ตอนที่ 179
บทที่ 179 ได้ยินมาว่าคุณสามารถควบคุมไฟอัคคีได้
October 21, 2026
หลินหยุนมองดูชายหนุ่มที่เรียกตัวเองว่าซูหนัน เขาดูออกว่า อายุซูหนันก็ไม่มาก อยู่ระหว่างราว 20 ปี
แต่ว่า หลินหยุนพบว่าในร่างของซูหนันนั้น มีกลิ่นอายอะไรที่ผิดปกติแฝงอยู่ภายใน
“ถ้าไม่ได้พบเจอกับฉัน ชื่อของคุณอาจจะเป็นที่จดจำของคนทั่วโลกแน่นอน”
“เพียงแต่ว่าเสียดาย.......”
ซูหนันหรี่ตาเล็กน้อยแล้วถามว่า “เสียดายอะไร?”
ใบหน้าของหลินหยุนปรากฏรอยยิ้มที่แปลกประหลาด “เสียดายที่ว่า คุณไม่ใช่คุณ!”
ซูหนันหน้าถอดสีทันที แต่ว่าก็คืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว
“ได้ยินมาว่าคุณสามารถควบคุมไฟอัคคีได้เหรอ?” ซูหนันถามขึ้น
“เทคนิคเล็กๆน้อยๆ ไม่คู่ควรที่จะไปพูดถึง” หลินหยุนตอบ
“ถ้าเช่นนั้น ลูกศิษย์ของฉันหลายคนล้วนถูกคุณสังหารหมดใช่ไหม?” ซูหนันน้ำเสียงค่อนข้างเย็นชา
หลินหยุนสารภาพอย่างไม่ปิดบังว่า “ใช่”
ซูหนันสีหน้าเยือกเย็นมากขึ้น “ถ้าเช่นนั้นให้ฉันได้รู้จักวิชาควบคุมอัคคีของคุณหน่อย!”
“ได้ตามที่คุณขอมาเลย!”
เมื่อสิ้นเสียง หลินหยุนยกมือทั้งสองขึ้น เปลวไฟสูงราวสามฟุตก็ถูกเขายกวางบนฝ่ามือ เพลิงไฟลุกไหม้โชติช่วงขึ้น
สถานการณ์ในสนามต่อสู้กลับเข้าสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง!
“โอ้สวรรค์ เขา เขาสามารถควบคุมเพลิงไฟได้จริงๆ!”
“นี่ยังเป็นมนุษย์หรือเปล่า?”
“ปรมาจารย์หลินคนนี้ลี้ลับอย่างยากที่หยั่งถึงจริงๆ! ถึงขนาดเสกเพลิงไฟจากอากาศมาได้!”
พวกลูกพี่ใหญ่ทั้งหลายรวมทั้งควีนจิน ล้วนแต่สีหน้าแตกตื่นตกตะลึง
แม้กระทั่งซูหนันเอง นัยน์ตาที่ดำมืดก็ยังส่องประกายความสงสัย
หลินหยุนสะบัดมือ เปลวเพลิงทั้งสองก็พุ่งเข้าหาซูหนันอย่างรวดเร็ว
ร่างของซูหนันก็เริ่มเผาลุกไหม้ขึ้นมาทันที
“ท่านอาจารย์!” พวกลูกศิษย์สำนักยินซือหลายคน ตะโกนเรียกด้วยความเป็นห่วง
สีหน้าหลินหยุนสงบนิ่ง มองดูเปลวเพลิงที่ปกคลุมร่างของซูหนัน เขารู้ว่า เพลิงไฟนี้ถึงแม้สามารถที่จะเผาลูกศิษย์ของซูหนันตายได้ แต่ก็ทำอะไรซูหนันไม่ได้
“ดับ!”
ซูหนันตะโกนเสียงดัง เพลิงไฟที่อยู่รอบตัวก็ถูกพลังชี่แท้ดับมอดไปทันที
“นี่ไม่ใช่เพลิงไฟธรรมดา มิน่าลูกศิษย์ของข้าหลายคนถึงต้องตายด้วยฝีมือของคุณ!”
“ตอนนี้ ให้ฉันได้รู้จักพลังความสามารถที่แท้จริงของคุณบ้าง!”
