บทที่ 1730 พื้นที่มืด

“หลินหยุนคนนี้เป็นใครกันแน่?”

“มาถึงที่อันดับที่สามดั่งเทพได้อย่างไร?”

“คนคนนี้น่าจะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญในดาวเขาทองของพวกเรา!”

“ไม่เคยได้ยินชื่อของคนคนนี้มาก่อน!”

“พวกนายว่า…….จะเป็นคนคนนั้นที่มีเรื่องกับคุณชายอู๋ซวงก่อนหน้านี้หรือเปล่า?”

“จะเป็นไปได้อย่างไร?”

“คนคนนั้นดูธรรมดามาก จะเป็นคนคนนี้ได้อย่างไร?”

“มีอะไรเป็นไปไม่ได้ พวกนายดูหญิงสาวสองคนนั้น! สีหน้าท่าทางเปลี่ยนไปมากอย่างเห็นได้ชัด!”

และในเวลานี้ แม่นางฮวาเอี๋ยนและแม่นางหลิงชินทั้งสองคน ต่างสบตากันและกัน ก็ตกใจจนพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

มองไปทางฉินหลันและจี้ฝานซิงซึ่งอยู่ไม่ไกล ท่าทางที่ตื่นเต้นนั้น แม้ว่าจะเป็นการให้กำลังใจอย่างซบเซา ที่จริงแล้วมันก็ยังชัดเจนมาก

หลังจากที่ทั้งสองคนต่างสบตากัน ก็ก้าวเดินไปทางจี้ฝานซิงและฉินหลันทันที ก้าวเดินเข้าไป

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามาใกล้ๆ จี้ฝานซิงดูวิตกกังวลขึ้นมาในทันที แต่เมื่อคิดได้ว่าที่นี่ลงมือไม่ได้ ดังนั้นก็เลยใจเย็นลงมา และพูดขึ้นมาว่า “ทั้งสองคนมีอะไรหรือเปล่า?”

เมื่อสุ่ยหลิงชินได้ยินเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อย และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หญิงสาวทั้งสองท่านไม่ต้องกังวลหรอก พวกเราก็แค่อยากจะถามไถ่ หลินหยุนบนอันดับนี้ เป็นเพื่อนของทั้งสองคนที่มีเกิดความขัดแย้งกับคุณชายอู๋ซวงก่อนหน้านี้ใช่ไหม?”

จี้ฝานซิงรู้ว่าปิดบังไม่ได้ และพูดขึ้นมาว่า “ถูกต้อง!”

คาดเดาก็คือคาดเดา แต่ในเวลานี้ได้ยินจี้ฝานซิงพูดออกมา ยังคงรู้สึกตกใจอย่างสุดซึ้ง

สุ่ยหลิงชินพูดขึ้นมาว่า “ไม่ทราบว่าหลายท่านมาจากสำนักไหน? อัจฉริยะราวกับพี่หลินคนนี้ ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน!”

จี้ฝานซิงพูดขึ้นมาว่า “พวกเราไม่มีที่มาอะไร ก็แค่ผู้ฝึกอิสระเท่านั้นเอง!”

ฮวาเอี๋ยนที่อยู่ข้างๆพูดขึ้นมาว่า “ผู้ฝึกอิสระ? นี่จะเป็นไปได้อย่างไร?”

เมื่อสุ่ยหลิงชินได้ยินเช่นนี้ก็โบกมือ แล้วพูดขึ้นมาว่า “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง ฉันชื่อว่าสุ่ยหลิงชิน คนคนนี้คือฮวาเอี๋ยน พวกเราสองคน……”

ไม่ทันที่สุ่ยหลิงชินจะพูดจบ จี้ฝานซิงพูดขึ้นมาว่า “ฉันรู้จักที่มาของทั้งสองคน ตอนที่ทั้งสองคนเพิ่งมาที่นี่ ผู้บำเพ็ญเซียนไม่น้อยก็กำลังพูดคุยกัน!”

สุ่ยหลิงชินอดยิ้มไม่ได้ และพูดขึ้นว่า “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง งั้นฉันก็ไม่ต้องแนะนำตัวอีก แต่ว่า คุณชายหลินหยุนคนนี้ กลับทำให้พวกเราตกใจจริงๆ ติดสามอันดับแรกของดั่งเทพ นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ!”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำชมของสุ่ยหลิงชิน จี้ฝานซิงไม่ได้พูดอะไรมาก

ในเวลานี้ หลินหยุนกำลังยังคงปีนขึ้นด้านบนต่อไป ยิ่งอยู่ยิ่งเข้าใกล้ยอดเขาขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากที่เข้าใจกฎเกณฑ์แห่งกำลัง แรงกดดันที่เขาเผชิญก็น้อยลงเรื่อยๆ

ในไม่ช้า ทางแยกสามทางก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินหยุนอย่างกะทันหัน

ด้านบนทางแยกสามทาง ทั้งหมดดูเหมือนที่อยู่ยอดเขาอย่างที่แท้จริง

หลินหยุนยืนอยู่ที่ทางแยกบนถนน และหลังจากสัมผัสอย่างระมัดระวัง ก็ไม่ได้ค้นพบความแตกต่างใดๆ

เจียซินอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “อย่ารีบร้อน ฉันลองปล่อยหนอนชั่วออกมา!”

จากนั้น หนอนชั่วทั้งสามปรากฏขึ้นมา และแบ่งแยกกันมุ่งหน้าไปยังทางแยกสามทาง

แต่ยังไม่ทันได้บินออกไปไกล ก็ระเบิดออกอย่างแรงในทันที

เจียซินหน้าซีดด้วยความตกใจ และพูดขึ้นมาว่า “นี่……จะเป็นไปได้อย่างไร?”

หลินหยุนขมวดคิ้วพูดขึ้นมาว่า “พลังแห่งการกดขี่!”

หลังจากนิ่งไปชั่วครู่ หลินหยุนพูดต่อว่า “หลังจากที่ฉันเข้าใจกฎเกณฑ์แห่งกำลัง ส่วนพลังแห่งการกดขี่ของที่นี่ ไม่ได้รู้สึกมากเกินไป แต่หนอนชั่วของนายไม่เหมือนกัน ดังนั้นหลังจากที่ปรากฏตัว ก็ถูกพลังแห่งการกดขี่บดขยี้!”

เจียซินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้นมาว่า “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง กลับลืมสิ่งนี้ไปเลย แต่ว่าตอนนี้จะทำยังไงกันดี?”

หลินหยุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพูดขึ้นมาว่า “ไม่ต้องกังวล!”

หลังจากที่พูดจบ มองไปยังทางทั้งสามตรงหน้า หลินหยุนเริ่มพิจารณาขึ้นมา

เดินถึงระยะห่างใกล้ยอดเขาเช่นนี้แล้ว เรียกได้ว่าตำแหน่งอยู่ห่างเพียงก้าวเดียว ทำไมต้องจัดตั้งทางแยกสามทางนี้ด้วย?

ทำไมต้องการจัดการเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ เมื่อพิจารณาจากประสบการณ์ระหว่างตลอดทางนี้ของเขา และการทดสอบร่างกาย การทดสอบนี้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ก็มีตั้งแต่เริ่มปีนเขา

ต่อจากนั้นก็คือการทดสอบของกฎเกณฑ์

หลินหยุนเดินทางไปตลอดทาง และเข้าใจกฎเกณฑ์มากมาย

ถ้าอย่างนั้นทางแยกสามทางนี้ ยังต้องเข้าใจพลังแห่งกฎเกณฑ์เหรอ?