บทที่ 1606 เว่ยหลีมา

หลินหยุนไม่เคยเชิญใครเข้าไปในวิมาน แต่ลอยตัวไปถึงนอกวิมานแล้ว

เมื่อเห็นหลินหยุนออกมา เด็กวัยรุ่นคำนับหลินหยุนทันที จากนั้นก็พูดด้วยความเคารพ “ศิษย์พี่หลินหยุน ฉันคือหลินเฟิง! เป็นข้ารับใช้ไท่จื่อ! ครั้งนี้ไท่จื่อทราบเรื่องการมาของศิษย์พี่หลินหยุน ส่งข้อความถึงฝ่าบาท!”

“ไท่จื่อกล่าว ไม่รู้ว่าครั้งนี้ศิษย์พี่หลินหยุนได้รับบาดเจ็บระหว่างการเดินทางไปแคว้นมดแดงหรือไม่ ทำให้เขากังวลใจ ยังขอให้ศิษย์พี่หลินหยุนไปที่ตำหนักไท่จื่อในวันนี้ หากสะดวก "

“และพิธีไหว้ครูของซื่อจื่อทั้งสอง ก็ได้จัดขึ้นแล้ว!”

ดวงตาของหลินหยุนเป็นประกาย มองไปที่ฉินเฟิง

พยักหน้าเบาๆ

ข้ารับใช้ไท่จื่อ

ดูเหมือนว่าจะเป็นเครือญาติในสายเลือดโดยตรงของไท่จื่อที่แทรกให้อยู่ในสถาบันราชภัฏ!

แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ

แม้ว่าต่างก็รู้ว่าสถาบันราชภัฏสนับสนุนการดำรงอยู่ของไท่จื่อ แต่ต้องบอกเลยว่าไม่มีสายตรงที่ถ่ายทอดวิชาความรู้ของตัวเองในสถาบันราชภัฏ งั้นไท่จื่อท่านนี้ก็ใจโตมากพอจริงๆ!

บางทีฉินเฟิงที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงแค่หนึ่งในคนที่ไท่จื่อแทรกตำแหน่งไว้ในสถาบันราชภัฏ

หลินหยุนเอ่ยปากพูดเสียงเบา “ที่แท้ก็คือศิษย์น้องฉินเฟิงนี่เอง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เชิญศิษย์น้องบอกต่อไท่จื่อ สองสามวันนี้หลินหยุนจะไปตำหนักไท่จื่อ!”

ฉินเฟิงพยักหน้า หันหลังจะเดินไป

แต่หลินหยุนได้เพิ่มยันต์สื่อสารของอีกฝ่าย

อาการบาดเจ็บของเขา ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่

ต้องการเวลาอีกหน่อย

หลังจากสองวัน หลินหยุนหายดีเป็นปลิดทิ้ง ก็มุ่งหน้าไปตำหนักไท่จื่อ

และนอกวิมานก็มีเงาร่างหนึ่งมา

ไม่ใช่คนอื่นไกล ก็คือเว่ยหลี

หลินหยุนก็คิดไม่ถึงว่าเว่ยหลีไม่ได้อธิบายยันต์สื่อสารก่อน และได้มาหาถึงวิมานแล้ว

เมื่อเห็นหลินหยุนเดินออกมาจากวิมานเว่ยหลีก็ยิ้มและพูดว่า “ศิษย์พี่หลินหยุน บุ่มบ่ามมาเยี่ยมเยียน ศิษย์น้องคงไม่ว่ากันนะ?”

หลินหยุนส่ายหัว กล่าว “ศิษย์พี่หญิงพูดอะไรกันล่ะ! เชิญเข้าไปคุยกันในวิมาน!”

พูดจบก็เชิญเว่ยหลีเข้าไปในวิมาน

ทั้งสองคนนั่งตรงกันข้าม หลินหยุนกล่าวว่า “ศิษย์พี่หญิงวันนี้มาแล้ว มีเรื่องอะไรหรือ?”

ผู้คนในสถาบันราชภัฏ หลินหยุนยังพอที่จะรู้สึกได้

แนวคิดของการแข่งขันนั้นแข็งแกร่งมาก

ทุกคนใช้เวลาทั้งหมด คว้าทุกโอกาส ต้องการที่จะเลื่อนขั้นการบำเพ็ญของตนต่อไป!

เว่ยหลีทำภารกิจชั่วคราวอยู่ที่ตำหนักใหญ่และได้รับหินทิพย์บางส่วน ปรากฏว่าสำหรับเธอแล้วมันต้องใช้เวลามากเกินไป

เวลานี้ก็มาถึงวิมานหลินหยุน ดังนั้นมีความเป็นไปได้มากว่ามีเรื่องอะไรสักอย่าง

ในใจของหลินหยุนก็คิดไว้ กลับคิดไม่ถึงว่าเว่ยหลีเอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า “ศิษย์น้องเข้าใจผิดแล้ว ฉันเพิ่งจะสำเร็จกิจของตำหนักใหญ่ และยังไม่ได้กลับไปวิมาน ก็มาหาศิษย์น้องหลินหยุนที่นี่แล้ว!”

“ฉันมองออกนะ! ศิษย์น้องหลินหยุนเป็นคนที่ถ่อมตนและไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจ เป็นไปไม่ได้ที่จะริเริ่มไปทำความรู้จักผู้คนก่อน!”

“และศิษย์ก็เพิ่งเป็นเด็กใหม่ของสถาบันราชภัฏ จะต้องมีหลายอย่างที่ยังไม่เข้าใจ!”

“ดังนั้น ฉันก็เลยมา!”

ได้ยินเว่ยหลีพูดเช่นนี้ หลินหยุนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง และรีบพูดว่า “ศิษย์พี่หญิงเว่ยหลีฉลาดเป็นกรดจริงๆ! หลินหยุนมีหลายสิ่งที่ยังไม่เข้าใจจริงๆ ศิษย์พี่หญิงสามารถตอบข้อสงสัยข้องใจได้ ดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว! หลินหยุนขอขอบคุณศิษย์พี่หญิงล่วงหน้า!”

ในตอนนี้ หลินหยุนได้ถามเว่ยหลีโดยตรงเกี่ยวกับสถานที่ล้ำค่าในการฝึกอบรมบางอย่างเช่น หอกลั่นวิญญาณ์

เว่ยหลีให้คำตอบโดยละเอียดแก่พวกเขาทั้งหมด

เว่ยหลีก็ฉลาดเป็นกรดจริงๆ ทะลุปรุโปร่งสุดๆ

หลังจากที่ได้ตอบข้อสงสัยบางอย่างของหลินหยุนแล้ว จากนั้นก็ได้บอกลาไป!

และเดินมาส่งเว่ยหลี หลินหยุนออกมาจากสถาบันราชภัฏ ไปยังตำหนักไท่จื่อ

เมื่อมาถึงตำหนักไท่จื่อ หลินหยุนก็เข้าไปในสวนเล็กทันที