ตอนที่ 1479
บทที่ 1480 คุณหนูโม่
October 21, 2026
แต่ว่า เขาจำเป็นต้องมีข้อมูลที่ชัดเจนและละเอียดจริง ๆ เสียก่อน จึงสามารถระบุได้ว่าจะลงมือกระทำการอย่างไรต่อไป
สมบัติล้ำค่าสูงสุดชิ้นนั้นได้ตกเป็นของตระกูลโม่ไปนานหลายปีแล้ว
หากถูกนำไปใช้แล้ว ก็ไม่ต้องวางแผนการอะไรต่ออีก
แน่นอนว่า สมบัติล้ำค่าสูงสุดนั้นไม่ใช่ว่าผู้ใดคืดจะใช้ก็สามารถที่จะใช้ได้สักหน่อย!
เพราะว่านั่นเป็นถึงสมบัติล้ำค่าที่ใช้สำหรับการหลอมยาทองระดับฟ้า
ตอนนี้ดูเหมือนว่า ดาวไกอาก็วิเศษจริงๆ
เดิมทีหลินหยุนนั้นไม่กล้าที่จะคาดหวังอะไรมากในการหลอมยาทองระดับเทพ ได้แค่รอดูต่อไปทีละก้าว ๆ
คิดไม่ถึงว่าในดาวไกอา โลกคุนชาง จะสามารถหลอมยาทองครั้งที่แปดจนสำเร็จได้
หากมองในมุมของโชคชะตา นั่นแสดงว่าชาตินี้มีโอกาสเป็นไปได้ที่จะสามารถหลอมยาทองหวูซ่างระดับเทพได้สำเร็จ
แต่การหลอมยาทองครั้งสุดท้ายนี้ คงจะไม่ง่ายอย่างแน่นอน
จุดนี้เอง หลินหยุนก็ได้เตรียมใจเอาไว้แล้ว
คิดถึงตรงจุดนี้ หลินหยุนก็เงยหน้ามองไปที่ฉินหลัน และพูดขึ้นว่า “พี่ฉินหลัน พี่อยู่ที่นี่นะ ฉันจะออกไปสำรวจค้นหาข้อมูลอีกสักหน่อย”
ฉินหลันพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “นายไปเถอะ แต่จะต้องระมัดระวังในทุกเรื่องด้วย ฉันรอนายกลับมา! ”
ฉินหลันในตอนนี้ ขาดความรู้สึกปลอดภัยเป็นอย่างมาก
แทบทุกครั้งที่หลินหยุนจากไป เหมือนจะต้องพบเจอกับอุปสรรคอันตรายอย่างไรอย่างนั้น
แม้ว่าหลินหยุนจะเข้าใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
ทำได้เพียงพยักหน้าและพูดว่า “พี่ฉินหลันวางใจเถอะ ไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก! ”
หลินหยุนออกจากโรงเตี๊ยม แล้วก็หาโรงเหล้าที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่ง จากนั้นก็เดินเข้าไป
โรงเหล้านี้มีชื่อว่าจับดาว
พูดได้เลยว่า ชื่อนี้ดูยิ่งใหญ่อย่างมาก
นี่คือโรงเหล้าสุดหรูหราของเมืองโม่ที่ใหญ่โตแห่งนี้แล้ว
ขณะที่เดินเข้าไป ก็มีพนักงานใบหน้ายิ้มแย้มเข้ามาต้อนรับ โดยที่ไม่ได้เห็นว่าหลินหยุนแต่งกายธรรมดา แล้วแสดงกิริยาท่าทางที่เพิกเฉยหรือเหยียดหยามแต่อย่างใด
หลินหยุนเองก็ไม่ได้ขึ้นไปชั้นบนเพื่อต้องการห้องพิเศษอะไร
โดยกวาดสายตามองไปที่บริเวณห้องโถงชั้นหนึ่ง
มีคนจำนวนไม่น้อย อีกทั้งต่างก็กำลังพูดคุยกันถึงเรื่องของตระกูลโม่รับสมัครคนรับใช้อย่างคึกคัก
หลินหยุนหาที่นั่งแล้วก็นั่งลง
จากนั้นก็ได้สั่งอาหารเครื่องเคียงมาสองสามอย่าง และเริ่มต้นตั้งใจฟังรายละเอียดการพูดคุยกันของผู้คนบริเวณโต๊ะรอบข้าง
เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาไม่เลว และการแต่งกายก็พอใช้ได้กำลังเงยหน้าดื่มเหล้าพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ทุกท่านทราบกันไหมว่า ทำไมการรับสมัครคนรับใช้ชายของตระกูลโม่ในครั้งนี้ ถึงได้คึกคักเป็นที่สนใจกันถึงขนาดนี้ด้วย? ”
ชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งที่เหมือนจะไม่ใช่คนของเมืองโม่ ได้ยินดังนั้นก็ถามขึ้นด้วยความแปลกใจว่า “พี่ถัง เป็นเพราะเหตุใดเหรอ? ”
ชายหนุ่มแซ่ถังผู้นั้นหัวเราะเหอะเหอะและพูดขึ้นว่า “ง่ายมาก ที่จริงแล้วก็มีเพียงเหตุผลเดียว นั่นก็คือการคัดเลือกคนรับใช้ชายตระกูลโม่ในครั้งนี้ มีคุณหนูโม่ เป็นทั้งพิธีกร และเป็นคนคัดเลือกด้วยตัวเอง! ”
เมื่อพูดจบ ทุกคนในโต๊ะตัวหนึ่งต่างก็เบิกตาโพลง จากนั้นก็ตื่นเต้นดีใจขึ้น “พี่ถัง ที่นายพูดนี้เป็นความจริงเหรอ? ”
แม้แต่คนอีกสองโต๊ะที่อยู่ด้านข้าง ต่างก็ถูกชายหนุ่มแซ่ถังดึงดูดความสนใจ มองกันมายังโต๊ะตัวนี้ทั้งหมด
ชายหนุ่มแซ่ถังยกแก้วเหล้าขึ้น ยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับลุกยืนขึ้นและพูดว่า “เป็นความจริงแน่นอน ดูเหมือนว่าทุกท่านต่างก็เคยได้ยินชื่อเสียงของคุณหนูโม่คนนี้กันมาก่อน! ”
ชายหนุ่มอ้วนเตี้ยที่ใบหน้าอ้วนกลมคนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะด้านข้างได้ยินดังนั้น ก็ส่งเสียงฮึและพูดขึ้นว่า “ไร้สาระ ชื่อเสียงของคุณหนูโม่ในละแวกเมืองโม่ ทั่วทั้งภาคเหนือ ไปจนถึงโดยรอบแคว้นน้ำแดง จะมีสักกี่คนที่ไม่รู้จัก มีสักกี่คนที่ไม่เคยได้ยินล่ะ? ”
ชายหนุ่มแซ่ถังพูดขึ้นว่า “แม้ว่าทุกท่านต่างก็เคยได้ยินชื่อเสียงของคุณหนูโม่ แต่คาดว่าคงจะไม่เข้าใจเรื่องราวของคุณหนูโม่กันมากเท่าไร วันนี้ฉันจะเล่าให้กับทุกคนฟังอย่างละเอียดเอง”
ชายหนุ่มแซ่ถังเงยหน้าดื่มเหล้าที่อยู่ในแก้ว และก็พูดขึ้นว่า “คุณหนูโม่มีอายุยี่สิบปี ห้าปีก่อนหน้านั้นได้รับความสนใจจากนิกายวิญญาณบริสุทธิ์ต้องการที่จะรับเข้าสำนัก”
“แต่พอดีในตอนนั้นแม่ของหล่อนป่วยและได้เสียชีวิตลง ดังนั้นจึงต้องอยู่ไว้ทุกข์ที่บ้าน”
“จนถึงวันนี้ครบห้าปีพอดี”
“ครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ตระกูลโม่จะรับสมัครคนรับใช้ชาย ในขณะเดียวกันยังจะเป็นงานฉลองวันเกิดของเจ้าบ้านตระกูลโม่ด้วย”
“สองงานจัดขึ้นพร้อมกัน โดยได้มอบหมายให้คุณหนูโม่เป็นคนดำเนินการทั้งหมด! ”