ตอนที่ 1426
บทที่ 1427 ฆ่าหลงอ้าว
October 21, 2026
ตั้งแต่เขาตื่นรู้ กำเนิด เดินออกมา ระยะเวลานี้ไม่นับว่านาน น่าจะประมาณสองเดือน แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ
สำหรับชื่อหลินชางฉอง เขาเคยได้ยินมาหลายต่อหลายครั้ง
แต่เขาคิดว่าเป็นพวกที่ได้รับการถ่ายทอดอย่างทรงพลัง จากโบราณกาลเท่านั้น
แน่นอนว่าเพื่อกันไว้ดีกว่าแก้ เขาก็ทำความเข้าใจมาบ้าง
ยิ่งเขารู้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งไม่เห็นหลินหยุนอยู่ในสายตา
เขาคิดไม่ถึงว่าหลินหยุนจะน่าหวาดกลัวขนาดนี้!
หลินหยุนไม่สนว่าหลงอ้าวกำลังคิดอะไร แววตาของเขาเย็นยะเยือก พูดเย็นชาว่า “บอกมา หลังจากนายทำลายทะเลสาบเยว่หยา นายพาคนในทะเลสาบเยว่หยาไปที่ไหน!”
เมื่อหลงอ้าวได้ยิน ก็สูดหายใจเฮือก พูดด้วยสีหน้าผวา “พวกเขา......ฉันก็ไม่รู้! อย่ามองฉันแบบนี้ ฉันไม่รู้จริงๆ!”
แววตาหลินหยุนน่ากลัว เกิดเสียงดังปัก บีบแขนอีกข้างของหลงอ้าวจนแตก ความเจ็บอันรุนแรง ทำให้หลงอ้าวร้องโอดครวญอีกครั้ง
เพราะผลกระทบจากความเจ็บ ทำให้เขาไม่สามารถควบคุมวิชาแปลงกายได้ ทำให้เห็นรูปร่างเดิมโผล่ออกมา
หลินหยุนไม่สนใจ พูดอย่างเย็นชาว่า “นายโจมตีค่ายกลที่ทะเลสาบเยว่หยา แต่ตอนนี้นายกลับพูดว่าไม่รู้ว่าคนในทะเลสาบเยว่หยาอยู่ไหน นายคิดว่าฉันรังแกได้ง่ายๆ เหรอ หรือกังวลว่าตัวเองจะตายอย่างน่าเวทนาไม่พอ”
เมื่อหลงอ้าวได้ยิน ก็สั่นไปทั้งตัวอีกครั้ง
ส่ายหน้าเหมือนกลองป๋องแป๋ง รีบพูดว่า “ผู้อาวุโส! ฉันไม่ได้ปิดบังอะไรจริงๆ หลังจากฉันทำลายค่ายกลที่ทะเลสาบเยว่หยา ก็โกรธมากจริงๆ เพราะค่ายกลที่ผู้อาวุโสวางไว้ แข็งแกร่งมาก!”
“ถึงฉันทำลายค่ายกลไปแล้ว แต่ก็สูญเสียพละกำลังไปเยอะมาก”
“หลังจากทำลายค่ายกล อันที่จริงฉันจะฆ่าคนก่อน แล้วค่อยว่ากัน เหลือพวกยอดฝีมือที่เป็นหัวหน้าไม่กี่คน เพราะฉันชอบวิชาที่พวกเขาสืบทอดมา”
“แต่หลังจากฉันทำลายค่ายกล พวกเขาเลือกระเบิดตัวเอง ซึ่งเหนือความคาดหมายของฉัน”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงอ้าว ลมปราณทั้งตัวหลินหยุนพลุ่งพล่าน
ในอากาศเหมือนโดนแช่แข็งเอาไว้ ลดลงจนถึงจุดเยือกแข็ง
หลินหยุนสูดหายใจ เค้นเสียงพูดว่า “นายจะบอกว่า พวกเขาระเบิดตัวเองไปแล้ว”
หลงอ้าวพูดว่า “เปล่าๆ ผู้อาวุโสฟังฉันพูดก่อน ถึงพวกเขาอยากจะระเบิดตัวเอง ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน แต่ผลการฝึกตนของพวกเขาอ่อนแอกว่าฉันไม่น้อย แน่นอนว่าฉันไม่มีทางให้พวกเขาระเบิดตัวเอง!”
“ถ้าพวกเขาระเบิดตัวเองจริงๆ ฉันก็ไม่ได้รับการถ่ายทอดวิชาจากพวกเขาสิ”
“ฉันขวางไม่ให้พวกเขาระเบิดตัวเอง และควบคุมพวกเขาเอาไว้ทั้งหมด”
“เดิมทีฉันคิดว่าจะเอาทะเลสาบเยว่หยาของผู้อาวุโสมาเป็นของตัวเอง......”
“สำนักที่ผู้อาวุโสวางเอาไว้ ชี่ทิพย์รุนแรงเป็นอย่างมาก!”
“เป็นสถานที่ ที่มีชี่ทิพย์รุนแรงมากที่สุด ตั้งแต่ฉันเกิดมา!”
“แน่นอนว่าฉันไม่อยากออกมา”
“แต่ฉันเพิ่งควบคุมคนในทะเลสาบเยว่หยาได้ คิดไม่ถึงว่าจะมีแขกไม่รับเชิญมาในเวลานี้”
“คนนั้นแข็งแกร่งกว่าฉัน!”
“ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ดังนั้นคนในทะเลสาบเยว่หยา โดนเขาพาตัวไป ฉันหนีออกมา ต่อมาหลังจากรอให้คนนั้นออกไป ฉันก็กลับไปที่ทะเลสาบเยว่หยาอีกครั้ง”
“แต่ฉันอยากอยู่ต่อ แต่คิดไปคิดมา ไม่น่าจะปลอดภัย จึงเลือกออกมา”
“หลังออกจากทะเลสาบเยว่หยา ฉันก็ไปที่ตงไห่ อยากลองเปิดพระราชวังลึกลับนั่น พระราชวังลึกลับนั่นไม่ธรรมดาเลย ถ้าเปิดได้ ต้องได้อะไรดีๆ มากมายอย่างแน่นอน!”
“แต่ตอนฉันไป บรรพบุรุษโลหิตยังอยู่ ฉันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของบรรพบุรุษโลหิต ทำอะไรไม่ได้ ฉันจึงทำได้เพียงกลับมารังเก่าของฉัน!”
“ตั้งแต่นั้น ฉันก็ไม่เคยออกไปอีกเลย!”