ตอนที่ 278
บทที่ 279 อิทธิพลที่แท้จริงของตระกูลส้ง
October 21, 2026
จนถึงตอนนี้หลิวเหอหมิง เหมือนกับเพิ่งตื่นขึ้นมาจากความฝัน
“เป็นไปได้อย่างไร ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้? ไอ้หนุ่มผู้นี้ทำสำเร็จได้อย่างไรกัน? เขาไม่ใช่เป็นเพียงแค่บอดี้การ์ดต่ำต้อยคนหนึ่งหรอกเหรอ? ”
“ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้?”
“ไอ้หนุ่มน้อย ตกลงนายเป็นใครกันแน่? ” หลิวเหอหมิงตะโกนถามขึ้นด้วยท่าทางที่ตื่นตระหนก
หลินหยุนยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ และพูดขึ้นว่า: “ข้าเป็นใคร นายไม่สมควรจะทราบ แต่ว่า นายพ่ายแพ้แล้ว! ”
“ทำตามที่เดิมพันกันไว้เถอะ! ”
“การเดิมพัน! ”
นั่นก็คือจะต้องคุกเข่าลงแสดงความขอโทษต่อหวางซูเฟินต่อหน้าของทุกคน จะทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน!
หลิวเหอหมิงยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า: “ไอ้หนุ่มน้อย นายคงจะสมรู้ร่วมคิดกับพวกคนเหล่านี้ก่อนล่วงหน้าแล้ว และจงใจที่จะทำให้ข้าหลงกล นายหลอกลวงข้าไม่ได้หรอก! ”
“ดังนั้น การเดิมพันครั้งนี้ไม่ถือว่าเป็นผล! ”
หลินหยุนสีหน้าเฉยเมย ต่อการที่หลิวเหอหมิงเล่นลูกไม้อย่างหน้าด้าน เหมือนกับจะตรงตามที่เขาได้คาดการณ์เอาไว้อยู่ก่อนแล้ว
แต่ว่า ซูเหลียงจื่อที่อยู่ด้านข้างของหลินหยุนกลับทนเห็นต่อไปไม่ได้ ในอดีตซูเหลียงจื่อที่เคยเป็นอันธพาลใช้ชีวิตพเนจรร่อนเร่ไปทั่วมาหลายสิบปี การเล่นลูกไม้ใช้เล่ห์เหลี่ยมกลโกงนั้น คือสิ่งที่เขาชำนาญเป็นพิเศษอยู่แล้ว
เวลานี้ นึกไม่ถึงว่าจะมีคนมาปฏิบัติกับซูเหลียงจื่อในลักษณะนี้ ซูเหลียงจื่อจะทนยอมให้มันจบได้อย่างไร?
“นายคิดจะเล่นลูกไม้ใช้เล่ห์เหลี่ยมงั้นเหรอ? ” ซูเหลียงจื่อมองไปที่หลิวเหอหมิง ด้วยใบหน้าหม่นหมอง
หลิวเหอหมิงพูดโต้แย้งขึ้นว่า: “ไม่ใช่ข้าที่เล่นลูกไม้ใช้เล่ห์เหลี่ยม คือพวกนายต่างหากที่ฉ้อโกง! ”
ซูเหลียงจื่อยิ้มอย่างเย็นชาด้วยท่าทางที่เหยียดหยาม: “แค่จัดการกับนาย จะต้องฉ้อโกงด้วยงั้นเหรอ? ”
พูดจบ ซูเหลียงจื่อก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาหลิวเหอหมิง
หลิวเหอหมิงตกใจกลัวจนสีหน้าขาวซีด พูดด้วยความตื่นตระหนกว่า: “นายคิดจะทำอะไร? ”
“บอดี้การ์ดอยู่ไหน มาขัดขวางเขาเอาไว้! ”
บอดี้การ์ดของหลิวเหอหมิงสองคน รีบวิ่งมาทันที และขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าของซูเหลียงจื่อ
ส้งหัวอันที่ไม่ได้พูดได้จาอะไรเลย ในที่สุดก็พูดขึ้นแล้ว
“พอได้แล้ว! ท่านหลิว ให้คนของท่านปล่อยเขาไปเดี๋ยวนี้! ” ส้งหัวอันพูดด้วยเสียงหนักแน่น
หลิวเหอหมิงมองไปที่ซูเหลียงจื่อ พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่กังวล: “ประธานส้ง แต่ว่าเขา......”
