บทที่ 187 ฉันเห็นด้วยหรือไม่

ใบหน้าของอีหลิงเปลี่ยนไป ปากของเธออ้าขึ้นเล็กน้อย จ้องมองฉากนี้ด้วยความเหลือเชื่อ

เธอรู้ว่าหลินหยุนเก่งเรื่องการต่อสู้ แต่ว่า ที่นี่คือตระกูลหาน! ผู้มีอิทธิพลในตระกูลหานแห่งลี่ชวน หลินหยุนถึงกับต่อยพ่อบ้านตระกูลหาน!

ตอนนี้แย่แน่!

อีหลิงรีบผลักหลินหยุนออกไปข้างนอก และแสดงท่าทางขอร้องหลินหยุน “รีบไป นายรีบไป! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนาย นายอย่ามาจุ้นจ้าน!”

หานเซี่ยนหัวยิ้มเยาะเย้ย “ตอนนี้เพิ่งนึกได้ว่าต้องหนี? มันสายไปแล้ว! กล้าลงมือตบพ่อบ้านตระกูลหานของฉัน ก็คือการตบหน้าตระกูลหานของฉัน!”

อีหลิงกังวลใจ และแอบพูดในใจ “ไม่ได้ ต้องไม่ทำให้หลินหยุนเดือดร้อน มิฉะนั้น หานเซี่ยนหัวอาจฆ่าเขาได้!”

อีหลิงหันกลับมาขอร้องหานเซี่ยนหัว “พี่ ปล่อยเขาไปเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ฉันขอร้อง!”

ยิ่งอีหลิงแสดงความกังวลมากขึ้นเท่าใด หานเซี่ยนหัวก็ยิ่งริษยาหลินหยุน ยิ่งต้องการชีวิตของหลินมากขึ้นเท่านั้น

“เขาทำร้ายพ่อบ้านของตระกูลหานจนได้รับบาดเจ็บ ถ้าปล่อยเขา ตระกูลหานจะเอาหน้าไปไว้ไหน!”

หานเซี่ยนหัวมองไปที่ข่งอู่ และพูดอย่างเย็นชาว่า “ผู้ช่วยข่ง นายคิดว่าควรทำอย่างไร?”

ข่งอู่เหลือบมองหลินหยุน ด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน เขาอยากช่วยอีหลิงมาก แต่เขาก็ต้องจงรักภักดีต่อตระกูลหานก่อน

“ผู้ที่ดูหมิ่นตระกูลหาน จะต้องชดใช้คืนสิบเท่า!” ข่งอู่พูดอย่างเย็นชา

หานเซี่ยนหัวยิ้มอย่างชั่วร้าย “งั้นคนคนนี้ก็มอบให้ผู้ช่วยข่งจัดการ!”

ข่งอู่หัวใจหดหู่ ไม่ได้ตอบ

“ทำไม? แม้แต่ฉันก็ไม่สามารถออกคำสั่งผู้ช่วยข่งแล้วเหรอ?” สีหน้าหานเซี่ยนหัวเคร่งขรึม ตะโกนอย่างเย็นชา

มิกล้า ฉันจะทำตามเดี๋ยวนี้!” ข่งอู่หันกลับมา มองหลินหยุนอย่างหมดหนทาง และพูดว่า “ขอล่วงเกินแล้วล่ะ!”

“อย่า ผู้ช่วยข่ง ฉันจะรีบให้เขาไปเดี๋ยวนี้!” อีหลิงยืนข้างหน้าหลินหยุน และตะโกนอย่างกังวล

หานเซี่ยนหัวตะโกนอย่างเย็นชา “ข่งอู่ เมื่อกี้นายเพิ่งพูดแก้ตัวให้ผู้หญิงคนนี้ และตอนนี้เธอกำลังสมรู้ร่วมคิดกับคนนอก หลักฐานชัดเจน นายมีอะไรจะพูดอีก!”

“ให้ไอ้หนุ่มคนนั้นอยู่ต่อ และขับไล่แม่ลูกที่กำลังเห็นคนอื่นดีกว่าคนในครอบครัวออกไป!”

“ครับ!” ลูกน้องหลายคนเดินตรงไปหาอีหลิงและแม่

“เดี๋ยวก่อน!” ทันใดนั้นข่งอู่ก็ตะโกน

หานเซี่ยนหัวและแขกคนอื่นๆต่างก็มองไปที่ข่งอู่ ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการทำอะไร

ใบหน้าหานเซี่ยนหัวยิ่งแสดงความตื่นเต้นมากขึ้น และถามอย่างเคร่งรึม “ผู้ช่วยข่ง นายจะกบฏหรือ”

ข่งอู่ก้มหัวลง “คุณชายเข้าใจผิดแล้ว เนื่องจากก่อนหน้านี้ผมเป็นคนที่แก้ตัวแทนคุณหนูอีหลิง ถ้างั้นก็ให้ผมขับไล่พวกเธอออกไปเอง!”

หานเซี่ยนหัวเยาะเย้ยในใจ จนถึงตอนนี้นายยังคงปกป้องแม่ลูกคู่นี้ ช่างเถอะ ในเมื่อพวกเธอกำลังจะไสหัวออกจากตระกูลหานแล้ว ฉันจะตามใจนาย

“ก็ได้ ถ้างั้นก็ให้นายแสดงผลงานเพื่อชดใช้ความผิดพลาดนั้น!”

ข่งอู่ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ และยื่นมือออกไปเพื่อแสดงท่าทางเชิญออกไป และพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “คุณหนูอีหลิง เชิญครับ!”

อีหลิงพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง เธอเข้าใจ ถ้าลูกน้องของหานเซี่ยนหัวมาไล่พวกเธอ พวกเธอจะต้องดูแย่มาก

ในบรรดาคนมากมายขนาดนี้ ข่งอู่ต้องการรักษาศักดิ์ศรีของสองแม่ลูกเป็นครั้งสุดท้าย

“แม่คะ ที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับพวกเราแล้ว ไปกันเถอะ! ถ้าวิญญาณคุณน้าอยู่บนสวรรค์ เชื่อว่าคงไม่โทษพวกเราที่ไม่ได้ส่งท่านเป็นครั้งสุดท้าย!”

ในที่สุดหานหรูก็ตั้งสติได้ เมื่อเห็นว่าคนจำนวนมากจะได้รับผลกระทบจากความดื้อรั้นของเธอ เธอจึงถอนหายใจ และพูดว่า “เอาล่ะ พวกเราไปกันเถอะ!”

น้ำเสียงของเซี่ยหยู่เวยแฝงด้วยการเยาะเย้ยดูถูกและเย็นชา “บอกคุณแล้วตัวเองไม่มีปัญญาก็อย่าไปฝืน คุณก็ไม่ฟัง เพื่อต้องการปกป้องคุณจนอีหลิงต้องถูกไล่ออกไป คุณพอแล้วใจไหม?”

แม้ว่าจะไม่ได้พูดดัง แต่ว่า ในขณะนี้สถานที่ตรงนี้เงียบมาก เลยแว่วเข้ามาที่หูของทุกคนอย่างชัดเจน

แขกเหล่านั้นมองหลินหยุนด้วยความดูถูกเล็กน้อย และบางคนถึงกับนำมาสั่งสอนลูกๆ “ดูสิ นี่คือผลของการไปยุ่งเรื่องของคนอื่น!”

“ถ้าเธอโตแล้วอย่าไปเรียนแบบเขาหล่ะ!”