บทที่ 162 ยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่

บทที่ 162 ยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่

ในเวลานี้ ทุกคนได้เห็นชัดเจนกับสิ่งของบางอย่างนั้น

เจียวร้ายขนาดใหญ่ ความยาวเกือบยี่สิบเมตร พึ่งกลืนกินทั้งสามคนลงไปในท้อง แล้วร่างใหญ่ก็พุ่งเข้าหาทุกคน

ตูม!

น้ำกระเซ็นไปทั่วทิศ

คราวนี้ กระแทกโดนคนจนตายอีกห้าหรือหกคน

เจียวร้ายคำรามหนึ่งครั้ง ร่างกายที่ใหญ่โตเหมือนงูทิพย์ และมันยังคงตามล่าและฆ่าคนในทะเลสาบ

“รีบหนีเร็ว!”

หลังจากผู้คนเหล่านี้ได้หายจากอาการงุนงง ก็รีบหันหลังกลับ และรีบวิ่งไปที่ฝั่งทันที

เพียงแต่ว่า ในที่สุดมีเพียงห้าคนเท่านั้นที่ยังมีชีวิตรอด

คนอื่น ตายในทะเลสาบหมด เลือดสีแดงเข้ม ย้อมเป็นสีแดงอยู่ในทะเลสาบหลายสิบเมตร

เจียวร้ายนั้นเห็นทุกคนวิ่งหนี ก็ไม่ได้ไล่ขึ้นฝั่ง แต่แฝงตัวอยู่ในน้ำ เฝ้าอยู่ข้างๆผลหลงเสียน เผยให้เห็นดวงตาสีทองแดงสองดวง จ้องมองคนที่อยู่บนฝั่งอย่างเงียบๆ

“แน่นอนว่ามีสัตว์ประหลาด!”

“ข่าวลือนั้นเป็นเรื่องจริง!”

ผู้คนที่ไม่ได้ลงน้ำ ต่างแสดงอาการหวาดกลัว และรู้สึกโชคดีเล็กน้อย

ในตำนานมีเรื่องเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดในทะเลสาบมังกรร้ายอยู่เสมอ แต่ว่า คนที่ไม่เคยเห็นกับตาจะไม่เชื่อ

ตอนนี้ ในที่สุดก็เชื่อแล้ว

“นั่นมันสัตว์ประหลาดอะไร? จระเข้เหรอ? มันดูไม่เหมือน!” มีคนสอบถาม

“นั่นมันคือเจียว(เป็นมังกรที่มีเขาเดียว มีฐานะต่ำกว่ามังกร เจียวต้องผ่านทัณฑ์สวรรค์ถึงจะเปลี่ยนเป็นมังกรได้) จัดการยากมาก! ชายชราขมวดคิ้วแล้วพูด

ใบหน้าที่สวยงามของเจี่ยงหลินหลินตะลึงและประหลาดใจ เธอไม่เคยเห็นเจียวตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

“นักพรตหมิงยู่ คุณสามารถจัดการกับสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้หรือไม่?” เจี่ยงหลินหลินถามชายวัยกลางคนที่สวมชุดสีเทาที่อยู่ข้างๆเธอ

“ถ้ามันขึ้นฝั่ง ฉันอาจจะมีวิธี แต่ว่า ถ้ามันซ่อนตัวอยู่ในน้ำตลอด ฉันก็ทำอะไรไม่ได้”

“หรือพวกเราควรหาทางล่อมันขึ้นฝั่ง?” เจี่ยงหลินหลินพูด

นักพรตหมิงยู่มองไปที่เจียวร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในน้ำ และพูดอย่างเคร่งขรึม “เมื่อสักครู่สัตว์ร้ายตัวนี้สามารถฆ่าทุกคนได้ แต่มันไม่ได้ไล่ล่า แสดงว่ามันระวังตัวมาก”

“ถ้าต้องการล่อมันขึ้นฝั่ง ฉันคิดว่ามันยากมาก!”

“เจี่ยงหลินหลินกังวลเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นควรทำอย่างไร?”

นักพรตหมิงยู่เหลือบมองไปที่ด้านข้างของปรมาจารย์หวาง และยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องรีบ มีคนกังวลมากกว่าพวกเรา”

เจี่ยงหลินหลินครุ่นคิด

ในอีกด้านหนึ่ง ปรมาจารย์หวางจ้องมองไปที่เจียวร้ายนั้น และขมวดคิ้ว

ความแข็งแกร่งของสัตว์เดรัจฉานตัวนี้ ปรมาจารย์หวางไม่แน่ใจว่าจะรับมือได้หรือไม่

เพียงแต่ว่า ตอนนี้มีผู้คนมากมาย หากทุกคนต่อสู้กับเจียวร้ายจนบาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย ถึงตอนนั้นปรมาจารย์หวางก็สามารถสังหารเจียวร้ายได้อย่างง่ายดาย และได้ยาวิเศษ

“ทุกท่าน ถ้าฉันเดาไม่ผิด นี่น่าจะเป็นเจียวตัวหนึ่ง ถ้าพวกเราอยากได้ยาวิเศษนี้ พวกเราต้องฆ่ามันก่อน”

ทุกคนนิ่งเงียบ

“พูดง่าย สัตว์ร้ายตัวนี้ดุร้ายมาก เมื่อกี้มีคนจำนวนมากถูกกินโดยไม่มีโอกาสใช้พลังต่อสู้ พวกเราจะฆ่ามันได้อย่างไร?” มีนักบู๊พูดเยาะเย้ย

“ใช่ จะฆ่ามันได้อย่างไร นี่คือสัตว์ประหลาด!” คนธรรมดาบางคนร้องออกมาด้วยความสยดสยอง

ปรมาจารย์หวางตะโกน “ทุกท่าน เงียบๆหน่อย ถ้าสัตว์เดรัจฉานตัวนี้อยู่ในน้ำ มันก็ค่อนข้างยุ่งยาก แต่ถ้าสามารถล่อมันขึ้นฝั่งได้ ฉันมีวิธีฆ่ามันได้!”

“ดังนั้นจึงต้องการความร่วมมือจากทุกคน!”

“ความร่วมมือแบบไหนกัน? ต้องการให้พวกเราลงไปตายก่อน เพื่อล่อมันขึ้นมาเหรอ? ถ้าจะไปคุณไปเอง ยาวิเศษนี้ฉันไม่ต้องการแล้ว!” นักบู๊ท่านหนึ่งยิ้มเยาะเย้ย แล้วหันตัวจากไป

ปรมาจารย์หวางหรี่ตาเล็กน้อย คิดว่าจะเชือดไก่ให้ลิงดูหรือไม่

ทันใดนั้น มีเงาดำก็พุ่งออกมา และมือข้างหนึ่งเสียบทะลุหน้าอกด้านหลังของนักบู๊คนนั้น

พุด!

นักบู๊กระอักเลือดออกมา และล้มลงกับพื้นด้วยความสยดสยอง

ความเร็วของเงานั้นเร็วเกินไป และทุกคนไม่เห็นว่ามันมีหน้าตาเป็นอย่างไร

ในขณะนี้ ทุกคนพึ่งเห็นได้ชัด เป็นชายชราหัวโล้นที่มีใบหน้าผอมโซ

คือปรมาจารย์เผยที่อยู่ข้างกายชายหนุ่มที่มีแผลเป็นคนนั้น

“ใครจะไปจากที่นี่อีก? นี่ก็คือจุดจบ!” หลังจากพูดจบ ปรมาจารย์เผยก็ยกมือขึ้น โดยในมือยังคงถือหัวใจที่เต้นอยู่และเปื้อนเลือด