ตอนที่ 1431
บทที่ 1432 นายเสียใจไหม
October 21, 2026
ผ่านการวิเคราะห์อย่างจริงจัง สุดท้ายหลินหยุนมั่นใจว่า คนในครอบครัวของตัวเอง ต้องอยู่ในมือเซี่ยหยู่เวยแน่นอน
ส่วนที่บอกว่ามียอดฝีมือโผล่ออกมาอีกคน......ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเป็นไปได้ แต่โอกาสเป็นไปได้น้อยมากเท่านั้น
ตอนนี้เขาเอนเอียงไปทางที่ว่า ยอดฝีมือที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหันคนนั้น ก็คือเซี่ยหยู่เวย
การที่ตอนนั้นไม่ได้ลงมือจริงจังกับหลงอ้าว และเลือกทำให้อีกฝ่ายตกใจจนหนีไป น่าจะเป็นเพราะต้องการปกปิดตัวตนของตัวเอง
ขณะเดียวกัน เพราะเซี่ยหยู่เวยในตอนนั้น เพิ่งได้รับการอภิเษก ผลการฝึกตนยังไม่ทันมั่นคง
ถ้าทำสงครามใหญ่ในตอนนั้น ไม่เพียงแต่จะส่งผลกระทบใหญ่กับผลการฝึกตนของเธอ
ขณะเดียวกัน เธอก็จะไม่มีโอกาสได้ปิดบังตัวตนของตัวเอง
นี่เป็นการอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว
ส่วนโม่เฉินโกหกหลินหยุนเพราะอะไร เขายังหาคำอธิบายที่แน่ชัดและสมเหตุสมผลไม่ได้ แต่อย่างน้อยเขาคิดว่าการพิจารณาของตัวเองไม่มีปัญหา
หลังจากหลินหยุนใจเย็นลง ความคิดก็ชัดเจนขึ้น คิดย้อนไปหลังจากที่เขากลับมา
สุดท้ายจึงแน่ใจ ปัญหาต้องเกิดจากเซี่ยหยู่เวย ดังนั้นเขาจึงมาที่คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย
เซี่ยหยู่เวยหัวเราะพรืด แล้วพูดว่า “หลินหยุน นายน่าขำชะมัด! ดีที่ก่อนหน้านี้ฉันบอกรังเก่าของหลงอ้าวให้นายรู้!”
“ดูเหมือนคนอย่างนาย ไม่เพียงแต่จะกำเริบเสิบสาน เอาแต่ใจ ไร้ยางอาย อีกทั้งยังเตรียมทำคุณบูชาโทษอย่างไร้ยางอายด้วย!”
“ตอนนั้นฉันตาบอดจริงๆ ตอนที่อยู่ในสถานการณ์ที่รังเกียจนาย แต่ก็ยังเป็นสามีภรรยากับนายอยู่ตั้งนาน!”
หลินหยุนไม่สนว่าเซี่ยหยู่เวยจะพูดอะไร เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “เซี่ยหยู่เวย ฉันจะถามเธออีกครั้ง เธอจะพาคนในครอบครัวฉันออกมาไหม!”
“ถ้าพาออกมา ฉันจะขอบใจเธอ!”
“เพราะอย่างน้อยเธอก็ช่วยพวกเขา ออกมาจากเงื้อมมือของหลงอ้าว!”
“หลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเขาตายไป!”
“ดังนั้นฉันจะซาบซึ้งใจต่อเธอมาก!”
“ถึงขนาดที่เธอสามารถบอกความต้องการออกมาได้ แค่ฉันสามารถทำได้ ฉันจะทำเพื่อเธอ!”
“แต่ถ้าเธอไม่พาพวกเขาออกมา......”
“คงทำได้แค่ลงมือเท่านั้น!”
“เธอวางใจเถอะ ฉันไม่ฆ่าเธอง่ายๆ หรอก ฉันจะทำให้เธอทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส!”
“เซี่ยหยู่เวย ฉันขอเตือนว่าอย่าทำเป็นหูทวนลมกับคำเตือนของฉัน!”
“เธอน่าจะรู้ดี คำพูดที่คนอย่างหลินหยุนเคยพูด ไม่เคยกลืนคำพูดตัวเอง!”
“ตอนนี้คิดให้ดี แล้วให้คำตอบฉันมา!”
เซี่ยหยู่เวยกลับทำเหมือนไม่ได้ฟัง
มองหลินหยุนอย่างเย็นชา แสยะยิ้ม เหาะลงมาในคฤหาสน์ พูดอย่างเย็นชาว่า “หลินหยุน นายบ้าไปแล้วจริงๆ! นายคิดว่ามาอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย จะรอดออกไปได้เหรอ”
“ฮ่าๆๆๆๆ!”
“นายคิดง่ายไปหน่อยมั้ง!”
“ฉันรู้ว่านายจะต้องมา!”
“ได้! ในเมื่อนายมั่นใจแล้ว งั้นฉันก็จะบอกนาย!”
“ใช่ ตอนนี้คนในครอบครัวนาย อยู่ในมือฉันจริงๆ!”
“แต่นายไม่มีโอกาสได้เจอพวกเขาอีกแล้ว!”
“เพราะวันนี้ นายจะได้ตายอยู่ที่นี่!”
“แต่วางใจเถอะ ฉันไม่มีทางแตะต้องคนในครอบครัวนาย!”
“คนอย่างเซี่ยหยู่เวย ไม่เคยไร้ยางอายแบบนาย!”
“ฉันไม่เพียงแต่จะไม่แตะต้องพวกเขา หนำซ้ำฉันจะดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี!”