บทที่ 1589 ต่อสู้กับอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักไป้หั่ว

ขณะที่พูด ไท่จื่อก็หันหลังมาเล็กน้อยและมองไปยังหลินหยุนแล้วพูดขึ้นว่า “หลินหยุน อัจฉริยะหั่วยู่ของสำนักไป้หั่วคนนี้ มีพลังบำเพ็ญแดนจิตปฐมตอนปลาย ส่วนนายมีพลังบำเพ็ญแดนจิตปฐมตอนต้น แต่เขานั้นต้องการที่จะท้าประลองต่อสู้กับนายสักครั้ง นายมีความเห็นว่าอย่างไร? ”

หลินหยุนได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดชั่วครู่ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคำสั่งของไท่จื่อ หากไท่จื่อต้องการให้ฉันลงมือ ฉันก็จะปฏิบัติตามคำสั่งอยู่แล้ว! ”

ไท่จื่อตกใจ คิดไม่ถึงว่าเวลานี้หลินหยุนจะโยนภาระการตัดสินใจกลับมาให้กับเขา

ส่วนคำพูดของหลินหยุนที่ดังไปถึงหูของทุกคนในที่แห่งนั้น ก็เกิดมีความหมายอื่นขึ้นอีกอย่างหนึ่ง

เพราะว่าความหมายที่ไท่จื่ออยากจะให้หลินหยุนลงมือนั้นก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นไปอีกแล้ว

โดยในเวลานี้ที่หลินหยุนยังคงบ่ายเบี่ยง ก็ยิ่งย้ำเติมถึงความหมายของการปฏิเสธ สำหรับที่ว่าทำไมจะต้องปฏิเสธนั้น ก็ง่ายนิดเดียว เพราะว่าหั่วยู่แข็งแกร่งอย่างมาก ซึ่งเขาไม่มีทางที่จะเอาชนะได้

และในขณะที่หลินหยุนพูดจบลง ด้านล่างของเวทีประลองอีกฝั่งหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็พลันตะโกนเยาะเย้ยเสียงดังขึ้นว่า “หลินหยุน ในงานย่องเยาว์นั้นนายทำตัวกำเริบเสิบสาน และหลงระเริงอย่างที่สุดไม่ใช่เหรอ? ราวกับว่านายไม่เห็นผู้บำเพ็ญเซียนรุ่นใหม่ในเขตกลางฟ้าทั้งหมดอยู่ในสายตาของนายเลย! ”

“ทำไมตอนนี้ถึงไม่กล้าที่จะลงมือล่ะ? ”

“ดูเหมือนว่านายเองก็รู้จักเกรงกลัวเหมือนกัน! ”

“ดูเหมือนว่านายเองก็ไม่ได้จะกำเริบเสิบสานจริง ๆ! ”

“ก็แค่ดีแต่ปากเท่านั้น! ”

เมื่อคนผู้นี้พูดจบลง ก็มีคนจำนวนมากทยอยพูดออกความคิดเห็นกันมากขึ้น

พวกคนที่เอ่ยปากพูดเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่เข้าร่วมงานย่องเยาว์ในวันก่อน ที่ถูกหลินหยุนข่มเหงอย่างเผด็จการ จนไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมา

เวลานี้ได้โอกาสที่จะกดขี่ข่มเหงหลินหยุนบ้างแล้ว จึงไม่มีทางที่จะหยุดลงง่าย ๆ เป็นแน่!

ส่วนหั่วยู่ที่อยู่บนเวทีนั้นก็หัวเราะเหอะเหอะ และแสดงท่าทางป้องมือไปทางหลินหยุน และพูดว่า “ไอ้หนุ่ม ไม่ต้องกลัว แม้ว่าฉันจะเผด็จการโหดร้ายไปสักหน่อย แต่ก็จะไม่ทำให้นายถึงกับเสียชีวิตหรอก! ”

“ใช่แล้ว นายก็แค่แดนจิตปฐมตอนต้นใช่ไหม? ”

“อย่างนั้นฉันเองก็จะไม่เอาเปรียบนาย! ”

“ฉันจะปิดผนึกพลังบำเพ็ญของฉันไว้ที่แดนจิตปฐมตอนต้นเพื่อต่อสู้กับนาย แบบนี้ ก็น่าจะยุติธรรมดีแล้วนะ? ”

“ถ้าขนาดนี้แล้วนายยังไม่กล้าอีกล่ะก็ อย่างนั้นนายก็ไม่คู่ควรที่จะเข้าไปในสถาบันราชภัฏแล้ว และยิ่งจะไม่คู่ควรที่จะเป็นอาจารย์ของทั้งสองซื่อจื่อของไท่จื่อแล้วด้วย! ”

หลินหยุนยิ้มเยาะอยู่ในใจ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหมือนว่าฉันจะไม่มีเหตุผลที่จะไม่ลงมือแล้ว ตกลง งั้นฉันก็จะประลองกับนายดูสักรอบ! ”

เมื่อหลินหยุนพูดจบ ก็เหาะขึ้นไปบนเวที

ส่วนหั่วยู่ก็จี้จุดไปที่ร่างกายของตนเอง ทันใดนั้น พลังบำเพ็ญในร่างของเขาก็ลดลง ถึงขั้นแดนจิตปฐมตอนต้น

แต่หั่วยู่กลับไม่ได้สนใจแต่อย่างใด มองไปที่หลินหยุนและหัวเราะเหอะเหอะ “วางใจได้ ฉันพูดแล้วว่าจะไม่เอาเปรียบนายก็จะไม่เอาเปรียบนายแน่นอน”

“ตอนนี้ฉัน มีพลังบำเพ็ญแค่ขั้นแดนจิตปฐมตอนต้น แบบนี้แล้วกัน ฉันจะให้นายเป็นฝ่ายที่ลงมือก่อน โดยหลังจากที่รับมือกับสามกระบวนท่าของนายแล้ว ฉันจึงจะลงมือ แบบนี้ก็ไม่ถือว่ารังแกนายแล้วสินะ? ”

หลินหยุนพยักหน้า และพูดขึ้นว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ขอขอบคุณเป็นอย่างมาก! ”

หลินหยุนเองก็ไม่พูดอะไรพร่ำเพรื่อ ในมือเกิดประกายแสง ดาบเฮ่าเทียนก็ปรากฏขึ้น

ดาบเฮ่าเทียนในวันนี้ก็เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อนบ้างเล็กน้อย

กลิ่นอายของกระบี่ได้ยับยั้งอยู่ภายในมากขึ้นกว่าเดิมมาก

ดาบเฮ่าเทียนพลันสั่นไหวขึ้น จากนั้นชี่กระบี่ที่แฝงไปด้วยจิตสังหารก็ทิ่มแทงโจมตีออกไปอย่างบ้าคลั่งในทันที

ทันใดนั้น

ด้านบนของเวที ก็เต็มไปด้วยเจตนาสังหารอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อรับรู้สัมผัสได้ถึงพลังอานุภาพกระบี่ของหลินหยุน

ทุกคนต่างก็ดวงตาเป็นประกาย

เกิดความตกตะลึง

ทรงพลังอย่างมาก!