บทที่ 174 กงสวี้ตายด้วยน้ำมือตัวเอง

รถออดี้เอ8 สีดำคันหนึ่งขับเข้ามาจอดอยู่ข้างทาง

ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งข้ามมาเปิดประตูรถด้านหลัง

เจี่ยงสงที่มีรูปร่างสูงใหญ่องอาจ ในชุดลำลองสีดำ ค่อยๆเดินลงมาจากรถ

กงสวี้ราวกับเห็นดวงดาวช่วยชีวิต รีบตะโกนเรียก “น้าครับ ช่วยผมด้วย!”

“มีเรื่องอะไรกันเหรอ? ใครกินดีเสือหัวใจหมีมา กล้าแตะต้องหลานชายฉัน!” ลูกพี่ใหญ่เจี่ยงตะคอกด้วยเสียงเย็นชา แสดงถึงอำนาจภายในตัว

กงสวี้นอนอยู่ข้างล้อรถ ชี้ไปยังหลินหยุนแล้วตะโกนว่า “น้าครับ เขาคนนี้แหละ! เจ้าหมอนี่ที่ฆ่าพี่น้องพวกเรา แล้วยังจะมาฆ่าหลานด้วย! ยังพูดอีกว่าต่อให้ท่านมา ก็จะฆ่าทีเดียวไปพร้อมกันเลย!”

เมื่อได้ยินกงสวี้พูดกลับกลอกจากขาวเป็นดำเช่นนี้ อันซื่อเอินสองสามีภรรยาโกรธจนหน้าขาวซีด ไร้ยางอาย ไร้ยางอายจริงๆ !

ใบหน้าสะสวยของอันซินก็แสดงความโกรธ ชี้ไปยังกงสวี้แล้วตะโกนว่า “แกโกหก!”

เจี่ยงสงกวาดสายตาไปยังครอบครัวของอันซิน เมื่อเห็นอันซินแล้ว สายตาส่องประกายที่ทึ่งในความงามออกมา

หลังจากนั้น สายตาของเจี่ยงสงก็มาตกมาอยู่ที่เงาร่างด้านหลังของหลินหยุน

เอ้? เงาด้านหลังคนนี้ทำไมรู้สึกคุ้นเคยจังเลย !

หลินหยุนยืนหันหลังให้กับเจี่ยงสงมาตลอด ดังนั้นเจี่ยงสงจึงจำหลินหยุนไม่ได้

อีกทั้งหลายวันที่ผ่านมานี้เขาโทรศัพท์ติดต่อหลินหยุนไม่ได้เลย เจี่ยงสงก็เลยไม่ได้นึกไปถึงตัวหลินหยุนเลย

“ไอ้หนูน้อย แกเป็นคนที่ฆ่าลูกน้องฉันเหรอ?” เจี่ยงสงพูดด้วยเสียงต่ำ คุกรุ่นไปด้วยอารมณ์สังหาร

กงสวี้ก็รีบคลานเข้ามา แล้ววิ่งไปอยู่ใกล้เจี่ยงสง ถอนหายใจเฮือกใหญ่

มีเจี่ยงสงเป็นหลักประกัน กงสวี้ก็แสดงธาตุแท้ออกมาทันที ใบหน้าที่ดุร้ายมองไปยังหลินหยุนแล้วตะโกนว่า “น้าครับ น้าไม่ต้องถามอีกแล้ว เขานั่นแหละเป็นคนฆ่า ถ้าน้ามาช้ากว่านี้ หลานก็คงตายไปแล้ว!”

เจี่ยงสงหันไปโบกมือให้กับลูกน้องที่อยู่ข้างหลังแล้วพูดว่า “จัดการเลย!”

เมื่อเห็นเจี่ยงสงลงมือแล้ว กงสวี้หน้าตาเบิกบาน ยิ้มอย่างสะใจว่า “ไอ้หนูน้อย แกจะเอาอะไรมาสู้กับฉัน รนหาที่ตายชัดๆ!”

“เหรอ? ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครกันแน่จะเป็นคนรนหาที่ตาย”

เสียงของหลินหยุนราบเรียบมาก แต่แฝงด้วยน้ำเสียงประชดประชันอยู่ภายใน

เจี่ยงสงที่ยืนอยู่ข้างหลังได้ยินแล้วตกใจ “เสียงนี้คือ?”

“ปรมาจารย์หลิน ท่านกลับมาแล้วเหรอครับ!”

หลินหยุนหันหน้ามา ใบหน้ายิ้มแย้มแล้วมองไปยังเจี่ยงสง ถึงแม้ว่าหลินหยุนกำลังยิ้มให้ แต่เจี่ยงสงเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นแล้ว ขาทั้งสองข้างก็เริ่มสั่น เกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น

เสียงของหลินหยุนก็ดังขึ้นอย่างราบเรียบอีกครั้ง “ลูกพี่ใหญ่เจี่ยง ได้ข่าวว่าคุณเป็นคนที่มีอิทธิพลอันดับหนึ่งในเมืองหลินโจวใช่ไหม?”

เจี่ยงสงตกใจกลัวจนตัวสั่นไปถึงตับไตไส้พุง ดูเหมือนว่าหลานชายตัวดีคงทำผิดร้ายแรงจนทำให้ปรมาจารย์หลินโกรธไม่เบาเลย!

กงสวี้ยังตะโกนอยู่ด้านข้างอย่างไม่รู้ตัวความตายมาเยือน “ถูกแล้ว ตอนนี้แกรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว! คุกเข่าลงแล้วโขกหัวขอโทษฉัน ฉันก็จะขอให้น้าไว้ชีวิตอันต่ำต้อยไร้ค่าของแก!”

เสียงระเบิดดังขึ้น คำพูดของกงสวี้เหมือนเสียงระเบิด เข้าไประเบิดอยู่ในสมองของลูกพี่ใหญ่เจี่ยง

โขกหัวขอขมา ไว้ชีวิตของแก..........

เจี่ยงสงรู้สึกขนหัวลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว

“คุกเข่าลงแล้วโขกหัวขอขมา ไว้ชีวิตต่ำต้อยไร้ค่าของฉัน.....” หลินหยุนแสยะมุมปาก ยิ้มก็เหมือนไม่ยิ้มแล้วมองไปยังเจี่ยงสง

“ลูกพี่ใหญ่เจี่ยง ทำไมไม่พูดไม่จาล่ะ?”

เจี่ยงสงก็ได้สติคืนมาในที่สุด สีหน้าเย็นชาแล้วหันไปมองหน้ากงสวี้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง อดไม่ได้ที่ต้องหลับตาลง

นี่มันเป็นหลานชายแท้ๆของเขาเลยนะ!

ลืมตามาอีกครั้ง เจี่ยงสงสายตากลับเยือกเย็น ราวกับว่าได้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

จากนั้นก็ไปแย่งเอาท่อนเหล็กจากมือของลูกน้องคนหนึ่ง เจี่ยงสงออกแรงฟาดไปที่กงสวี้อย่างเต็มแรง

โป้ง!

กงสวี้ถูกฟาดจนตกลงไปนอนคว่ำบนพื้น แล้วมองเจี่ยงสงด้วยความฉงน

“น้าครับ ทำไมต้องมาตีผม ผมเป็นหลานน้านะ!”

เจี่ยงสงโมโหโกรธจัด “ตีไอ้สารเลวอย่างแกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ท่านปรมาจารย์หลินแกยังกล้าไปยุ่ง แกจะทำให้ครอบครัวฉันเดือดร้อนไปหมดรู้มั๊ย?”