ตอนที่ 1789
บทที่ 1790 ลัทธิเทพยม
October 21, 2026
หลินหยุนได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง จากนั้นก็ถอนหายใจยาว ยิ้มอย่างขมขื่นและพูดขึ้นว่า “ดูเหมือนว่าก็ยังคงเป็นหลักเหตุผลที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงตลอดกาล หากว่าไม่มีพลังบำเพ็ญที่แข็งแกร่ง ต่อให้จะคิดคำนวณได้อย่างชัดเจนขนาดไหน สุดท้ายก็ยังคงเปล่าประโยชน์อยู่ดี! ”
หวูเหวยยิ้มและพูดว่า “ไม่ถึงกับว่าเปล่าประโยชน์ ครั้งนี้ ไม่ใช่ว่าจะได้รับผลตอบแทนที่มหาศาลอย่างนั้นเหรอ? ”
หลินหยุนพูดขึ้นด้วยความผิดหวัง “นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้อาวุโสหวูเหวยนั้นจะมีใจที่ละโมบหรือเปล่า เพราะว่าหอซิวซินรักในเกียรติและชื่อเสียงของตนเองมาก ไม่อย่างนั้น บางทีอาจะกลายเป็นเปล่าประโยชน์ไปจริง ๆ เลยก็ได้! ”
หวูเหวยพูดว่า “พูดอย่างนี้ไม่ได้ นายสามารถที่จะเลือกฉัน และเลือกหอซิวซิน มาจากกลุ่มอิทธิพลจำนวนมากมาย นี่คือความเก่งกาจยอดเยี่ยมของนาย! ”
“ถ้านายเลือกกลุ่มอื่น ก็คงจะเปล่าประโยชน์เป็นแน่ แต่เมื่อได้เลือกหอซิวซินแล้ว ไม่มีทาง! นี่คือความแตกต่าง! ”
“ตามจริงแล้ว ก็เป็นเพราะตัวนายเองที่ได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตนเอง! นี่คือความสามารถของนาย! ”
“พอเถอะ นี่คือหนังสือสัญญาที่ฉันจะมอบให้กับนายไว้! ”
“นายจะต้องเก็บรักษาเอาไว้ให้ดี! ”
หลินหยุนรีบยื่นมือออกมารับ เมื่ออ่านดูแล้ว ก็เก็บเอาไว้ในถุงเก็บของ
หวูเหวยก็ได้มองไปที่เขาอีกครั้ง จากนั้นก็หันหลังและกระโดดย่ำขึ้นไปในอากาศ
มองหวูเหวยที่กำลังจากไป ใบหน้าของหลินหยุนก็เผยรอยยิ้มออกมา
ถือว่าราบรื่นเป็นอย่างมาก!
การสร้างโอกาสในครั้งนี้นั้น เขายอมที่จะลงทุนอย่างมาก!
หลินหยุนสูดหายใจลึก และพูดพึมพำกับตนเองว่า “ถ้าหากยึดตามตรรกะทั่วไปแล้ว เขาก็คงจะมาหาฉันอีกครั้ง และนำฉันเข้าไปร่วมอยู่กับสมาพันธ์โจรดวงดาวด้วย! ”
หลินหยุนเคลื่อนสายตา และพูดต่อว่า “ถ้าหากไม่มาล่ะก็ ต้องดำเนินการตามแผนที่สองแล้ว! ”
หลังจากที่พักอยู่บนดาวเคราะห์ที่ทรุดโทรมนั้นครึ่งวัน หลินหยุนก็กระโดดย่ำขึ้นไปในอากาศแล้วก็จากไป
โดยมุ่งหน้าไปยังสุดหล้าทะเลอีกครั้ง
แต่ว่า ในขณะที่กำลังจะออกเดินทางจากเขตดาวนั้น เงาร่างดำตนหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้าของหลินหยุน
หลินหยุนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที พร้อมกับตะโกนขึ้นว่า “ใครกัน? ”
แต่ว่า ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบลง อีกฝ่ายหนึ่งก็กวัดแกว่งแขน เกิดเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ ลงมาครอบปกคลุมตัวเขาเอาไว้
หลินหยุนคิดที่จะหลบหนี แต่กลับไม่มีโอกาสอะไรแล้ว
เมื่อตาข่ายยักษ์ครอบคลุมลงมา ทำให้เขาถูกห่อหุ้มตัวเอาไว้อย่างสิ้นเชิง
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร จนมาถึงสถานที่ที่ทั้งหนาวเย็นและแห้งแล้งเป็นอย่างมาก หลินหยุนจึงได้ถูกปลดปล่อยตัวออกมา
เมื่อเปิดตาขึ้นและมองไปนั้น หลินหยุนพลันพบว่า ที่แห่งนี้มีเด็กหนุ่มจำนวนนับร้อยนับพันคน!
โดยที่เบื้องหน้าของเขา มีเจดีย์สูงสีฟ้าหลังหนึ่งตั้งอยู่
บนยอดเจดีย์มีชายที่สวมงอบสีดำคนหนึ่งยืนอยู่
โดยที่มองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของอีกฝ่ายหนึ่ง
มองไปโดยรอบ ทุกคนต่างก็ไม่พูดอะไร โดยทุกสายตาล้วนจับจ้องไปที่ชายด้านบนยอดเจดีย์คนนั้น
ในขณะนี้เอง ชายผู้นั้นก็ได้เอ่ยปากขึ้นแล้ว
“พวกนาย! ล้วนเป็นอนาคตของลัทธิเทพยมของเรา! ”
“ในร่างกายของพวกนาย ต่างก็แฝงไปด้วยความคาดหวังของการเกิดขึ้นใหม่ของลัทธิเทพยม! ”
“หวังว่าพวกนายทุกคน จะนำตัวของพวกนายทั้งหมด มอบให้กับเทพยม มอบให้กับลัทธิเทพยม วันหนึ่งในอนาคต กลุ่มของพวกนาย จะต้องมีผู้ที่สามารถนำพาให้ลัทธิเทพยม ของพวกเราคืนชีพกลับมาเกิดใหม่ในจักรวาลนี้อย่างแน่นอน! ”
หลินหยุนได้ยินดังนั้น ก็ได้หรี่ตาลง
อะไรกันเนี่ย?
ไม่ใช่หวูเหวย?
ไม่ใช่สมาพันธ์โจรดวงดาว?
ลัทธิเทพยม?
ชื่อนี้ เหมือนว่าเขาจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน!
นี่คือกลุ่มอิทธิพลที่พอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่เหมือนจะไม่มีตัวตนอะไรเท่าไร
ผู้บำเพ็ญเซียนแห่งลัทธิเทพยม เรียกได้ว่ามีปรัชญาความคิดอย่างสุดขีด
หากว่าสถานที่ใดในจักรวาลปรากฏสมบัติล้ำค่าขึ้น ก็จะมีคนของลัทธิเทพยมเข้ามาแย่งชิง ต่อให้รู้ว่าจะต้องตาย ก็ยังไม่ยอมที่จะละทิ้งโอกาสนั้นไป!
คนของลัทธิเทพยมมีวิธีการที่ชอบทำมากที่สุดคือการพลีชีพทำลายตนเอง
ทำลายกฎเกณฑ์ ทำลายร่างกาย ทำลายต้าเต๋า
ทำลายอาวุธ!
อะไรที่สามารถทำลายสละทิ้งได้ ก็ไม่มีสิ่งใดที่พวกเขาไม่กล้า!
อีกทั้งไม่เคยมีผู้ใดที่จะสามารถเกลี้ยกล่อมผู้บำเพ็ญเซียนลัทธิเทพยมได้!