บทที่ 266 คือเขา

ในการช่วยเหลือเสร็จสิ้น ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ดับเพลิง หรือคนธรรมดาที่ติดอยู่ในอาคาร ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ

ผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือ ยังคงขอบคุณเจ้าหน้าที่ดับเพลิงตลอด

นี่คือเกียรติที่พวกเขาสมควรได้รับ

มีเพียงสายตาของนายกหลู่เท่านั้นที่มองผ่านฝูงชน และเห็นร่างชายหนุ่มคนหนึ่งค่อยๆหายตัวไปข้างหลังฝูงชน

ศูนย์ตรวจสอบระบบกล้องวงจรสกายเน็ตในเมืองจงโจว

นายกหลู่มองไปที่จอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกล้องวงจร ด้วยใบหน้าที่จริงจัง และดวงตาแดงก่ำ

หยู่ลั่วที่ยืนอยู่ข้างๆนายกหลู่ และพูดว่า “นายกหลู่ ท่านเฝ้าดูกล้องวงจรมาหลายชั่วโมงแล้ว หยุดพักสักพักดีกว่า และฉันจะช่วยมองหาบุคคลที่น่าสงสัยให้ท่านต่อไป”

นายกหลู่ขยี้ตาที่เริ่มแดงเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันดูเองดีกว่า! ถ้าฉันเดาไม่ผิด ฉันน่าจะเคยเห็นแผ่นหลังของคนๆนั้น”

หยู่ลั่วพูดว่า “นายกหลู่ คุณเคยคิดบ้างไหมว่า บางทีคนๆนี้อาจไม่มีอยู่จริง! ทุกอย่างเป็นเพียงการคาดเดาของท่าน”

นายกหลู่ส่ายหัวยืนยัน “เป็นไปไม่ได้ ฝนนั้นมาทันเวลา และแปลกมาก คุณเคยเห็นเวลาฝนตกจะครอบคลุมเพียงอาคารที่ไฟไหม้ไหม? อีกอย่างเวลาไฟดับและฝนก็หยุดตก ถ้าไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ ยังไงฉันก็ไม่เชื่อ!”

หยู่ลั่วไม่พูดอะไร ถ้าหากว่าฝนนี้เกิดจากฝีมือมนุษย์ เธอคิดว่ามันยิ่งน่าตกใจมากกว่า

คนแบบไหน สามารถเรียกลมเรียกฝนได้?

คนๆนี้ไม่ใช่เทพเจ้าเหรอ?

เจ้าหน้าที่มีดวงตาแดงก่ำ และยังคงค้นหาต่อไป

ทันใดนั้น ดวงตาของนายกหลู่ก็มีแสงสว่างขึ้น และพูดอย่างรีบร้อน “หยุด ซูมกล้องวงจรหมายเลข5!”

เจ้าหน้าที่ตั้งสติขึ้นมา รีบเปิดกล้องวงจรหมายเลข5 และขยายใหญ่

บริเวณที่กล้องวงจรถ่ายภาพคือข้างถนน ตรงมุมขอบกล้องวงจร ใต้ต้นไม้ มีชายหนุ่มร่างหนึ่งที่ไม่โดดเด่น

ชายหนุ่มใช้สองมือประกบกันทำท่าแปลกๆและท่องคาถา มีแสงสีเขียวก็พุ่งออกมาจากมือของเขา

จากนั้น ก็มีฝนที่ตกหนักลงมาจากท้องฟ้า

นายกหลู่ดูภาพกล้องวงจรนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายสิบครั้ง โดยเปรียบเทียบเวลาการประกบมือและท่องคาถาของชายหนุ่มกับเวลาที่ฝนตก และเวลาที่ไฟดับฝนหยุดตก เวลาชายหนุ่มจากไป เทียบกันอีกครั้ง

ในท้ายที่สุด นายกหลู่ดูตกใจ และถอนหายใจอย่างโล่งอก!

“คิดไม่ถึง ในโลกนี้จะบังเอิญมีคนแปลกๆแบบนี้จริงๆ!”

นายกหลู่ตะโกน “หยู่ลั่ว มาดูนี่สิ เป็นเขาแหละ!”

หยู่ลั่วเดินมา และเห็นภาพที่ขยายใหญ่ขึ้น ทันใดนั้นก็ตกใจ “ที่แท้ก็เป็นเขา!”

นายกหลู่รู้สึกประหลาดใจ และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ทำไม? คุณรู้จักเขาเหรอ?”

หยู่ลั่วมองไปรอบๆ ไม่พูดอะไร ใบหน้าดูเคร่งขรึม

นายกหลู่เข้าใจในทันที และออกคำสั่งให้กับเจ้าหน้าที่ทุกคนทันที “เรื่องของวันนี้ ถูกจัดเป็นความลับสุดยอด ห้ามพูดรั่วไหลออกไปแม้แต่คำเดียว มิฉะนั้น จะถูกลงโทษในฐานะสายลับ”

เจ้าหน้าที่กลุ่มนี้จ้องตากัน มองร่างที่ค่อนข้างคลุมเครือของชายหนุ่มบนหน้าจอ เผยให้เห็นสีหน้ากำลังครุ่นคิด

สำนักงานนายก

หยู่ลั่วได้เล่าเกี่ยวกับตำนานของปรมาจารย์หลิน บอกอย่างละเอียดให้กับนายกหลู่

หลังจากนายกหลู่ได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าเคร่งขรึม “ในโลกนี้มีคนแปลกๆและคนแปลกหน้ามากเกินไป ดังนั้น พวกเราต้องมีจิตสำนึกที่ถ่อมตนและมีมุมมองทัศนคติที่ดีต่อสิ่งต่างๆ” ”

“หยู่ลั่ว คุณไปตรวจสอบที่อยู่ของปรมาจารย์หลิน ฉันต้องการพบเขา และถามบางสิ่งด้วยตนเอง!”

หยู่ลั่วพยักหน้าและพูดว่า “ได้ค่ะ”

……

บริษัทตงหวางกรุ๊ป ห้องประชุม

หวางซูเฟินใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นั่งบนเก้าอี้และรอ

ฉินหลันนั่งอยู่ด้านหลังหวางซูเฟิน ถือปากกาและสมุดบันทึก นั่งตัวตรง