรต้องกลัว ในเมื่อเขาเป็นคนที่ประธานจินเคารพนับถือที่สุด แล้วจะไปกลัวบริษัทของประธานจินได้ยังไงกัน?”

“น่าตลกชะมัด เมื่อกี้พวกเรายังบอกว่าเขาเป็นบ้าอยู่เลย พวกเรานี่มีตาหามีแววไม่จริงๆ!”

เซี่ยเจี้ยนโก๋มองหลินหยุน สีหน้าของเขาสลับซับซ้อนมาก เมื่อตอนก่อนเขาดุด่าหลินหยุนเพราะหลินหยุนล่วงเกินท่านรองจิน มาคิดดูตอนนี้เซี่ยเจี้ยนโก๋ก็อดรู้สึกอับอายขายขี้หน้าไม่ได้

แต่เซี่ยเจี้ยนโก๋มีความสงสัยมากกว่า หลินหยุนเป็นคนมีคุณธรรมความประพฤติแบบไหนเขารู้จักดีเป็นที่สุด ทำไมเขาถึงกลายเป็นคนที่จินซื่อหรงเคารพที่สุดได้?

โจวเฟินมองหลินหยุนแล้วถามอย่างเป็นกังวล “เสียวหยุน นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ?”

หลินหยุนยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนเช้าวันนี้ผมช่วยจินซื่อหรงไปเรื่องหนึ่ง เขาก็เลยให้บัตรใบนี้ผมมา คิดไม่ถึงว่าจะใช้ดีขนาดนี้

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” โจวเฟินพยักหน้าไม่ได้ถามอะไรต่ออีก ขอแค่หลินหยุนไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายก็พอแล้ว

ตอนแรกเซี่ยหยู่เวยมีสายตาตกตะลึง แต่หลังจากนั้นเธอก็เริ่มสงสัย “หรือที่เขากลับบ้านกับประธานจิน เขาจะหาแหล่งกำเนิดของชี่มหาโหดอะไรนั่นเจอจริงๆ?”

“ไม่ นี่มันเป็นไปไม่ได้!” เซี่ยหยู่เวยคัดค้านขึ้นทันที หลินหยุนมีความสามารถแค่ตรงไหนเธอรู้ดี ต่อให้โชคดีที่เดาถูกสักครั้งสองครั้ง แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเดาถูกทุกครั้ง!

“เขาทำอะไรกันแน่?” เซี่ยหยู่เวยเต็มไปด้วยความสงสัย

หลินหยุนมองเลขาหยางที่ยังโค้งคำนับแสดงความเคารพอยู่อย่างนั้น ดูเหมือนว่าถ้าหลินหยุนไม่พูดอะไรเลยสักคำ เขาคงจะอยู่ท่านี้ต่อไป

“ขึ้นมาเถอะ”

หลินหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ถึงเลขาหยางจะวางอำนาจไปหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้ทำผิดใหญ่หลวงอะไร

เลขาหยางโล่งใจขึ้น นี่ก็แสดงว่าหลินหยุนให้อภัยเขาแล้ว

“ในเมื่อคุณชายหลินทานอาหารอยู่ที่นี่ ถ้าอย่างนั้นพวกผมก็ไม่กล้ารบกวนครับ ผมจะออกไปหาห้องอื่นเดี๋ยวนี้ครับ” หยางรุ่ยพูดอย่างนอบน้อม

“รอเดี๋ยว”

จู่ๆหลินหยุนก็มองไปตรงตำแหน่งที่โจวฝูอยู่ แล้วพูดว่า “ญาติของผมคนนี้ต้องการเข้าทำงานที่บริษัทชิรงกรุ๊ปน่ะ”

เลขาหยางรีบพยักหน้าตอบรับทันที “คุณชายหลินวางใจ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ!”

“คุณไปได้แล้วล่ะ” หลินหยุนพูดด้วยเสียงเรียบเฉย

....นี่ถือว่าเป็นการได้รับผลประโยชน์แล้วถีบหัวส่งไหมนะ?

หยางรุ่นได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่นในใจ แต่ต่อให้เป็นการถีบหัวส่ง เขาก็ทำได้แค่ตอบรับอย่างระมัดระวัง