ร่างของซูหนันหายวับไปกับตา หายไปจากที่เดิมอย่างไร้ร่องรอย
หลินหยุนไม่รีบไม่ร้อน ค่อยๆยื่นมือออกไปด้านซ้าย
โป้ง!
ร่างของซูหนันก็ถูกเปิดเผยทันที
หลินหยุนเอามือทั้งสองไขว้หลัง น้ำเสียงเรียบง่ายพูดขึ้นว่า “ความเร็วของคุณใช้กับฉันไม่ได้หรอก”
ซูหนันขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าปรมาจารย์หลินที่อยู่ตรงหน้าคนนี้พลังแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้เสียอีก
“วิชาศพทองแดง!”
ซูหนันตะคอกเสียงต่ำ กลุ่มควันดำพวยพุ่งออกจากร่าง แต่ว่า เขาไม่เหมือนพวกเจ้าสอง เจ้าสามที่แปลงร่างเป็นผีดิบ ก็ยังคงสภาพรูปร่างหน้าตาเดิมไว้
เพียงแต่ว่า นัยน์ตาที่ดำมืดทั้งคู่นั้น ยิ่งลึกล้ำมากขึ้น แทบจะปล่อยลำแสงสีดำออกมาได้เลย
“หมัดหกประสาน!”
ความเร็วของซูหนันก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง คนธรรมดาทั่วไปพวกนั้นแม้แต่เงาร่างก็แทบจะมองไม่เห็นแล้ว
อีกทั้ง พลังแรงและแนวปกป้องภัยของซูหนัน ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นด้วย
“ได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่พอดูเข้าท่าบ้างเสียที”
หลินหยุนเปล่งประกายวิญญาณนักต่อสู้ที่แข็งกล้าออกมาทั่วเรื่องร่าง
ตั้งแต่กลับชาติมาเกิด ยังไม่เคยพบเจอกับคู่ต่อสู้ที่สามารถทำให้เขาได้สู้อย่างสุดฝีมือเลย
นักแม่นปืนล้วนมาจากการยิงลูกกระสุนบ่อยครั้งจนชำนาญ ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงก็ต้องถูกหล่อหลอมจากการลงแข่งในสนามจริงเสมอ
ถึงแม้จะมีความทรงจำในชาติปางก่อนและประสบการณ์ในการฝึกบำเพ็ญตนแล้วก็ตาม แต่ว่าถ้าไม่มีคู่ต่อสู้ที่มีฝีมือใกล้เคียงในการประมือต่อสู้ด้วย ทำให้การฝึกฝนของหลินหยุนได้รับผลกระทบบ้างไม่มากก็น้อย
คราวนี้ได้มีโอกาสเจอกับซูหนัน หลินหยุนก็สามารถที่จะแสดงฝีมือได้อย่างเต็มที่
เมื่อเห็นซูหนันบุกเข้ามา หลินหยุนก็ไม่ได้ใช้กระบวนท่าใดๆ มุ่งหน้าบุกเข้าไป
ความเร็วของหลินหยุนนั้น เมื่อเทียบกับซูหนันแล้วจะเร็วกว่ากันมาก
ทุกคนในที่นั่นมองเห็นแต่เพียงเงาร่างสีขาวและสีดำสองสาย อยู่ตรงกลางพื้นสนามที่โล่งแจ้ง หมุนวนสลับกันไปมา ภายในหนึ่งวินาทีก็ชกไปสิบกว่าหมัดแล้ว
ร่างของซูหนันถูกโยนลงมาจากกลางอากาศหลายครั้ง แต่วิชาศพทองแดงที่มีพลังปกป้องภัยที่แข็งแกร่งทำให้เขายืนขึ้นมาได้ทันควัน และเข้าสู่การต่อสู้ต่อไปได้อีก
แน่นอนที่ว่า หลินหยุนก็ถูกชกกระเด็นปลิวออกไปถึงสองครั้ง แต่ว่าเขาไม่ได้หยุดเฉย ยังคงต่อสู้กับซูหนันต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง
การต่อสู้ดำเนินไปเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้ว พื้นดินที่จะแต่เดิมเคยราบเรียบนั้น ถูกทั้งสองคนกระทืบจนเป็นหลุมใหญ่ขนาดเท่าร่างคนสิบกว่าคน