บทที่ 226 ที่พึ่งที่แท้จริงของฉัน

โจวเถียนเถียนมองไปที่ท่านรองประธานถังอย่างใจลอย และหลังจากนั้นไม่นานก็ตั้งสติได้ “ห้าร้อยล้าน ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม!”

“พี่! พี่ได้ทำลายเครื่องมือหาเงินด้วยมือของตัวเอง!”

โจวเถียนเถียนทนไม่ไหวอยากที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อแย่งหลินหยุนกลับมา หนังสือธรรมดาก็สามารถขายได้ในราคาเล่มละห้าร้อยล้าน เซี่ยหยู่เวยกลับไม่ต้องการ!

ปกติโจวเถียนเถียนจะชื่นชมวิสัยทัศน์ของเซี่ยหยู่เวยมาโดยตลอด และตอนนี้ก็เริ่มหวั่นไหว

เมื่อมองเซี่ยหยู่เวยที่อยู่ไม่ไกลมีใบหน้าที่ขมขื่นใจเหมือนกำลังจะมีหยดน้ำไหลลงมา โจวเถียนเถียนก็ยิ้มแหย่ๆ “พี่ ฉันคิดว่าคราวนี้คุณมองคนผิดไปจริงๆ!”

ทุกคนพากันสนทนากัน

“ห้าร้อยล้าน!”

เมื่อกี้จื่ออู่ยี่สิบสี่เข็มที่คุณชายเว่ยได้มอบให้ เมื่อเทียบกับวิชาฝังเข็มนี้ ก็เป็นแค่ขยะ!”

“หึหึ เมื่อสักครู่เป็นเรื่องน่าตลกที่เซี่ยเจี้ยนโก๋ได้โยนสมบัติอันล้ำค่าเล่มนี้ทิ้งไว้ข้างๆ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะหลินหยุนเข้าข้างเขา ฉันคิดว่าเขาจะไม่สามารถเก็บสมบัติล้ำค่านี้ไว้ได้!”

เซี่ยเจี้ยนโก๋ก็เหมือนกับลูกสาวของเขา คือประเภทมีตาหามีแววไม่ ฉันคิดว่าความสำเร็จของหลินหยุน นั้นสูงกว่าลูกชายของท่านรองนายกเว่ยอย่างแน่นอน!”

เมื่อได้ยินการสนทนาของทุกคน เซี่ยหยู่เวยกำมือแน่น เหมือนเกิดพายุในใจ

เธอทุ่มเทแรงใจวางแผนกับเกมของวันนี้ เพียงเพื่อเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของหลินหยุน ทำให้หลินหยุนอับอายในที่สาธารณะ และจะทำให้หลินหยุนกลับสู่รูปแบบไอ้เศษสวะคนเดิม

เพียงแต่ว่า สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ หลินหยุนปรับสถานการณ์กลับโดยสิ้นเชิง และกลับทำให้เธอหน้าแตก ทำให้เธอหน้าแตกจนเหมือนมีเสียงออกมาจากใบหน้า

ตอนนี้ หลินหยุนไม่ได้กลายเป็นไอ้เศษสวะตามที่เธอคาดหวัง คนชั่วช้า ตรงกันข้าม เธอกลายเป็นตัวตลกในสายตาของทุกคน

บางทีหลายคนอาจจะหัวเราะเยาะเธอว่าเธอมีตาหามีแววไม่!

เพียงแต่ว่า เซี่ยหยู่เวยไม่รู้สึกเสียใจ แม้ว่าจะให้เธอเลือกอีกครั้ง เธอก็ยังจะเลือกทำเช่นนี้!

ใบหน้าของเว่ยเทียนหมิงแดงก่ำ กำหมัดไว้แน่น และดวงตาของเขาจ้องไปที่หลินหยุนไม่ยอมกะพริบ

“พ่อหนุ่ม นายทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ! คุณหลิน หมอเทพหลิน มีทักษะทางการแพทย์ที่เหนือชั้น และทักษะที่ยอดเยี่ยม ที่แท้ นี่คือต้นทุนของนายก็คือการที่ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา!”

