บทที่ 270 สนามของส้งหัวอัน

ส้งหัวอันถ่อมตัวไปตลอดทาง และถูกทุกคนยกขึ้นบนเวที

พิธีกรสาวสวยรีบส่งไมโครโฟนให้ส้งหัวอัน

ส้งหัวอันพูดอย่างสุภาพกับพิธีกร “ขอบคุณ!”

พิธีกรสาวหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น ประธานส้งที่มีชื่อเสียงแห่งจงโจวถึงกับขอบคุณเธอ!

เกียรตินี้ เพียงพอสำหรับการกลับไปอวดเพื่อนๆของเธอเป็นเวลาหนึ่งเดือน

ทุกคนมองดูส้งหัวอันบนเวทีอย่างกระตือรือร้น

ส้งหัวอันประพฤติดี ค่อยๆชำเลืองมองดูฝูงชน แล้วพูดเสียงดังว่า “ทุกท่าน ผมไม่มีความสามารถ ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติ ถ้างั้นผมขอพูดสองสามคำ หากมีอะไรผิดพลาด ขอให้ทุกท่านให้คำชี้แนะด้วย!”

“โอเค!”

เพี๊ยะๆๆ

มีคนเป็นผู้นำ ทันใดนั้นด้านล่างก็มีเสียงปรบมือดัง

ส้งหัวอันใช้สองมือทำสัญญาณมือ เพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

อารมณ์ของทุกคนสงบลงอย่างรวดเร็ว และมองไปที่ส้งหัวอัน

เสียงของส้งหัวอันเต็มไปด้วยพลัง “ทุกท่านที่อยู่ตรงนี้ในวันนี้ ส่วนมากเป็นนักธุรกิจใหญ่ในจงโจว แน่นอน ยังมีบุคคลสำคัญที่มาจากมณฑลใกล้เคียง ที่นี่ ผมอยากจะบอกกับทุกท่านว่า ขอบคุณครับ!”

ส้งหัวอันคำนับทุกคนอย่างสุดซึ้ง

จากนั้นเขาก็พูดว่า “จงโจวสามารถมีความเจริญรุ่งเรืองในวันนี้ได้ ไม่ใช่ขึ้นอยู่กับผม และไม่ใช่บริษัทหัวอันกรุ๊ปของผม แต่เป็นความพยายามของนักธุรกิจทุกท่านในที่นี้!”

ทันใดนั้นเสียงของส้งอันหัวก็ดังขึ้นทันที “พวกคุณ คือตัวเอกของการประชุมสุดยอดจงโจว!”

เพี๊ยะๆๆ!

เสียงปรบมือจากด้านล่างดังขึ้นอีกครั้ง

ฉินหลันเต็มไปด้วยความชื่นชม “ส้งหัวอันสามารถเป็นผู้นำธุรกิจจงโจวมาหลายปี น่าทึ่งจริงๆ!”

ประธานหูตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ อยากที่จะไปพึ่งพาอาศัยส้งหัวอันเดี๋ยวนี้

หวางซูเฟินถอนหายใจ ใบหน้าแสดงความชื่นชม “ปฏิเสธไม่ได้ว่า วิธีการของส้งหัวอันนั้นร้ายกาจมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ของการชนะใจผู้คน!”

“ถ้าเอาคนเช่นนี้เป็นศัตรู มันจะปวดหัว!”

หลินหยุนอมยิ้มเล็กน้อย “มันแค่เสแสร้งแกล้งทำ ต่อหน้าอำนาจเบ็ดเสร็จ ทุกแผนการเป็นแค่เรื่องตลก”

เหยียนต้าวหมิงเหลือบมองหลินหยุนอย่างดูถูก และพูดเยาะเย้ย “ขี้โม้แบบไม่ละอายใจเลยเหรอ!”

ประธานหูและอีกคนยังดูถูกเหยียดหยาม “แค่บอดี้การ์ดจิ๊บจ๊อยคนหนึ่ง กล้าที่จะดูถูกตระกูลส้งผู้ควบคุมอำนาจใหญ่ในจงโจว! ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ตลก!”

หวางซูเฟินขมวดคิ้ว ค่อยๆส่ายหัว รู้สึกผิดหวังกับหลินหยุนมาก

เธอไม่ต้องการพูดอะไร เพราะตอนนี้สำหรับเธอหลินหยุนเป็นเพียงคนนอกเท่านั้น

เพียงแต่ว่า ทุกครั้งที่หวางซูเฟินเห็นหลินหยุน มีความรู้สึกเหมือนอยากใกล้ชิด

นั่นคือการเชื่อมโยงระหว่างสายเลือดที่มีต่อกัน

ดังนั้น หวางซูเฟินจึงตัดสินใจเตือนหลินหยุนสักครั้ง

“คุณหลิน คุณยังหนุ่มยังแน่น ก็หยิ่งยโสขนาดนี้ แม้ว่าคุณจะมีอาจารย์ที่ดี เกรงว่าจะไม่สามารถปกป้องคุณได้ตลอดเวลา!”

“พ่อหนุ่ม ไม่ว่าจะทำการสิ่งไหน จงถ่อมตัวไว้ดีที่สุด!”

ฉินหลันจ้องมองหลินหยุนอย่างดุเดือด เธอรู้สึกถึงความผิดหวังของหวางซูเฟินที่มีต่อหลินหยุนแล้ว

เดิมทีฉินหลันยังอยากแนะนำหลินหยุนให้หวางซูเฟิน และอบรมพัฒนาเขา บางทีในอนาคตอาจจะเป็นคนที่มีความสามารถ

แต่ว่า หลินหยุนไม่ยอมเปลี่ยนนิสัยตัวเอง ฉินหลันยังไม่ทันแนะนำ ก็ทำให้หวางซูเฟินไม่มีความประทับใจในตัวเขาแล้ว

เพียงแต่ว่า หลินหยุนดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย ใบหน้าไม่แยแส

หากคนอื่นกล้าเตือนหลินหยุนเช่นนี้ หลินหยุนจะต้องโต้กลับอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่า ฝั่งตรงข้ามคือแม่ของเขา หลินหยุนทำได้เพียงเหมือนคนที่โง่เขลาเท่านั้น

“ถ้าอย่างนั้นท่านประธานหวาง พวกรอดูกันต่อไป” หลินหยุนมองที่หวางซูเฟิน อมยิ้มเล็กน้อย และไม่ยอมพูดอะไร

ส้งหัวอันเสแสร้งพูดแต่เรื่องดีๆ แล้วก้าวลงจากเวทีอย่างรวดเร็ว ปรุงแต่งให้สวยงาม กับงานประชุมสุดยอดในวันนี้ คืนให้กับตัวเอกของวันนี้