บทที่ 255 ทำร้ายแกแล้วจะทำไม

หลินหยุนพูดขึ้นว่า: “ข้าคือบอดี้การ์ดของพี่ฉินหลัน”

เหยียนรุ่ยเหวินอุทานขึ้นว่า: “อะไรนะ!”

“ฉินหลัน บอดี้การ์ดกระจอกของคุณกล้าดีอย่างไรถึงลงไม้ลงมือกับข้า!พวกนายทั้งสอง ลงมือทุบตีเขาให้พิการไปข้างหนึ่ง!เหยียนรุ่ยเหวินสั่งการลูกน้องสองคนนั้น”

“รับทราบ!”

ลูกน้องทั้งสองคนรีบกระโจนเข้าใส่หลินหยุนในทันที

แต่ พุ่งเข้ามาเร็ว ก็กระเด็นกลับออกไปเร็วยิ่งกว่า!

ทั้งสองคนนั้นโดนหลินหยุนตบกระเด็นลอยออกไป

เหยียนรุ่ยเหวินตกตะลึงเล็กน้อย ไม่กล้าที่จะรังควานหลินหยุนอีก

เหยียนรุ่ยเหวินมองไปที่ฉินหลันด้วยสีหน้าที่หม่นหมอง: “ฉินหลันยัยตัวดี บอดี้การ์ดเพียงแค่คนเดียวกล้าที่จะกำเริบเสิบสานขนาดนี้!หากวันนี้คุณไม่พูดชี้แจงกันให้ชัดเจนล่ะก็ ข้าก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นแล้ว!”

ฉินหลันขมวดคิ้ว จ้องไปที่หลินหยุน กระซิบว่า: “นายบุ่มบ่ามเกินไปแล้ว ลืมไปแล้วเหรอที่ฉันได้บอกกับนายเอาไว้?หากไม่มีคำสั่งฉัน นายก็ห้ามที่จะลงมือ”

หลินหยุนยักไหล่: “ขออภัยด้วย ที่อดทนไว้ไม่อยู่”

ฉินหลันมองไปที่เหยียนรุ่ยเหวิน ในใจเบื่อหน่ายอย่างมาก แต่ว่า หากต้องการเข้าไปในการประชุมสุดยอดขนาดเล็ก ก็จำเป็นต้องอาศัยเหยียนรุ่ยเหวิน

ฉินหลันทำได้เพียงแค่อดกลั้นความสะอิดสะเอียน และพูดอย่างถ่อมตัวว่า: “ผิดที่ฉันไม่ได้อบรมสั่งสอน ฉันต้องขอโทษคุณแทนตัวเขาด้วย”

เหยียนรุ่ยเหวินยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมและพูดขึ้นว่า: “ขอโทษ?อย่างงั้นก็ต้องหาสถานที่สักแห่งหนึ่ง เพื่อแสดงความขอโทษต่อฉัน!หากว่าคุณแสดงออกได้ดีและจริงใจ ฉันจะพิจารณาและพาคุณไปเข้าร่วมการประชุมนั้น!มิเช่นนั้น คุณก็รอดูห่วงโซ่เงินทุนของบริษัท ตงหวาง กรุ๊ปประสบกับปัญหาการขาดแคลนไปก็แล้วกัน!”

ฉินหลันตกใจเล็กน้อย สีหน้าเย็นชาและพูดขึ้นว่า: “เหยียนรุ่ยเหวิน คำพูดนี้ของคุณหมายความว่าอย่างไร?”

เหยียนรุ่ยเหวินยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า: “คุณคิดว่ามันหมายความว่าอย่างไรล่ะ?หวางซูเฟินไม่สนใจในคำคัดค้านของคณะกรรมการบริษัท ได้ใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อพื้นที่ผืนนั้น ตอนนี้เงินทุนประสบปัญหาขาดแคลน หากบริษัท ตงหวาง กรุ๊ปไม่สามารถที่จะหาเงินทุนสำรองมาได้ ก็จะต้องเผชิญกับวิกฤตการณ์ล้มละลาย”

“พวกคุณคิดว่าปกปิดข่าวสารเรื่องนี้แล้ว คนอื่นจะไม่รับทราบอย่างนั้นเหรอ?”

