บทที่ 1702 อธิบายไม่ได้

หลินหยุนขมวดคิ้วและมองหน้าผู้หญิงตลอดแล้วถาม "คุณ……ชื่ออะไรเหรอ?"

ผู้หญิงหายใจเข้าลึกๆและพูด "ฉันชื่อฝานซิง! จี้ฝานซิง!"

หลินหยุนพยายามนึก และพูดชื่อของผู้หญิงไม่หยุด "ซิง……ฝานซิง……จี้ฝานซิง……ชื่อนี้ ฉันรู้สึกคุ้นมากๆ แต่กลับนึกอะไรไม่ออก มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

หลินหยุนเหลือเชื่อมากๆ!

ชาติที่แล้วเขาเป็นกษัตริย์เซียน ถึงแม้เขาจะเสียชีวิตเพราะทัณฑ์ฟ้าผ่า อย่างไรก็ตาม ความทรงจำของเขายังคงสมบูรณ์อยู่ ก่อนที่จะเจอผู้หญิงคนนี้ หลินหยุนไม่ได้รู้สึกว่าความทรงจำของตัวเองหายไปเลย

และไม่น่าลืมอะไรด้วย!

เพราะพลังจิตวิญญาณของเขาไม่ได้สูญสลาย!

ดังนั้นเขาต้องจำเรื่องของชาติที่แล้วได้เป็นอย่างดี!

แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนี้แล้ว และชื่อของผู้หญิงคนนี้ก็ทำให้หลินหยุนรู้สึกคุ้นมากๆ

ราวกับมันอยู่ด้านหน้า แต่ตัวเองกลับไม่สามารถสัมผัสมันได้

เขาไม่อยากจะเชื่อเลย เขาจะเจอเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเอง

ผู้หญิงหายใจเข้าลึกๆและพูด "คุณรู้สึก……ว่าฉันคุ้นมากๆใช่ไหม?"

หลินหยุนพยักหน้า เขาจับสมองของตัวเอง "คุ้น คุ้นมากๆ แต่ฉันกลับนึกไม่ออก รู้สึกคุ้นมากๆ แต่กลับจำไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!"

น้ำเสียงของผู้หญิงสั่นเครือและพูด "คุณจำได้ไหม มีสถานที่แห่งหนึ่งที่มีชื่อว่าเขาจิ่วซาน?"

หลินหยุนพยายามนึก แต่ก็นึกอะไรไม่ออก เขาพูด "เขาจิ่วซาน ชื่อนี้ก็คุ้นมากๆ แต่ชื่อสถานที่แห่งนี้กับชื่อของคุณ ฉันกลับนึกไม่ออก!"

ผู้หญิงพูดอีกครั้ง "แล้วคุณจำชื่อฉองได้ไหม?"

หลินหยุนหายใจเข้าลึกๆ และพยายามดึงตัวเองกลับมาจากความทรงจำ เขาส่ายหัวและพูด "ฉันจำไม่ได้แล้ว แต่รู้สึกว่าชื่อนี้ก็คุ้นมากๆเช่นกัน!"

ผู้หญิงตกตะลึงเหมือนกัน "ถ้า……งั้นคุณช่วยเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม คุณมาจากไป และอดีตของคุณด้วย?"

หลินหยุนถอนหายใจยาวๆออกมา ถ้าโดยนิสัยปกติของเขาแล้ว เมื่อเจอผู้หญิงแปลกหน้าครั้งแรก ถึงแม้อีกฝ่ายจะช่วยเหลือเขา เขาก็คงไม่ยอมเล่าเรื่องราวของตัวเองให้อีกฝ่ายฟังอยู่แล้ว

แต่เมื่อมองเห็นผู้หญิงคนนี้ ทำให้หลินหยุนรู้สึกคุ้นเคยมากๆ

หลินหยุนนิ่งเงียบไปสักพัก จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ และนั่งลงบนทะเลสาบที่เงียบสงบ จากนั้นก็เล่าเรื่องราวต่างๆของตัวเองออกมาทีละนิดๆ

แต่เรื่องที่เขาเล่าออกมา มีแต่เรื่องของชาตินี้ เขาไม่ได้เล่าเรื่องของชาติที่แล้ว

เมื่อได้ยินเรื่องต่างๆของหลินหยุน สายตาของผู้หญิงคนนั้น เริ่มแสดงความผิดหวังออกมา

หลินหยุนพูด "นี่เป็นอดีตของฉัน ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน และไม่เคยได้ยินชื่อของคุณด้วย ในความทรงจำของฉัน ไม่เคยมีคุณปรากฏเลย แต่เมื่อฉันมองเห็นใบหน้าของคุณครั้งแรกและได้ยินชื่อของคุณ และเขาจิ่วซานกับฉองที่คุณพูดถึง ฉันรู้สึกว่าชื่อเหล่านี้คุ้นมากๆ!"

หลินหยุนหายใจเข้าลึกๆ เขานิ่งสงบลงและมองหน้าผู้หญิงแล้วพูด "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงมีความรู้สึกแบบนี้ อย่างไรก็ตาม ฉันต้องขอบคุณสหายมากๆที่ลงมือช่วยฉัน!"

ผู้หญิงยิ้มอย่างขมขื่น เธอพยักหน้าและพูด "คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงลงมือช่วยเหลือคุณ?"

หลินหยุนส่ายหัว ผู้หญิงก็พูดออกมา "อันที่จริง เหตุผลง่ายมากๆ เพราะคุณเหมือนเพื่อนของฉันคนหนึ่ง เขาเป็นเพื่อนที่สำคัญมากๆสำหรับฉัน!"

"ตอนที่อยู่บนถนนในวันนั้น ตอนที่ฉันมองเห็นคุณครั้งแรก ฉันนึกว่าคุณเป็นเพื่อนคนนั้นของฉัน!"

หลินหยุนเข้าใจทันที "เป็นอย่างนี้นี่เอง!"

ผู้หญิงพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง เธอมองหน้าหลินหยุนและพูดด้วยรอยยิ้ม "ถึงแม้คุณจะไม่ใช่เพื่อนคนนั้นของฉัน แต่เมื่อพวกเราได้พบเจอกันแล้ว มันก็คือวาสนาอย่างหนึ่ง!"

หลินหยุนพยักหน้า แต่เขาไม่ได้พูดอะไรอีก

ผู้หญิงเก็บเบ็ดตกปลาและพูด "อันที่จริงฉันเชิญคุณมาในวันนี้ ไม่ได้มีเรื่องอะไรเลย ฉันแค่อยากเจอหน้าคุณเท่านั้น!"