บทที่ 1770 สังหารอู๋ฮวน

เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋ฮวน สีหน้าของหลินหยุนก็เผยรอยยิ้มออกมา

เมื่อมองเห็นรอยยิ้มของหลินหยุน ทำให้อู๋ฮวนโกรธมากๆและพูดด้วยความโมโห "ไอ้สารเลวอย่างแก จนถึงตอนนี้แล้ว แกยังกล้ายิ้มออกมาอีกเหรอ?"

"ฉันคิดว่าแกคงหวาดกลัวจนบ้าไปแล้วใช่ไหม?"

"ตอนนี้ถ้าแกยอมคุกเข่าต่อหน้าฉัน และคำนับฉันหนึ่งหมื่นครั้ง และเรียกฉันว่าคุณปู่ ฉันอาจจะไว้ชีวิตของแกก็ได้!"

สายตาของหลินหยุนเปล่งประกาย ใบหน้าที่มีรอยยิ้มก็หายไปทันที เขาพูดอย่างเย็นชา "ฉันกล้าเรียก แต่คุณกล้าตอบเหรอ!"

เมื่ออู๋ฮวนได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขายังอยากจะพูด แต่โดนผู้นำตระกูลอู๋ที่เป็นพ่อของตัวเองหยุดเขาไว้ "เสี่ยวฮวน พอได้แล้ว อย่าพูดอีกเลย!"

อู๋ฮวนคิดไม่ถึงจริงๆ คุณพ่อจะพูดขัดจังหวะตัวเอง ทำให้เขาไม่พอใจและพูด "คุณพ่อ ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ฉันพูดต่อไปละ? คนที่คิดร้ายกับตระกูลอู๋ของเรา พวกเราก็ต้องสั่งสอนมันให้สาสม! มิฉะนั้น เขาคงคิดว่าตระกูลอู๋ของพวกเราเป็นพวกอ่อนแอและรังแกได้ง่าย!"

เพี๊ยะ——

ผู้นำตระกูลอู๋ตบหน้าอู๋ฮวนหนึ่งครั้ง ทำให้อู๋ฮวนปลิวออกไปและกระแทกกับพื้นอย่างแรง

โดนตบหน้าครั้งนี้ ทำให้อู๋ฮวนอึ้งไปเลย!

อู๋ฮวนยังไม่ทันได้โวยวาย สีหน้าของผู้นำตระกูลอู๋แย่มากๆและพูดอย่างเคร่งขรึม "ไอ้ลูกสารเลว! หลายปีที่ผ่านมา แกอาศัยอำนาจของตระกูล ไปทำแต่เรื่องชั่วร้าย ตระกูลอู๋ของเราไม่มีสัตว์เดรัจฉานที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำและชอบหาเรื่องอย่างแกอีก!"

"แกไปทำเรื่องข่มขืนคู่ฝึกฝนของคนอื่น ทำให้ตระกูลอู๋ของเราต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง ตอนนี้ฉันจะส่งตัวแกให้สหายจู จะฆ่าจะแกงก็แล้วแต่สหายจูเลย!"

ขณะพูด ผู้นำตระกูลอู๋มองไปที่จูอวิ๋นซาน "สหายจู ไอ้ลูกสารเลวคนนี้ ตอนนี้ฉันมอบเขาให้คุณจัดการ! จะฆ่าหรือจะแกงก็แล้วแต่คุณเลย!"

อู๋ฮวนอึ้งไปเลย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาตะโกนด้วยความโกรธ "คุณพ่อ คุณบ้าไปแล้วใช่ไหม? ทำไมคุณต้องทำแบบนี้? ไอ้จูอวิ๋นซานเป็นใครกันแน่ ทำไมคุณต้องส่งมอบฉันให้เขาสังหารด้วย?"

