บทที่ 235 นัดกับเธอ

หลินหยุนกลับไปที่หอพักพร้อมเพื่อนๆหลายคน

ลับหลังหลินหยุนและคนอื่นๆนักศึกษาเหล่านั้นต่างพากันสนทนา

หลินหยุนได้ยินคำพูดไม่กี่คำ เมื่อกี้หลายคนต่างประหลาดใจกับพลังของเลยเฉียง!

ในเมื่อมีศัตรูมาหาถึงที่แล้ว ฐานะตัวตนของเลยเฉียงคงจะถูกเปิดเผย แต่เรื่องนี้ก็อธิบายได้ง่าย

การต่อสู้ระหว่างนักบู๊พรสวรรค์นั้น ไม่ได้ลวงตาเกินไป

หากเปลี่ยนเป็นพรสวรรค์สูงสุด หรือการต่อสู้ระหว่างปรมาจารย์ขั้นสูงสุด อย่างนั้นคนทั้งโลกจะต้องตกตะลึงแน่นอน

กลับมาที่ห้องนอน จางซือจู่และคนอื่นๆสอบถามหลินหยุนอีกครั้ง

หลินหยุน อธิบายตามตรง ช่วงนี้นายได้โชคอัศจรรย์ๆมาจากไหน ทำไมถึงได้เก่งกาจขนาดนี้!” จางซื่อจู่ถามอย่างสงสัย

หลินหยุนยิ้มจางๆ “ฉันได้พบกับ(คุณปู่)คนหนึ่ง ที่สอนสองกระบวนท่าง่ายๆให้กับฉัน”

“โกหก?” จางซื่อจู่ทำสีหน้าดูหมิ่น “ถ้าวันนี้นายไม่ยอมพูดความจริง นายก็อย่าฝันจะได้นอนหลับสบาย!”

เลยเฉียงรีบมาช่วยหลินหยุนแก้ตัว “เอาล่ะ ทุกคนอย่าทำให้หลินหยุนลำบากใจเลย ใครๆก็ต้องมีความลับส่วนตัว!”

“สิบแปดมงกุฎ คราวที่แล้วรูปของนายที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่ในโทรศัพท์ ฉันยังเก็บไว้อยู่?”

หยางเทียนโย่วสีหน้าตกตะลึงทันที “เทพฟ้าผ่า นายไม่รักษาคำพูด! นายบอกว่าลบทิ้งแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“เอาโทรศัพท์ออกมา แล้วลบทิ้งเดี๋ยวนี้!”

จางซือจู่จ้องมองหลินหยุนอย่างประหลาดใจ หลินหยุนยิ้ม และเดาไม่ออกว่าหลินหยุนกำลังคิดอะไรอยู่

“ช่างมันเถอะ เห็นแก่ที่นายช่วยเหลือเทพฟ้าผ่า จะยอมปล่อยนายไป!”

“หลินหยุนยิ้มและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นฉันต้องขอบคุณนายมาก”

จางซือจู่ทำตาเหลือกใส่เขา และพูดว่า “ขอบคุณนั้นไม่จำเป็น แค่พาคุณปู่ออกมาให้ก็พอ”

หลินหยุนพูด “ไม่มีคุณปู่แก่ แต่มีคุณปู่ตัวน้อยๆคนหนึ่ง นายต้องการไหม”

“พุด!” เลยเฉียงเกือบจะสำลัก

“เอาล่ะๆ พวกนายอย่าเพิ่งสร้างปัญหาตอนนี้ ยังมีเรื่องสำคัญต้องบอกหลินหยุน!” เลยเฉียงพูดอย่างเคร่งขรึม

ดูเหมือนจางซือจู่จะนึกขึ้นได้ มองไปที่หลินหยุน และพูดอย่างจริงจัง “ใช่สิหลินหยุน หลายวันที่ผ่านมาพวกเราได้รับแจ้งจากมหาลัย วันที่25เดือนนี้ ในสตูดิโอของหยางหยิงจะมีฉากการออดิชันเพื่อคัดเลือกนักแสดง”

“วันนี้วันที่20 ยังเหลืออีกห้าวัน สองสามวันนี้นายอย่าไปที่ไหน เตรียมตัวให้พร้อม หากได้รับเลือกจริงๆ ไม่ต้องรอรับปริญญา พวกเราก็สามารถมีอนาคตที่รุ่งโรจน์แล้ว!”

จางซือจู่ดูตื่นเต้น

ในอดีตสถาบันภาพยนตร์และโทรทัศน์หลินโจวมีนักศึกษาหลายคนถูกบริษัทบันเทิงพบเห็นและถูกใจ ชั่วขณะพวกเขาก็ดัง และกลายเป็นดาราได้รับความนิยมสูงมาก

นายยังต้องมาลำบากรอจนกว่าจะสำเร็จการศึกษา ไปทำงานบริการเบ็ดเตล็ดให้คนอื่น และถ้าโชคดีอาจได้เล่นเป็นตัวร้าย แต่คนอื่นๆยังได้จบจากมหาลัย พวกเขาก็ถูกบริษัทบันเทิงรายใหญ่แย่งชิงกัน

ดังนั้น ทุกครั้งที่มีการออดิชันในสถานที่มหาลัย สำหรับนักศึกษาในสถาบันภาพยนตร์และโทรทัศน์ จึงเป็นการต่อสู้ที่ต้องนองเลือด

ผู้ชนะกลายเป็นผู้สูงส่ง และเป็นที่ต้องการของผู้อื่น ผู้แพ้ ไม่ว่าคุณจะเป็นดาวหรือเดือนในมหาลัย ก็จะเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับฝูงชนมากมาย

ทุกครั้งสถานที่ในการออดิชัน ใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้สำเร็จ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ความสัมพันธ์อะไรที่สามารถนำมาใช้ จะถูกนำมาใช้

ถึงตอนนั้น ไม่มีพี่น้อง ไม่มีแฟน มีแต่คู่แข่ง

“ที่นายพูดถึงดาราหญิงคนนั้นชื่ออะไรนะ?” หลินหยุนถาม

จางซือจู่พูดอย่างเป็นกันเอง“หยางหยิง! ก็คือนางในฝันที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ตอนนี้เธอดังมาก ฉันเป็นแฟนคลับตัวยงของเธอ ฉันยังเคยเป็นหัวหน้าทีมของทีมแฟนครับหิ่งห้อย108 อย่าบอกฉันนะว่านายไม่เคยได้ยินเรื่องนี้!”

เป็นเธอจริงๆ!

หยางหยิงเป็นดาราหญิงที่มีเรื่องอื้อฉาวน้อยที่สุด ดาราหญิงที่มีชื่อเสียงในทางที่ดีมากที่สุด และก็มีหน้าตาสะสวยมาก

แฟนคลับของเธอเรียกตัวเองว่าหิ่งห้อย

และก็คือดาราโด่งดังที่หลินหยุนเคยใช้วิชานึ่งกระดูกช่วยไว้

ในชาติก่อนเขาจำได้ว่าสตูดิโอของหยางหยิงเคยมาที่สถาบันภาพยนตร์และโทรทัศน์หลินโจวเพื่อทำการออดิชัน และหลินหยุนก็แอบตื่นเต้นกับเรื่องนี้มาเป็นเวลานาน โดยหวังว่าจะได้รับเลือก

เพียงแต่ว่าหลินหยุนในชาติก่อน เป็นประเภทที่ว่าตอนแรกมีความสามารถแต่ตอนหลังกลายเป็นคนธรรมดา และบวกกับไม่มีเส้นสายใดๆ ด่านแรกก็ไม่ผ่าน