บทที่ 1538 ผู้อารักขามาถึงที่

และหลังจากที่หลินหยุนกลับมาที่ห้องของตัวเอง

ตรงบันไดที่ชั้นนี้

ผู้อารักขาที่รับผิดชอบคนนั้น ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา

เดิมทีมีใบหน้าที่แน่นิ่ง จนกระทั่งมีสายตาที่ค่อนข้างดุร้าย มีสีหน้าน่าประหลาดใจอย่างไม่น่าเชื่อ

ฉากที่เสร็จสมบูรณ์ก่อนหน้านี้

ตั้งแต่ต้นจนจบ

ที่จริง เขาก็เห็นทั้งหมดโดยไม่คลาดสายตาเลยแม้แต่น้อย

เขาเห็นทุกอย่างกับตา

ผู้อาวุโสทั้งสองคนนั้น

จิตปฐมตอนต้นคนหนึ่ง จิตปฐมตอนกลางคนหนึ่ง อย่างรวดเร็วฉับไว อาศัยการตอนที่หลินหยุนยังไม่เตรียมตัว เข้ามาในห้องแล้ว

ทันใดนั้นก็เกิดคลื่นแห่งความผันผวนในห้อง

ความผันผวนนี้

แม้ว่าจะอยู่ภายใต้อำนาจการก่อตัวบางอย่าง แต่ก็ถือว่าชัดเจนมากสำหรับเขา

ตามหลักเหตุผลแล้ว

ผู้บำเพ็ญเซียนจิตปฐมตอนต้นคนหนึ่ง เผชิญหน้ากับจิตปฐมตอนต้นเหมือนกัน แล้วก็ยังมี จิตปฐมตอนกลางอีกคนด้วย

และไม่ใช่ผู้เก่งกาจจากสำนักเล็กๆ

สำนักเทียนหั่ว

สำหรับในพื้นที่เขตเหนือทั้งหมด แม้ว่าจะไม่ดีเท่าสามสำนักใหญ่

แต่ไม่อ่อนแอแน่นอน

ก็คือผู้เก่งกาจสองคนจากสำนักใหญ่ มีการเตรียมพร้อมมาอย่างดี คิดไม่ถึงว่าจะถูกไอ้เด็กที่ชื่อหลินหยุนสับฆ่าแล้ว

ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ

เขาถึงขั้นกำลังคิดว่า

ถ้าหากตัวเองเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสทั้งสองแห่งสำนักเทียนหั่ว ในสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด

มีความเป็นไปได้สูงว่าไม่มีทางตอบโต้กลับได้เลย!

“ไอ้เด็กคนนี้……แปลกประหลาด……”

“จากข้อมูลการลงทะเบียนซื้อตั๋วเรือ มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นเพียงการมีอยู่ของตระกูลเล็กๆ”

“ทำไมถึงได้แข็งแกร่งเช่นนี้?”

ในเวลานี้

ทั้งที่ความจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว

ผู้อารักขาคนนี้ก็ยังคงรู้สึกเหลือเชื่อ

แต่ว่า

แม้จะตกใจมาก

บนเรือลำใหญ่นี้ นอกจากการมีอยู่ของสองคนนั้น ก็ยังมีคนที่สามารถทำให้เขารู้สึกถึงความกลัวได้

ดวงตาเป็นประกายครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องที่หลินหยุนอยู่

ไม่นาน

มีเสียงเคาะประตูห้องของหลินหยุน

ดวงตาของหลินหยุนสาดส่องออกมาทันที

สัมผัสได้ และรู้ว่าใครมา

ไม่นาน ก็พอเข้าใจคร่าวๆถึงเจตนาของคนที่มา

ด้วยการโบกแขนเล็กน้อย ดวงจิตย์เทพยื่นออกมา เขาเปิดประตูออก

หลินหยุนไม่ได้เลือกที่จะปิดประตู

และนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วหันมองหน้าอีกฝ่าย และก็ไม่เอ่ยปากก่อน

เขารู้ถึงสาเหตุของการมาของอีกฝ่าย

ดังนั้นเขาเองก็ไม่รีบ

เมื่อเห็นสีหน้าของหลินหยุนที่นิ่งสงบ

ผู้อารักขายิ้มอย่างสนุกสนานทันที จากนั้นก็เดินเข้ามา และลงมานั่งอยู่ข้างๆหลินหยุน

จากนั้นก็เอ่ยปากเสียงเบาๆว่า “หลินหยุนใช่ไหม หรือว่าท่านไม่อยากคุยอะไรกับฉันเหรอ?”

หลินหยุนอึ้ง และพูดเบาๆว่า “เหมือนว่าฉันไม่มีอะไรจะคุยกับท่านนะ”

ประโยคเดียว

แสดงถึงท่าที!

ผู้อารักขาได้ยิน ดวงตาเขาเป็นประกาย

จากนั้นก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ได้ งั้นฉันขอเตือนหน่อยแล้วกัน 3 คนของสำนักเทียนหั่ว……”

เขาคิดว่าหลังจากที่ตัวเองพูดคำว่าสำนักเทียนหั่ว 4 คำนี้

หลินหยุนจะต้องรู้แน่ว่าเขาพูดถึงอะไร

และก็ต้องรู้ว่าเขามาด้วยเจตนาอะไร

แต่กลับนึกไม่ถึงว่า

หลินหยุนไม่ตอบ

ไม่เพียงแค่นั้น

หลินหยุนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นกัน “ผู้บำเพ็ญเซียนสำนักเทียนหั่ว เกี่ยวอะไรกับฉันเหรอ?”

สีหน้าของผู้อารักขานิ่งขรึม ทันใดนั้นมองไปที่หลินหยุน ดวงตาของเขาก็กลายเป็นเฉียบคม

“หลินหยุน คุณรู้สึกใช่ไหมว่า ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องระหว่างพวกคุณเลย?”