บทที่ 243 จี้

ในร่างกายของคนชราผู้นี้หลินหยุน สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้บำเพ็ญเซียน

ไม่ผิดแน่ ไม่ใช่นักบู๊ แต่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนโดยแท้

แม้ว่ากำลังลมหายใจจะไม่แข็งแกร่งมากนัก แต่กลับมีกลิ่นอายของความเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอย่างแท้จริง

เห็นหลินหยุนจ้องมองไปที่อาจารย์ผู้มีพระคุณอยู่ตลอด ไม่พูดเพียงแม้แต่คำเดียว หยางหยิงจึงถามขึ้นด้วยความแปลกใจ: “คุณหลิน คุณสังเกตเห็นอะไรแล้วอย่างนั้นเหรอ? ”

หลินหยุนไม่ได้ตอบกลับ แต่ได้เดินตรงเข้าไปยังด้านข้างของคนชรา โดยที่กวาดส่องสายตาไปบริเวณรอบ ๆ ร่างกายของคนชราผู้นี้

โจวต่งกำลังจะเดินเข้ามา แต่กลับถูกคนชรายื่นมือห้ามเอาไว้

“หมอเทพหลิน มีอะไรผิดปกติอย่างงั้นเหรอ? ” คนชราถามขึ้นด้วยความสงสัย

สายตาของหลินหยุนยังคงสอดส่องไปบริเวณรอบ ๆ ร่างกายของคนชรา เหมือนว่ากำลังค้นหาสิ่งของอะไรบางอย่าง

เป็นจริงดังนั้น หลินหยุนกำลังค้นหาสิ่งของบางอย่าง เขามองไปโดยรอบอย่างละเอียดแล้ว โดยที่คนชราไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียน แม้แต่นักบู๊ก็ยังไม่ใช่ เป็นเพียงแค่คนธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้น

แต่ว่า ในร่างกายของคนธรรมดาผู้หนึ่ง ทำไมถึงได้มีกลิ่นอายของผู้บำเพ็ญเซียนกันล่ะ?

อธิบายได้อย่างเดียวคือว่า ร่างกายของคนชราผู้นี้ มีสิ่งของที่เกี่ยวกับผู้บำเพ็ญเซียน

“หาเจอแล้ว! ”

สายตาของหลินหยุนมองไปที่จี้หยกที่ปรากฏออกมาบริเวณหน้าอกของคนชรา กลิ่นอายของผู้บำเพ็ญเซียน ก็แพร่กระจายออกมาจากจี้หยกชิ้นนี้นั่นเอง

หลินหยุนมองไปที่คนชรา ถามขึ้นว่า: “จี้หยกที่หน้าอกของท่าน ขอให้ฉันดูหน่อยจะได้ไหม? ”

คนชราไม่ลังเลใจแต่อย่างใด ถอดจี้หยกนั้นออกมา ส่งมอบให้กับหลินหยุน: “เชิญดูได้เลย! ”

ในขณะนั้นเอง ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเดินอย่างเร่งรีบดังมาจากด้านนอก

“คุณพ่อ ได้ยินว่าหยางหยิงได้เชิญหมอเทพท่านหนึ่งมาดูอาการ ส่วนฉันก็ได้เชิญหมอเทพท่านหนึ่งมาจากเมืองหลวงเช่นกัน ถ้าอย่างนี้ก็เชิญหมอเทพทั้งสองท่านวินิจฉัยอาการของคุณพ่อเลย! ”

ตามเสียงที่ดังเมื่อครู่นั้น ผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ดินเข้ามา

ชายผู้นี้อยู่ในชุดสูทสีดำที่รีดเรียบ สีหน้าขาวซีดไม่มีหนวดเครา รอยดำคล้ำใต้ดวงตาชัดเจน เมื่อเห็นก็รู้ได้ว่าเป็นคนรวยรุ่นที่สองที่ร่างกายทรุดโทรมจากการดื่มสุราเคล้านารีมาเป็นเวลานาน

“คุณชายเสี้ยง! ” เมื่อเห็นว่ามีคนเดินเข้ามา โจวต่งก็พยักหน้าเล็กน้อยแสดงการทักทาย

“พี่โจว คุณก็มาด้วยเหรอ! ” เสี้ยงจื๋อหนานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

