บทที่ 170 เก็บตัวฝึกฝน

บทที่ 170 เก็บตัวฝึกฝน

คนที่เหลืออีกหลายสิบคนรีบพยักหน้าด้วยความเคารพ “ฉันจะเก็บไว้เป็นความลับ!

“ปรมาจารย์หลินโปรดมั่นใจ!”

หลินหยุนพูดเบาๆ “ไปซะ!”

“ขอบคุณปรมาจารย์หลิน!” ทุกคนรู้สึกโล่งใจ รู้สึกเหมือนมีชีวิตที่เกิดใหม่อีกครั้ง

หลินหยุนหันไปมองที่ผลหลงเสียนอีกครั้ง ตอนนี้มันยังไม่สุก ดังนั้นดูเหมือนว่าจะต้องอยู่รอตรงนี้อีกสองสามวัน

พอดี สามารถฟื้นฟูพลังที่สูญเสียไปกับการใช้วิชายิงตะวัน

ขณะที่หลินหยุนเดินไปหาผลหลงเสียน ทันใดนั้นก็มีเสียงเร่งฝีเท้าจากด้านหลัง กระโปรงเจี่ยงหลินหลินปลิวออก และเธอรีบวิ่งมา

เดี๋ยวก่อน!”

หลินหยุนหันมามองเธอ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

เมื่อเห็นแววตาของหลินหยุน เจี่ยงหลินหลินก็โกรธอยู่ในใจ ไม่คาดคิดว่าเป็นถึงสาวงามที่สุดในเกาะหนัน กลับถูกผู้ชายคนหนึ่งรังเกียจ

เพียงแต่ว่า เจี่ยงหลินหลินไม่กล้าแสดงออกมา หลินหยุนสามารถฆ่ามังกรได้อย่างง่ายดาย นับประสาอะไรกับคนธรรมดาอย่างเธอ

“ปรมาจารย์หลิน ฉันต้องการทำข้อตกลงกับคุณ!”

หลินหยุนหันตัวจากไป “ไม่มีอารมณ์”

เจี่ยงหลินหลินเหมือนหายใจติดขัด ในใจก็ยิ่งโกรธมากขึ้น แต่เธอไม่กล้าที่จะแสดงออกมาให้เห็น

รีบก้าวเท้าตามหลินหยุน เจี่ยงหลินหลินรีบพูดว่า “ปรมาจารย์หลิน ถ้าคุณแบ่งยาวิเศษให้ฉันนิดหนึ่ง สามารถรักษาโรคของคุณปู่ให้หาย ฉันยินดีที่จ่ายรางวัลอย่างงามให้คุณ!”

หลินหยุนหยุดเดินกะทันหัน เขาจำได้ว่าตระกูลเจี่ยงเป็นคนเชื้อสายจีนที่รวยที่สุด

หลินหยุนมองไปที่เจี่ยงหลินหลิน และมองจนเจี่ยงหลินหลินขนลุกเล็กน้อย จากนั้นก็พูดว่า ยาวิเศษนี้เรียกว่าผลหลงเสียน มันไม่สามารถรักษาโรคได้ คนธรรมดาใช้แล้ว อาจทำให้ลมปราณแตกซ่านและเสียชีวิตได้”

“อะไรนะ!” ใบหน้าของเจี่ยงหลินหลินซีดลงทันที สะเทือนใจ ทันใดนั้นก็ถอยหลังไปสองก้าว

“ฉันทุ่มเงินและใช้คนมากมายกว่าจะสืบหาเบาะแสของยาวิเศษนี้ได้ แต่มันกลับไม่สามารถรักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คนได้เลย!

ถ้าเป็นเช่นนี้ อาการป่วยของคุณปู่……” ใบหน้าของเจี่ยงหลินหลินซีดเซียวรู้สึกสิ้นหวัง

หลินหยุนพูดว่า “แม้ว่ายาวิเศษนี้จะไม่สามารถช่วยชีวิตผู้คนได้ แต่ว่า ยารักษาโรคและช่วยชีวิตคนนั้นฉันมี!”

เจี่ยงหลินหลินเงยหน้าขึ้นมองหลินหยุน ใบหน้าที่สวยงามได้ร้องไห้จนหน้าเลอะไปหมด ทันใดนั้นก็มีความหวังขึ้นมา

“จริงเหรอ? คุณมียารักษาโรคและช่วยชีวิตคนจริงๆเหรอ?”

เมื่อนึกถึงท่าทางที่กล้าหาญและแข็งแกร่งของหลินหยุนราวกับเทพเจ้าแห่งสงคราม ไม่แน่บางทีเขาอาจมียารักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คนได้จริงๆ

“ถ้าคุณมียาวิเศษแบบนั้นจริงๆ ฉันยินดีจ่ายเงินซื้อ”

“พูดมาสิ คุณมีเท่าไหร่ ฉันจะซื้อทั้งหมด!” ท่าทางของคนร่ำรวยอย่างเจี่ยงหลินหลินไม่เหมือนคนทั่วไป

ดวงตาของหลินหยุนเย็นชาเล็กน้อย และหัวเราะเยาะ “ยาวิเศษของฉันนี้ไม่ว่าเธอจะมีเงินมากขนาดไหนก็ไม่สามารถซื้อได้”

“เพียงแต่ว่า ฉันสามารถให้เธอหนึ่งเม็ด แต่ ฉันต้องการให้เธอใช้ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลเพื่อแลกกับมัน”

เจี่ยงหลินหลินตกตะลึงไปชั่วขณะ และอยากด่าคน ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูล เขาบ้าไปแล้วเหรอ?

ถึงอย่างไร เจี่ยงหลินหลินก็อดกลั้นไว้ หากสิ่งที่หลินหยุนพูดเป็นความจริง บางทีในโลกนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถช่วยชีวิตคุณปู่ได้

เพียงแต่ว่า เห็นได้ชัดว่าหลินหยุนโลภมากเกินไป เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลเจี่ยงบนเกาะหนัน คือตัวเลขที่มหาศาลมากขนาดไหน

“ไอ้สารเลวคนนี้ เป็นการขู่กรรโชกชัดๆ!”

เจี่ยงหลินหลินขมวดคิ้วและพูดว่า “ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลมันมากเกินไป ดังนั้น ถ้ายาวิเศษของคุณมีผลดีจริง ฉันจะให้คุณ100 ล้านเป็นไง?”

“ไม่ขาย” หลินหยุนหันหลังและจากไป

เจี่ยงหลินหลินขมวดคิ้ว คนตรงหน้าเธอคนนี้พูดยากจริงๆ

หรือว่าตอบตกลงไปก่อน หลอกล่อยาวิเศษมาได้แล้ว เมื่อกลับไปแล้ว ดูสิว่าเขาจะกล้าไปทวงถึงบ้านไหม?

แม้ว่าเขาจะมีความแข็งแกร่งมาก แต่ตระกูลเจี่ยงของฉันก็ไม่ใช่ย่อย!

ขอเพียงมีเงิน สามารถหายอดฝีมือเท่าไหร่ก็ได้

“เฮ้ยๆเดี๋ยวก่อน ฉันตกลง ฉันยินดีใช้ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลแลกกับคุณ” เจี่ยงหลินหลินไล่ตามจนทัน และพูดอย่างรีบร้อน

หลินหยุนหันกลับมา ท่องในใจ ในอากาศมีเม็ดยาปรากฏขึ้นในมือของเขา

นี่คือยาปฐมภูมิที่ควีนจินเป็นคนกลั่นออกมา หลินหยุนยังมีอีกมาก