บทที่ 1733 ประโยชน์ของหอเขาทอง

สีหน้าของหลินหยุนก็ไม่พอใจขึ้นมาในทันที มองไปทางอีกฝ่าย และพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “ไม่แสดงต่อแล้วเหรอ?”

ชายหนุ่มถามอย่างมีความหมายแอบแฝงว่า “ฉันมีข้อบกพร่องตรงไหนกัน ถูกนายจับพิรุธอะไรได้?”

หลินหยุนพูดขึ้นมาว่า “ข้อบกพร่องเหรอ? มากเกินไปจริงๆ! บางทีนายไม่เข้าใจด้วยซ้ำ ควรที่จะหลอกลวงฉันอย่างไร ดังนั้นในสายตาของฉัน ก็บกพร่องทุกที่!”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว และพูดขึ้นมาว่า “ไม่ขนาดนั้นหรอก!”

หลินหยุนพูดจาประชดประชัน “ถ้าหากฉันเดาไม่ผิด นายน่าจะเป็นดั่งเทพด้านบนอันดับนั้น ชางหมิงอันดับที่หนึ่งใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินหลินหยุนพูดชางหมิงสองคำนี้ออกมา ดวงตาของชายหนุ่มเปล่งประกายทันที และพูดขึ้นมาด้วยความเหลือเชื่อว่า “นายรู้ได้อย่างไร? หรือว่านายรู้จักฉันเหรอ?”

หลินหยุนส่ายหน้า และพูดขึ้นมาว่า “ไม่รู้จัก แค่เดาเท่านั้นเอง! ชื่อของนาย ติดอยู่บนอันดับแดนดั่งเทพข้างนอกมาหลายปีนับไม่ถ้วนแล้ว ดังนั้นอยากจะเดาได้ อันที่จริงไม่ได้ยากเกินไป!”

หลังจากที่นิ่งไปครู่หนึ่ง หลินหยุนพูดต่อว่า “ในเมื่อนายติดอันดับที่หนึ่งได้ และฉันในเวลานี้ อยู่อันดับที่สอง งั้นก็หมายความว่า นายก็เป็นคนที่อยู่ลำดับหน้าของฉัน”

“ดังนั้น ฉันเดาว่า นายก็คือชางหมิงคนนั้น!”

“นายน่าจะถูกขังอยู่ในกระท่อมมุงจากใช่ไหม?”

ชายหนุ่มยิ้มเหยียดหยามในทันที และพูดขึ้นมาว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร หรือว่าเมื่อกี้นี้นายไม่เห็นเหรอ ว่าฉันเดินออกมาแล้ว?”

หลินหยุนพูดขึ้นมาอย่างราบเรียบว่า “แต่นายไม่สามารถที่จะออกจากที่นี่ได้ ใช่ไหม?”

ก็นิ่งไปครู่หนึ่ง หลินหยุนพูดขึ้นมาว่า “นายน่าจะค้นพบเคล็ดวิชาสืบทอดบางอย่างที่เซียนเขาทองเหลือไว้จริงๆ เพียงแต่ว่า นายกลับไม่สามารถออกจากที่นี่ได้!”

“ว่ากันตามเหตุผล เซียนเขาทองน่าจะไม่ถึงขนาดจัดการแบบนี้ออกมา!”

“ในเมื่อเขาต้องการให้คนได้เคล็ดวิชาสืบทอดของเขา งั้นก็ไม่มีทางปล่อยให้คนออกไปได้!”

“ทำได้เพียงบอกว่า ในกระบวนการที่นายกำสืบทอดเคล็ดวิชาสืบทอด เกิดปัญหา บางทีเป็นเพราะว่านายไม่ผ่านการประเมินขั้นสุดท้าย เป็นแบบนี้ใช่ไหม?”

ใบหน้าของชายหนุ่มที่เดิมทีที่ยังถือว่าสงบ ก็กลายเป็นดุร้ายในทันที “ถูกต้อง! นายพูดถูกมาก! ไอ้เดรัจฉานเขาทองคนนั้น ชั่วร้ายเกินไปจริงๆ! ขังฉันไว้ที่นี่มาหลายปีนับไม่ถ้วน แต่กลับยังไม่ปล่อยให้ฉันตายไป การทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมแบบนี้ ทำให้ฉันบ้าไปตั้งนานแล้ว!”

“แต่ว่านายพูดผิดไปเล็กน้อย!”

“นั่นก็คือแม้ว่าที่นี่มีของบางอย่างที่เขาเหลือไว้ แต่ไม่ใช่เคล็ดวิชาสืบทอดบ้าอะไรเลย! ก็คือเขาต้องการสุดยอดอัจฉริยะที่ฝึกฝนหมื่นเต๋าคนหนึ่งยืมซากคืนชีพ เพื่อที่เขาจะได้ที่เกิดใหม่แค่นั้นเอง!”

หลินหยุนขมวดคิ้วทันที “ที่ยืมซากคืนชีพเหรอ? หรือว่าเซียนเขาทองไม่ตายเหรอ?”

ชายหนุ่มพูดเยาะเย้ย “แน่นอนว่าเขาตายแล้ว! แต่เมื่อฉันสืบทอดของสิ่งของบางอย่างที่เขาทิ้งไว้ได้อย่างสมบูรณ์ ฉันก็จะกลายเป็นเขา! ด้วยประสบการณ์ของนาย ไม่มีทางเข้าใจสิ่งเหล่านี้!”.

หลินหยุนพูดขึ้นมาว่า “เขาทิ้งพลังดวงจิตย์เทพไว้เหรอ? ไม่สิ ถ้าหากพลังดวงจิตย์เทพ ก็ไม่มีทางรอดชีวิตมาได้ท่ามกลางการเสื่อมสลายครั้งใหญ่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นั่นก็คือสิ่งของอย่างอื่นสามารถทำให้เขามันฟื้นคืนชีพได้!”

ชายหนุ่มแสยะยิ้ม “นายก็ไม่ได้โง่ เขาทิ้งพลังกฎเกณฑ์ทั้งหมดไว้ ปีนั้น ตอนที่ฉันเดินมาตลอดทาง เข้าสู่กระท่อมมุงจาก ก็คาดหวังเป็นอย่างมาก เพราะว่าในที่สุดฉันก็ได้รับเคล็ดวิชาสืบทอดที่เขาทิ้งไว้!”

“ต่อจากนั้นฉันก็ค้นพบว่าพลังแห่งกฎเกณฑ์ที่เขาทิ้งไว้!”

“นายน่าจะจินตนาการได้นะ พลังแห่งกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วน ตราบใดที่ฉันดูดซับไปทั้งหมด ก็จะกลายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนผสมผสานหมื่นเต๋าอย่างแท้จริงในทันที ผลการฝึกตนของฉันจะเข้าสู่แดนใหม่!”

“ดังนั้นฉันไม่ลังเลสิ่งใด ก็เริ่มดูดซับพลังแห่งกฎเกณฑ์เหล่านั้น!”