ตอนที่ 28
บทที่ 28 หกนิ้ว
October 21, 2026
บทที่ 28 หกนิ้ว
“ไม่เล่นแล้ว แม่ง ยังจะเล่นอะไรอีก！”
หลี่เหยนโกรธจนแทบกระอักเลือด ไปๆ มาๆ เขาแพ้ไปตั้งแปดล้านเหรียญ
เงินจำนวนนี้ถ้าหากรู้ถึงหูพ่อแม่เขา กลัวว่าเข้าจะโดนตีจนขาหัก
จ้าวกางจ้องหลินหยุนด้วยสีหน้าบูดบึ้ง แล้วกระซิบกับหลี่เหยนและเว่ยเทียนหมิง： “ไอ้หมอนี่มันประหลาด！”
หลี่เหยนพูดอย่างโมโห： “ใครก็รู้ว่ามันประหลาด ใครมันจะไปโชคดีได้ขนาดนั้น！เล่นอะไรก็ชนะไม่แพ้เลย?”
จ้าวกางพูดแนวไตร่ตรอง： “มันจะต้องโกงแน่ๆ ！”
“ใช่แล้ว แต่ปัญหาคือเราหาหลักฐานที่มันโกงไม่เจอนะสิ！” หลี่เหยนทำสีหน้าอึดอัด
จินหยวนเป่ามองไปทางหลินหยุน ดวงตาเป็นประกาย แล้วพูดอย่างตื่นเต้น： “หลินหยุน นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่านายไม่แค่เป็นหมอฝีมือดี แต่เป็นเซียนพนันด้วย！”
“นายรับฉันเป็นศิษย์เถอะ！ถ้าหากฉันเรียนรู้วิธีการเล่นพวกนั้นแล้ว ต่อไปคนไม่ดีอย่างหลี่เหยน ฉันเล่นๆ ไปก็สามารถเล่นมันจนหมดตัวได้！”
หลี่เหยนมีความรู้สึกอยากกระอักเลือด！
อีหลิงมองไปที่สายตาของหลินหยุน ด้วยความสนใจที่มากขึ้น เธอรู้สึกว่าในตัวของหลินหยุนเต็มไปด้วยความลับมากมาย
เซี่ยหยู่เวยสีหน้าซับซ้อน ที่หลินหยุนไม่ฟังคำเตือนของเธอ เธอรอให้หลินหยุนแพ้จนหมดตัว จากนั้นค่อยดูถูกหลินหยุนแรงๆ สักที คิดบัญชีที่สองวันนี้เขาเอาแต่หยิ่งผยอง
คิดไม่ถึงว่าหลินหยุนที่ไม่เคยเข้ากาสิโนเลย กลับเป็นเซียนพนันแบบนี้！
หลินหยุนไม่ใช่แค่ไม่แพ้ แต่กลับชนะมาหลายเท่า นี่มันเป็นการตบหน้าเซี่ยหยู่เวยแรงๆ อย่างไม่ต้องสงสัย！
สีหน้าของเว่ยเทียนหมิงย่ำแย่จนถึงขีดสุด เขาไม่เคยคิดเลย ไอ้ไร้ประโยชน์ที่เขาไม่เคยเอามาอยู่ในสายตา ตอนนี้กลับมาทำให้เขาขายหน้าเรื่อยๆ
“ไหนๆ ก็เป็นถึงเซียนพนัน งั้นเราไปพนันอย่างอื่นกัน！” เว่ยเทียนหมิงพูดด้วยสีหน้าเข้ม
หลี่เหยนดูเหมือนจะฝังใจแล้ว จึงพูดอย่างไม่เต็มใจนัก： “ไม่มั้งคุณชายเว่ย ยังจะพนันอีกเหรอ?”
เว่ยเทียนหมิงถลึงตาใส่เขา： “พนัน แน่นอนว่าต้องพนัน ไม่งั้นจะเอาเงินที่นายแพ้ไปกลับมาได้ยังไง！”
“แต่ว่า พวกเราจะเล่นพนันหินอัญมณีกับมัน！”
พนันหินอัญมณี！
จู่ๆ หลี่เหยนกับจ้าวกางก็ตาลุกวาว
“ใช่แล้ว ทำไมฉันถึงได้ลืมการพนันที่ใหญ่ที่สุดในหอเฟยชุ่ยไปได้นะ！ถึงแม้เขาจะเป็นเซียนพนัน แต่การพนันหินอัญมณีเขาก็ไม่มีทางโกงได้！” หลี่เหยนพูดอย่างตื่นเต้น
“เป็นคุณชายเว่ยที่ฉลาด นับถือ！” หลี่เหยนรีบพูดประจบประแจง
เว่ยเทียนหมิงส่งสายตาให้หลี่เหยน หลี่เหยนก็รับทันที แล้วมองหลินหยุนด้วยท่าทีอวดเก่ง พูด： “หลินหยุน กล้าไม่กล้าพนันหินอัญมณีตรงนู้น พวกเรามาเล่นกันสักตาเป็นไง?”
ที่พนันหินอัญมณี?
เซี่ยหยู่เวยและผู้หญิงทั้งหลายก็มีสีหน้าสงสัย พวกหล่อนเคยได้ยินถึงความลึกลับของการพนันหินอัญมณี ว่ากันว่าถ้าโชคดีอาจจะทำให้รวยได้ในชั่วข้ามคืน
แต่ ถ้าหากโชคไม่ดี ก็เป็นไปได้ว่าจะสูญเสียเงินหลายร้อยล้านในชั่วข้ามคืนเช่นกัน
หลินหยุนยังไม่ได้พูดอะไร จินหยวนเป่าก็ตอบรับแทนเขาแล้ว： “ได้สิ ฉันตอบรับพวกนายแทนหลินหยุน พวกนายอยากจะเสียเงิน แน่นอนว่าพวกเราไม่มีทางปฏิเสธ！”
พูดจบ จินหยวนเป่าหันหัวไปมองหลินหยุน พูดพลางหัวเราะฮี่ๆ ： “หลินหยุน ตอนนี้ในมือนายก็มีอยู่หลายล้าน พอที่จะไปเล่นกับพวกนั้นแล้ว ถ้าหากไม่พอเดี๋ยวฉันออกแทนเอง！”
“ไม่ต้อง ฉันไม่แพ้หรอก” หลินหยุนพูดจบ ก็มองไปทางหลี่เหยน พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ： “นำไปเถอะ！”
จินหยวนเป่าพูดด้วยสีหน้ายกย่อง： “น่าเกรงขาม สมควรที่เป็นไอดอลที่ฉันจินหยวนเป่ายกย่อง！”
“กล้าดีนี่！” หลี่เหยนหัวเราะหึ และแอบพูดในใจ： “อีกแป๊บเล่นพนันหินอัญมณี ฉันจะทำให้แกอ้วกเงินที่ชนะไปเมื่อกี้ออกมาอีกหลายเท่า！”
ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวจะเดินไปที่พนันหินอัญมณี จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้น： “กรุณารอสักครู่！”
หลินหยุนและคนอื่นๆ หันกลับ ไปมองคนที่เพิ่งมาถึง
เขาคือชายวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ รูปร่างไม่สูงมาก ประมาณร้อยหกสิบเซนติเมตร สิ่งที่ทำให้ผู้คนจดจำได้อย่างลึกซึ้ง คือมือซ้ายของเขามีหกนิ้ว