บทที่ 1500 เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

ในเวลานี้ โม่หยู่รีบตะโกนออกมาทันที "พี่หลินหยุน ปล่อยคนๆนี้หนีไปไม่ได้นะ!"

ขณะพูด เธอก็ได้พาฉินหลันมาถึงข้างกายหลินหยุนแล้ว

หลินหยุนส่ายหัวเบาๆและพูด "ยังไงซะ เขาก็เป็นยอดฝีมือแดนจิตปฐมตอนกลาง ถ้าเขาอยากจะหนีจริงๆ ฉันก็ห้ามเขาไม่อยู่!"

"พอได้แล้ว เขาหนีไปได้ก็เป็นเรื่องของเขา!"

"ถึงแม้เขาจะกลับไปที่นิกายวิญญาณบริสุทธิ์!"

"แต่เขาไม่สามารถกลับมาที่นี่ได้อย่างรวดเร็วแน่นอน!"

"ถึงแม้จะมียอดฝีมือที่แข็งแกร่งมากๆตามมา!"

"พวกเขาจะกล้าเข้าไปในแดนเหมันต์หรือเปล่า เรื่องนี้ไม่มีใครรู้!"

"ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไปกันก่อน!"

ขณะที่หลินหยุนพูดอยู่ เขาก็รีบหยิบแหวนเก็บของจากชายชราที่เสียชีวิตด้วยน้ำมือของเขาทันที

จากนั้นก็จับตัวโม่หยู่กับฉินหลันและตรงไปที่ปากทางเข้าหุบเขาทันที

เมื่อเดินถึงปากทางเข้าหุบเขา ก็มีลมปีศาจที่รุนแรงมากๆ พัดมาอย่างบ้าคลั่ง

ทำให้จิตใจของหลินหยุนสั่นไหวทันที แต่เขาก็ยังสามารถสงบจิตใจได้

ความกว้างของปากทางเข้าหุบเขา มันเป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้เลย

เขาบินตรงไปด้านหน้า และใช้เวลาหนึ่งก้านธูป ถึงผ่านปากทางเข้าหุบเขาไปได้

หลังจากผ่านทางเข้าหุบเขาแล้ว

จู่ก็มีแสงสีขาวสองมาที่ดวงตาทันที ทำให้ทั้งสามคนลืมตาอย่างยากลำบาก

หลินหยุนยังโอเคหน่อย เขายังพอรับมือไหว แต่โม่หยู่กับฉินหลันที่ไม่ใช่บำเพ็ญเซียน พวกเธอรับมือไม่ไหวจริงๆ

และอุณหภูมิก็ลดลงสิบกว่าเท่า ผ่านไปสักพัก โม่หยู่กับฉินหลันก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

บริเวณที่สายตาของพวกเขามองเห็น ต่างเป็นหิมะสีขาว

ด้านหน้า คือภูเขาหิมะที่สูงมากๆเรียงรายกันอยู่ แต่มันกลับไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้โม่หยู่กับฉินหลันหายใจเร็วด้วยความตกใจ

โม่หยู่พูด "เป็นเหมือนกับบันทึกของตระกูลโม่จริงๆ สถานที่แห่งนี้เป็นโลกแห่งสีขาวและหนาวมากๆ!"

"พี่หลินหยุน อย่าให้พี่ฉินหลันออกจากพลังชี่ป้องกันกายของคุณโดยเด็ดขาด! มิฉะนั้น เธออาจจะโดนแช่แข็งและมีอันตรายถึงชีวิต"

หลินหยุนรีบกอดไหลของฉินหลันให้แน่นขึ้นและพูด "ไม่มีปัญหา!"

จากนั้นก็ถามโม่หยู่ "สถานที่แห่งนี้เป็นแบบนี้ทั้งหมดไหม?"

โม่หยู่นิ่งเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นก็ส่ายหัวและพูด "ไม่ได้เป็นแบบนี้ทั้งหมด แต่มีเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ของพื้นที่จะเป็นแบบนี้! อย่างไรก็ตามจากบันทึกของตระกูลโม่ ในแดนเหมันต์นั้น มีสถานที่อันตรายมากๆอยู่หลายแห่ง"

"หนึ่งในสถานที่แห่งนั้น ไม่เพียงไม่หนาว แต่อุณหภูมิกลับสูงมากๆ!"

"อย่างไรก็ตาม สถานที่แบบนี้อันตรายมากๆ!"

หลินหยุนพยักหน้าและพูด "ถ้างั้นเธอรู้ไหม คนที่อยู่ในนี้เขาอาศัยอยู่ตรงไหนกันแน่?"

โม่หยู่พูด "ตำแหน่งเมื่อพันปีที่แล้ว มีบันทึกอยู่บ้าง ฉันอาจจะค้นหาตำแหน่งเจอ!"

"อย่างไรก็ตาม เวลามันได้ผ่านมานานมากๆแล้ว!"

"พวกเขาจะเปลี่ยนที่อยู่อาศัยไหม ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน!"

"แต่ฉันคิดว่า พวกเราควรไปดูสักครั้ง!"

"อยู่ทางทิศเหนือของปากทางเข้า ต้องใช้เวลาเดินทางสิบกว่าวัน"

"จากนั้นพวกเราก็จะเจอทุ่งน้ำแข็ง!"

"พวกเราจำเป็นต้องเดินผ่านทุ่งน้ำแข็งไป!"

"สถานที่เหล่านี้อันตรายมากๆ"

"จากบันทึกของตระกูลโม่ พวกเขาอาศัยอยู่ส่วนลึกที่สุดของทุ่งน้ำแข็ง!"

หลินหยุนพยักหน้าและพูด "ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว งั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ!"

ขณะพูด เขาก็พาพวกเธอสองคนบินขึ้นไปบนท้องฟ้าและตรงไปทิศเหนือทันที

ผ่านไปครึ่งวัน พวกเขาสามคนก็มาถึงด้านหน้าของภูเขาหิมะที่สูงมากๆ