เสี้ยงจื๋อหนานมองไปยังหยางหยิง ยิ้มและพูดขึ้นว่า: “หยางหยิงลำบากคุณอีกแล้ว ไม่ผิดหวังเสียจริงที่ในตอนนั้นคุณพ่อได้สั่งสอนปลูกฝังคุณอย่างตั้งใจ! ”

แววตาของหยางหยิงปรากฏความรังเกียจขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา ไม่ได้พูดจาอะไร เพียงแต่จ้องมองไปที่เสี้ยงจื๋อหนานด้วยความระมัดระวัง

นายท่านเสี้ยงมองไปยังเสี้ยงจื๋อหนาน พูดขึ้นว่า: “ลำบากยุ่งยากกันแล้ว”

“ท่านคือคุณพ่อของฉัน! จะมาพูดว่าลำบากไม่ลำบากอะไรยังไงกันอีกล่ะ! ” เสี้ยงจื๋อหนานตะโกนเรียกคนชราที่มีผมขาวครึ่งศีรษะที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขา: “หมอเทพหวาง เชิญคุณเข้ามาตรวจดูอาการของคุณพ่อหน่อย! ”

“เจ้าหนุ่มน้อย นายหลีกทางให้หน่อย! ” เสี้ยงจื๋อหนานมองไปยังหลินหยุนด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

นายท่านเสี้ยงตะโกนพูดขึ้นว่า: “ห้ามเสียมารยาท หมอเทพหลินท่านนี้ทางหยางหยิงเป็นคนเชิญมาจากหลินโจวโดยเฉพาะ! ”

“อะไรกัน! หยางหยิง เขาผู้นี้คือหมอเทพที่คุณเชิญมาอย่างนั้นเหรอ? คุณกำลังก่อกวนกันอยู่หรือเปล่า มองดูจากอายุก็ชัดเจนว่าเป็นเพียงแค่นักเรียน จะเป็นหมอเทพได้อย่างไรกัน! ” เสี้ยงจื๋อหนานดุด่าอย่างเย็นชา

หยางหยิงพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า: “คุณชายเสี้ยงวางใจได้ วิชาการแพทย์ของหมอเทพหลิน ฉันเห็นด้วยกับตาของตนเองมาแล้ว! ”

เสี้ยงจื๋อหนานยิ้มและพูดอย่างเย็นชาว่า: “หยางหยิง คุณยังเด็กอยู่มาก บางครั้งสิ่งที่เห็นด้วยตาของตนเองนั้นก็อาจจะไม่เป็นจริงเสมอไป! บางทีกลอุบายของพวกคนหลอกลวงนั้น ยากที่จะป้องกันเสียจริง”

“ยังไงก็ต้องหาหมอเทพที่ไว้เนื้อเชื่อใจได้! ”

“หมอเทพหวางมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักกว้างขวาง ยังไงก็ให้เขามาตรวจดูอาการป่วยของคุณพ่อเถอะ! ”

นายท่านเสี้ยงพูดขึ้นว่า: “พอได้แล้ว หมอเทพหลินผู้นี้ข้าเป็นคนบอกให้หยางหยิงเชิญมาเอง นายห้ามพูดซี้ซั้วเด็ดขาด! ”

“คุณพ่อ ฉันก็แค่เป็นห่วงท่าน! ” เสี้ยงจื๋อหนานพูดอธิบาย

“ไม่อย่างนั้นก็ ให้หมอเทพทั้งสองท่านช่วยกันตรวจดูอาการป่วยของนายท่านเสี้ยงดีไหม? ” โจวต่งพูดแสดงความคิดเห็นขึ้น

หมอเทพหวางยิ้มเยาะเหอะๆ : “น่าขันเสียจริง ข้าเป็นหมอรักษาผู้ป่วยมาทั้งชีวิต รักษาผู้ป่วยมากมายนับไม่ถ้วน จะให้ข้ามาร่วมมือกับเด็กที่ไร้เดียงสาอย่างนั้นเหรอ! ”

“คุณเสี้ยง ข้าไม่ตรวจรักษาโรคนี้ให้ท่านแล้ว! ขอลาก่อน! ”

พูดจบก็หันหลังแล้วเดินจากไป