บทที่ 1455 ต่อสู้กับเจ้าสำนักฉีซาน

คนที่อยู่ด้านในตำหนักใหญ่ สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันทีและพวกเขาครุ่นคิดทันที

แต่มีเพียงปิงหลินคนเดียวที่พูดอย่างเคร่งขรึม "เจ้าสำนัก ถึงแม้ตอนนั้นเจ้าสำนักอริยสัจกับเจ้าสำนักเทียนหยุนไม่ได้สู้อย่างสุดชีวิต แต่พวกเขาก็ใช้วิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ออกมาเพื่อสังหารหลินหยุน"

"แต่หลินชางฉองคนนั้น เขาเป็นคนที่น่ากลัวมากๆจนน่าเหลือเชื่อ"

"ถ้ามันเป็นไปอย่างผู้อาวุโสเสวียนพูด ถ้างั้นสำนักเทียนหยุนกับสำนักอริยสัจก็คงไม่ต้องปิดสำนัก และพวกเราก็คงไม่ต้องปิดสำนักเหมือนกัน! พวกเราใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อสู้อีกครั้งก็ได้!"

"ประเด็นหลักก็คือ มันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเราคิดอยู่แล้ว!"

"หลินชางฉองคนนั้นเป็นคนที่น่ากลัวมากๆจริงๆ!"

"ฉันหวังว่าศิษย์พี่เจ้าสำนักจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้!"

ผู้ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงกลาง เป็นคนที่หน้าตาหล่อเหลาและสุขุมมากๆ เขาไม่ได้แสดงกิริยาอะไรออกมาเลย

เมื่อได้ยินคำพูดของปิงหลิน เขาอดไม่ได้ก็เลยถามทันที "จากความคิดของศิษย์น้องปิงหลิน ตอนนี้พวกเราควรทำยังไง? พวกเราควรเปิดค่ายกลสำนักหรือเปล่า?"

ปิงหลินหายใจเข้าลึกๆและพูด "พวกเราทุกคนที่อยู่ตรงนี้ ใช้ค่ายกลคอยช่วยเหลือและต่อสู้อย่างสุดชีวิต จากนั้นก็รีบส่งข่าวไปที่สำนักเต๋าเฉินเซียว สำนักอริยสัจ สำนักเทียนหยุน พวกเราหลายๆสำนักร่วมมือกันสังหารหลินชางฉองให้ได้!"

เจ้าสำนักฉีซานพูด "บางทีพวกเขาอาจจะไม่มาก็ได้!"

ปิงหลินพูด "ถ้าพวกเขาไม่มา พวกเราก็เปิดค่ายกลสำนักเลย พวกเราไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับหลินชางฉองแล้ว!"

ทุกคนพูดความคิดของตัวเองออกมา สุดท้ายพวกเขาก็หาวิธีที่ดีกว่านี้ออกมาไม่ได้

เวลาผ่านไปทีละนิดๆ เวลาหนึ่งก้านธูปใกล้จะหมดแล้ว

ด้านนอกสำนัก หลินหยุนเปล่งเสียงไม่พอใจออกมา เขาบินขึ้นไปบนท้องฟ้าและต่อยหมัดใส่ค่ายกลฮู่ซานของสำนักฉีซานทันที

"ตูม——"

มีเสียงดังสนั่นเกิดขึ้นทันที ทำให้ค่ายกลฮู่ซานสั่นสะเทือนไม่หยุด

เสียงดังที่เกิดขึ้น ทำให้สีหน้าของทุกคนในสำนักฉีซานเปลี่ยนไปทันที

ทุกคนที่อยู่ในตำหนักใหญ่ รีบบินออกจากตำหนักใหญ่ทันที

ทุกคนมองไปที่ท้องฟ้า และมองเห็นหลินหยุนยืนอยู่ตรงนั้น

เจ้าสำนักฉีซานยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูด ผู้อาวุโสเสวียนก็รีบบินขึ้นไปทันที

เขายืนประจันหน้ากับหลินหยุนกลางอากาศทันที

เมื่อเห็นทุกคนออกมาจากค่ายกลฮู่ซาน เรื่องนี้หลินหยุนก็คิดไม่ถึงจริงๆ เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันเย็นชาของผู้อาวุโสเสวียน เขาเอ่ยปากพูด "คุณคือหลินชางฉองเหรอ? ดูแล้วคุณก็ไม่ได้น่ากลัวอย่าที่คิดไว้เลย! ทุกคนต่างเรียกคุณว่าเทพสังหาร แต่ฉันไม่เชื่อเรื่องนี้อยู่แล้ว!"

"หึ คุณแค่คนเดียว ยังคิดจะฆ่าล้างสำนักฉีซานของเราอีกเหรอ?"

"มันเป็นเรื่องที่ตลกมากๆ!"

"วันนี้ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน คนอย่างหลินชางฉองจะแข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่!"

เมื่อพูดจบ ในมือของผู้อาวุโสเสวียนก็มีแสงเปล่งประกายทันที มีกระจกทองแดงที่เก่าแก่มากๆปรากฏที่ฝ่ามือของเขา กระจกทองแดงปลดปล่อยแสงสีเหลืองออกมา ในชั่วพริบตาแสงสีเหลืองก็รอบล้อมหลินหยุนเอาไว้

ชั่วพริบตา ด้านหน้าของหลินหยุนก็เปลี่ยนแปลงทันที

มีนักบำเพ็ญเซียนจำนวนมากและสัตว์อสูรจำนวนมหาศาล พุ่งเข้ามาสังหารหลินหยุนอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยุนเปล่งเสียงไม่พอใจออกมา และมองไปที่สัตว์อสูรตัวหนึ่งและพูด "แดนมิติที่อ่อนแอขนาดนี้ ยังกล้าใช้กับฉันอีกเหรอ?"

ขณะพูด หลินหยุนก็ต่อยหมัดออกไปอีกครั้ง พลังของหมัดนั้นสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน

ในชั่วพริบตา แดนมิติก็แตกสลายทันที

วินาทีต่อมา กระจกทองแดงที่อยู่ในมือของผู้อาวุโสเสวียนก็แตกสลายและกลายเป็นผุยผงทันที

ผู้อาวุโสเสวียนกระอักเลือดสดคำใหญ่ออกมา สีหน้าของเขาขาวซีดทันที

สายตาของผู้อาวุโสเสวียนที่มองหลินหยุนในครั้งนี้ จากสายตาดูถูกเหยียบหยามกลายเป็นสายตาที่มีแต่ความหวาดกลัว

หลินหยุนชี้นิ้วออกมาทันที กลางอกของผู้อาวุโสเสวียนกลายเป็นรูใหญ่ทันที

ผู้อาวุโสเสวียนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด จากนั้นเขาก็หนีกลับมาที่สำนักอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยุนหัวเราะอย่างเย็นชาอีกครั้งและพูด "ในเมื่อออกมาแล้ว อย่าคิดที่จะรอดกลับไปอีกเลย!"

ขณะพูด หลินหยุนก็สะบัดแขนทันที จากนั้นมีพลังที่มองไม่เห็นโจมตีออกไปและล้อมรอบผู้อาวุโสเสวียนเอาไว้ด้านใน