ผู้นำตระกูลอู๋หันหน้ากลับมา และมองหน้าอู๋ฮวน

ผ่านไปสักพัก สายตาของเขาอ่อนโยนขึ้นมา เขาพูดกับอู๋ฮวน "เสี่ยวฮวน เป็นเพราะฉันสั่งสอนแกไม่ดีเอง ทำให้แกชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่และเย่อหยิ่งอวดดี แกเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวของตระกูลในรุ่นนี้ พ่อก็ไม่อยากทำแบบนี้เหมือนกัน อย่างไรก็ตาม แกล่วงเกินผิดใจกับคนที่แกไม่ควรไปยุ่งด้วย!"

"ดังนั้น พ่อก็เลยต้องเลือกปกป้องตระกูลอู๋เอาไว้ และเสียสละแก! ตอนนี้ แกเข้าใจหรือยัง?"

เมื่อพูดจบ ผู้นำตระกูลอู๋หายใจเข้าลึกๆและหลับตา

เมื่อจูอวิ๋นซานเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาหัวเราะอย่างเย็นชาและเดินเข้าไปหาอู๋ฮวน

อู๋ฮวนมองเห็นจูอวิ๋นซานเดินเข้ามาหาตัวเอง ทำให้ร่างกายของเขาสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว เพราะเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน พลังของจูอวิ๋นซานแข็งแกร่งกว่าเมื่อสิบปีก่อนมากๆ

จูอวิ๋นซานมองไปที่อู๋ฮวน เขากัดฟันตัวเองและพูดออกมาทีละคำๆ "อู๋ฮวน คุณชายฮวน แกคิดไม่ถึงใช่ไหมว่าตัวเองจะมีจุดจบอย่างวันนี้?"

"แกเป็นถึงคุณชายของตระกูลอู๋ มีชื่อเสียงอื้อฉาวมากๆในยานเป่ย ถ้าไม่มีตระกูลอู๋ค่อยปกป้องแก แกคงตายไปตั้งนานแล้ว!"

"แกไม่เพียงข่มขืนคู่ฝึกฝนของฉัน แต่แกยังคิดจะฆ่าฉันด้วย!"

"แกลองพูดมาสิ แกควรตายไหม?"

"วันนี้ ฉันจูอวิ๋นซานอยู่ในตระกูลอู๋ สังหารแกต่อหน้าพ่อของแกและยอดฝีมือทั้งหมดของตระกูลอู๋ แกจะรู้สึกเสียใจไหมที่ได้ทำเรื่องชั่วช้าแบบนั้นไป"

มองเห็นจูอวิ๋นซานค่อยๆเดินเข้ามาทีละนิดๆ แต่พ่อกับอาสองและอาสามของเขากลับไม่ทำอะไรเลย สีหน้าของพวกเขาแย่มากๆ พวกเขาไม่ได้คิดที่จะหยุดการกระทำของจูอวิ๋นซานเลย เดิมทีอู๋ฮวนยังคาดหวังว่าพวกเขาจะช่วยเหลือ แต่ตอนนี้เขาผิดหวังและรู้สึกกลัวมากๆ!

"จูอวิ๋นซาน แก……แกอย่าเข้ามานะ!"

"คุณพ่อ อาสอง อาสาม! พวกคุณช่วยฉันหน่อย! ฉันยังไม่อยากตาย!"

สายตาของจูอวิ๋นซานเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน เขายิ้มอย่างโหดเหี้ยม "วันนี้ไม่มีใครสามารถช่วยแกได้อยู่แล้ว แกไปตายซะเถอะ!"

เมื่อพูดจบ ในมือของเขามีดาบยาวเล่มหนึ่งปรากฏ เขาฟันร่างกายของอู๋ฮวนขาดเป็นสองท่อน และทำลายจิตวิญญาณของอู๋ฮวนด้วย

อู๋ฮวนที่เป็นคุณชายของตระกูลอู๋ได้เสียชีวิตไปแล้ว

"เสี่ยวฮวน!"