ส้งหัวอันพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่หม่นหมอง: “ทำไมเหรอ? ไม่เชื่อข้าหรืออย่างไร? หรือว่าสงสัยในอิทธิพลความสามารถของบริษัท หัวอัน กรุ๊ปของข้า? ”
โดนส้งหัวอันจ้องเขม็ง หลิวเหอหมิงตกใจเป็นอย่างมาก และก็หวาดกลัวขึ้น: “เปล่า ไม่เลย ฉันเชื่อในตัวประธานส้ง! ”
“พวกนายออกไปกันก่อน! หลิวเหอหมิงตะโกนพูดกับบอดี้การ์ด”
บอดี้การ์ดจ้องมองไปที่ซูเหลียงจื่อ แล้วก็หันหลังเดินจากไป
หลินหยุนก็พูดขึ้นอย่างเฉยเมยว่า: “กลับมาเดี๋ยวนี้”
ซูเหลียงจื่อมองไปที่หลิวเหอหมิงอย่างไม่พึงพอใจ ทำเสียงสบถอย่างเย็นชา แล้วก็เดินกลับไปที่ด้านข้างของหลินหยุน เหมือนกับเป็นเทพผู้พิทักษ์องค์หนึ่งที่คอยปกป้องหลินหยุน
ส้งหัวอันมองไปที่หวางซูเฟินที่มีสีหน้าเย็นชา ยิ้มและพูดขึ้นว่า: “ประธานกรรมการหวาง ฉันควรจะพูดอย่างไรกับท่านดีล่ะ? จะชื่นชมว่าท่านมีโชคชะตาที่ดี? หรือว่าตัวฉันเองที่มีโชคชะตาอันเลวร้าย? ”
“การหาคนทั่วไปว่าจ้างมาเป็นบอดี้การ์ด นึกไม่ถึงว่าจะสามารถหาเจอบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้! ”
หวางซูเฟินยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า: “ท่านประธานส้งก็พูดชมกันเกินไปแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันโชคดีอะไรหรอก แต่เป็นท่านต่างหากที่ทำเรื่องไม่ดีไร้คุณธรรมเอาไว้มากมาย ทำให้คนรอบข้างทนเห็นต่อไปไม่ได้แล้ว! ”
“เหอะๆ? ทำเรื่องไม่ดีไร้คุณธรรมไว้มากมาย? พวกเราทำธุรกิจก็พูดคุยกันในเรื่องธุรกิจ โดยที่นักธุรกิจเดิมทีก็ต้องการหวังพึ่งผลกำไร เรื่องนี้ประธานกรรมการหวางคงทราบชัดเจนเป็นอย่างดี แล้วจะมากล่าวพาดพิงถึงในเรื่องการมีคุณธรรมไม่มีคุณธรรมได้อย่างไรกันล่ะ? ”
ส้งหัวอันกวาดสายตามองไปที่ทุกคนด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม ถอนหายใจและพูดว่า: “พวกผู้มีอิทธิพลอำนาจและพวกเศรษฐีจากทั้งสิบแปดเมืองในมณฑลหลิงหนาน ซึ่งนี่ก็ถือว่าเป็นผลงานอันยอดเยี่ยมเลยทีเดียว ต่อให้เป็นตัวข้าเอง ก็คงจะไม่มีความสามารถทำได้ถึงขนาดนี้”
“แต่ พวกท่านคิดว่าจะอาศัยพวกกลุ่มคนที่ไม่สามัคคีกลมกลืนกันเหล่านี้ ก็จะสามารถข่มขู่ตระกูลส้งของข้าได้อย่างนั้นเหรอ? ”
น้ำเสียงของส้งหัวอันค่อย ๆ ดังขึ้น: “นั่นหมายความว่าพวกท่านมองข้ามตระกูลส้งของข้าเกินไปแล้ว! ”
แปะๆ!
ส้งหัวอันปรบมือขึ้นสองครั้งโดยพลัน แล้วตะโกนไปยังทางซ้ายมือ: “ออกมาเถอะ! ”
ทันใดนั้น ด้านข้างของเวทีก็มีเงาร่างหนึ่งเดินออกมา
คนผู้นี้ อยู่ในชุดสูทสีดำ ใบหน้าเมตตาสุภาพ แต่รูปร่างลักษณะมีความคล้ายคลึงกับส้งหัวอันบ้างเล็กน้อย