ฉินหลันกวาดสายตามองไปยังพนักงานรอบข้างที่มีความอยากรู้อยากเห็น และพูดขึ้นว่า: “เหยียนรุ่ยเหวิน นายอย่ามาพูดสุ่มสี่สุ่มห้า เรื่องนี้มันไม่จริงสักหน่อย!”

เหยียนรุ่ยเหวินหัวเราะอย่างเย็นชาและพูดขึ้นว่า: “ยังไม่ยอมรับอีก?งั้นตกลง ฉันขอถามคุณหน่อยว่า ทำไมคุณต้องรีบร้อนที่จะต้องไปเข้าร่วมการประชุมสุดยอดขนาดเล็กด้วยล่ะ?ไม่ใช่เพื่อที่จะไปหาเงินทุนสำรองหรอกเหรอ?”

ฉินหลันส่งเสียงเชอะ: “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณเพียงแค่พาฉันไปก็พอ”

ในที่สุดหลินหยุนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฉินหลันถึงต้องไปเข้าร่วมการประชุมสุดยอดขนาดเล็กนี้ด้วย ที่จริงแล้วบริษัท ตงหวาง กรุ๊ปกำลังประสบปัญหาเงินทุนขาดแคลน ฉินหลันต้องการที่จะไปร่วมการประชุมก็เพื่อเสี่ยงโชคเสี่ยงดวง

ชาติที่แล้ว เรื่องราวที่เกี่ยวกับฉินหลันไปเข้าร่วมการประชุมสุดยอดขนาดเล็ก ไม่มีการจดบันทึกเอาไว้ ซึ่งคาดว่าคงจะล้มเหลว

เหยียนรุ่ยเหวินเดินมาที่ด้านข้างของฉินหลัน ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และพูดขึ้นว่า: “ต้องการให้ฉันพาคุณไปได้ไม่มีปัญหา แต่ว่า ก็ต้องขึ้นอยู่กับการแสดงออกของผู้ช่วยฉินด้วย!”

ขณะที่พูด มือข้างหนึ่งของเหยียนรุ่ยเหวินค่อย ๆ ยื่นมาที่ด้านหลังของฉินหลัน

เปรี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือตบดังสนั่นขึ้น เหยียนรุ่ยเหวินโดนตบจนหัวคะมำลงไปที่บนโซฟา ใบหน้าที่ขาวซีดกลับมีรอยนิ้วมือสีแดงห้าแถวปรากฏขึ้นโดยพลัน

พนักงานหญิงสาวสวยต้อนรับสองคน ตกใจอย่างฉับพลัน เอกสารที่อยู่ในมือตกหล่นลงไปที่พื้น

นึกไม่ถึงว่าเขากล้าที่จะทำร้ายลูกชายของกรรมการเหยียน!

ฉินหลันก็ตกตะลึง และดุด่าไปว่า: “หลินหยุน นายใจร้อนบุ่มบ่ามอีกแล้ว!”

หลินหยุนยักไหล่แสดงท่าทางที่ไม่สนใจอะไร: “ขออภัย เขาหยาบคายเหลือเกิน จึงอดทนไม่ไหวจริง ๆ”

เหยียนรุ่ยเหวินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ถ่ายรูปใบหน้าของตน มองเห็นรอยนิ้วมือห้าแถวสีแดงปรากฏบนใบหน้าของตน เหยียนรุ่ยเหวินแทบจะร้องไห้ออกมา

“แกไอ้กระจอก แกกล้าดีอย่างไรถึงมาทำร้ายข้า แกกล้าที่จะทำร้ายข้า ข้าจะถลกหนังของแกออกมาเดี๋ยวนี้!”

เหยียนรุ่ยเหวินกระโจนเข้าใส่หลินหยุนอย่างบ้าระห่ำ เหมือนกับผู้หญิงที่ดุร้ายและไร้เหตุผล โดยขีดข่วนไปที่ใบหน้าของหลินหยุน

เปรี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือตบดังขึ้นอีกครั้ง!

เหยียนรุ่ยเหวินกระเด็นลอยออกไป พุ่งเข้าไปชนที่โซฟาจนโซฟาล้ม

หลินหยุนยิ้มอย่างเฉยชา เหมือนกับว่ากำลังชมผลงานศิลปะชิ้นหนึ่ง: “แบบนี้ถึงจะดูสมส่วนมากขึ้น”

ฟูว์!