“เพียงแต่ว่า ฉันเชื่อว่าสักพักฉันจะต้องเหนือกว่านาย เพราะสิ่งที่ฉันครอบครองคืออำนาจ!”

โจวเฟินก็ตกใจเช่นกัน มองหลินหยุนที่อยู่ข้างๆ และบ่นพึมพำ “เสี่ยวหยุน ฉันฟังผิดหรือเปล่า? ห้าร้อยล้าน!”

หลินหยุนอมยิ้ม และพูดว่า “น้าเฟิน คุณฟังไม่ผิด ห้าร้อยล้านมันไม่มาก!”

ราวกับจะยืนยันคำพูดของหลินหยุน หมอเทพเย่ค่อยๆพูด “ท่านรองประธานถังพูดถูก ห้าร้อยล้านดูเหมือนจะมีราคาสูงเสียดฟ้า อันที่จริงก็ไม่ได้มากมาย”

“เงินทองมีค่า ชีวิตไม่มีค่า! สมุดทักษะการแพทย์ที่อัศจรรย์เล่มหนึ่ง สามารถช่วยชีวิตผู้คนได้นับไม่ถ้วน ในบรรดาคนเหล่านี้ จะมีมหาเศรษฐีเท่าไหร่?”

ดังนั้น จากวิชาฝังเข็มนี้สามารถรักษาเด็ก28คนที่ป่วย มูลค่าของมัน แม้จะมีห้าพันล้านก็ยังไม่เพียงพอ!”

ห้า ห้าพันล้าน!

ทุกคนรู้สึกหายใจติดขัด และรู้สึกเวียนหัว

เซี่ยเจี้ยนโก๋ดวงตาแดงก่ำ และความเชื่อที่เขายึดถือมาโดยตลอด ขณะนี้มีสัญญาณของการหวั่นไหวเกิดขึ้น

ใช่ ตลอดเวลาความฝันของเขาคือการกลับไปที่ตระกูลของเขา

เพียงแต่ว่า การกลับไปในตระกูลเขานั้นมันไกลเกินไป

ทักษะทางการแพทย์ในตระกูล มันดีกว่าทั่วไป แม้ว่าเขาจะเรียนรู้เทคนิคการฝังเข็มนี้ ก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถประสบความสำเร็จได้

เพียงแต่ว่า ถ้ามีเงินห้าร้อยล้านนี้ มันก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างตระกูลใหม่ในโลกมนุษย์

เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะได้เป็นหัวหน้าตระกูลเซี่ย และทุกสิ่งในตระกูลเซี่ย เขาจะเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง และจะไม่มีใครสามารถขับไล่เขาออกไปได้อีก

เพียงแต่ว่า ความคิดนี้คงอยู่เพียงนาทีเดียว เซี่ยเจี้ยนโก๋อายุ 50 ปีแล้ว และไม่มีพลังเพียงพอที่จะสร้างตระกูลใหม่

เขาเพียงต้องการช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่ ได้กลับเข้าไปในตระกูล ได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสของตระกูล

แค่นั้นเอง!

“ท่านรองประธานถัง ความหวังดีของท่านผมซาบซึ้ง แต่ผมไม่ได้ทำเพื่อเห็นแก่เงินจริงๆ……”

ถังกั๋วหัวพูดขัดจังหวะคำพูดของเซี่ยเจี้ยนโก๋อีกครั้ง เหลือบมองไปที่หลินหยุน และพูดเสียงต่ำ “น้องเซี่ย ทำไมคุณถึงเลอะเลือนขนาดนี้! คุณมีลูกเขยอย่างหมอเทพหลินอยู่ทั้งคน คุณต้องการหนังสือเทคนิคการฝังเข็มกี่เล่มก็ได้? ลูกเขยของคุณนั่นแหละเป็นคลังสมบัติที่ใหญ่ที่สุด! คุณไม่จำเป็นต้องมาแย่งกับพวกเรา?”