บทที่ 286 ปรมาจารย์ตระกูลหวางออกโรง

หวางหย่วนหยางมองหน้าอีหยุ่นอย่างเย็นชา: "หึ! พูดอย่างนี้ แปลว่าคุณอีจะต้องเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ให้ได้งั้นสินะ?"

อีหยุ่นประสานมือเข้าหากัน: "แม้ว่าฉันจะไม่ค่อยมีความสามารถ แต่ก็เป็นคนรักษาสัญญามาโดยตลอด หลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยทำหน้าที่พ่อที่ดีให้สำเร็จได้เลยสักครั้ง ฉันละอายใจต่อพวกหลิงเอ๋อแม่ลูก!"

อีหยุ่นยื่นมือออกไป ลูบเรือนผมอ่อนนุ่มเรียบลื่นของอีหลิงเบา ๆ ความรู้สึกผิดฉายชัดเกลื่อนเต็มใบหน้า

“ดังนั้น ในเมื่อหลิงเอ๋อมีแค่คำขอร้องนี้เพียงข้อเดียว ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็ต้องช่วยเธอทำให้สำเร็จให้จงได้!” ใบหน้าของอีหยุ่นมุ่งมั่นแน่วแน่

เมื่อคำพูดนี้ถูกพูดต่อหน้าธารกำนัล มันกลับให้ความรู้สึกที่ต่างไปโดยสิ้นเชิง

“คุณอีถึงกับรักใคร่ห่วงใยลูกสาวคนนี้มากขนาดนี้เชียว? แต่ทำไมก่อนหน้านี้ กลับไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยล่ะว่า คุณจะมีลูกสาวที่โตถึงขนาดนี้แล้วอยู่ด้วย?”

“ดู ๆไปแล้ว คงจะเป็นลูกนอกสมรสของคุณอีล่ะสิท่า มิน่าล่ะ ถึงได้รู้สึกผิดต่อลูกสาวตัวเองขนาดนี้ เด็กคนนี้ช่างโชคดีจริง ๆ นะ คุณอีคงคิดจะชดเชยความผิดที่รู้สึกต่อลูกสาวคนนี้ ในช่วงตลอดหลายปีที่ผ่านมาแบบทบทวีแน่เลยล่ะสิท่า"

“ไอ้หนูนี่ในฐานะว่าที่ลูกเขยของคุณอีก็คงได้รับอานิสงส์เป็นที่โปรดปรานไปด้วยเลยงั้นสิ!”

สายตาที่ทุกคนจ้องมองไปที่หลินหยุน เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

หวางหย่วนหยางหัวเราะเย้ยหยันเย็นชา: "ตระกูลอีแห่งเจียงหนานออกหน้า คงไม่ยากถ้าจะรักษาบริษัทเล็ก ๆ อย่างตงหวางกรุ๊ปไว้ได้ แต่คนอื่นไม่เข้าใจรายละเอียดที่แท้จริงของตระกูลอี ก็ยังพอมองข้ามได้ แต่คิดว่าตระกูลหวางเราจะไม่เข้าใจไปด้วยงั้นเรอะ?"

“โชคดีที่ท่านเจ้าบ้านของเราเฉลียวฉลาด มีการเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว วันนี้ต่อให้ตระกูลอีออกหน้า ก็รักษาบริษัทตงหวางกรุ๊ปไว้ไม่ได้!”

หวางหย่วนหยางส่งเสียงเรียกที่แฝงด้วยความเคารพดังกึกก้อง: “ขอเรียนเชิญท่านปรมาจารย์หวาง!”

ทันใดนั้น ปราณอันทรงพลังสายหนึ่งก็ปะทุขึ้น รายล้อมไปทั่วพื้นที่!

ชายชราสวมชุดฝึกซ้อมวิชาบู๊สีเทา ปรากฏตัวขึ้นเหนือเวทีท่ามกลางมวลอากาศบางเบา เหยียบย่ำบนความว่างเปล่า ลอยอยู่เหนือพื้นดิน

เมื่อได้เห็นฉากนี้ อันเป็นสิ่งที่ขัดกับทฤษฎีแรงโน้มถ่วงอย่างสิ้นเชิง หลายคนก็ถึงกับช็อกตาค้าง!

บรรดาคนที่เข้าใจถึงการมีอยู่ของนักบู๊ ต่างก็รู้สึกหวาดกลัว แข้งขาถึงกับอ่อนแรงไปชั่วขณะ

“นี่คือปรมาจารย์นักบู๊ในตำนาน!”

หวางซูเฟินสีหน้าตกตะลึง: “ที่แท้ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความจริง! นี่คือรากฐานที่เป็นเส้นสนกลในอันแท้จริงของสี่สุดยอดตระกูล ปรมาจารย์นักบู๊!”

หวางซูเฟินหันไปมองชายวัยกลางคน ที่ก่อนหน้านี้เอาแต่ทำหน้าหยิ่งยโสอยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า : “ปรมาจารย์หวง คุณรับมือเขาได้หรือเปล่า?”

ปรมาจารย์หวงผู้นี้ เป็นนักบู๊ทักษะโดยกำเนิด ที่หวางซูเฟินยอมทุ่มเงินเป็นจำนวนมากค้นหาจนได้มา และเป็นคนเดียวกันกับที่หลินหยุนเคยเห็นมาก่อนหน้านี้

เป็นเพียงว่า สีหน้าเย่อหยิ่งจองหอง ที่แขวนลอยอยู่บนใบหน้าของปรมาจารย์หวงตลอดเวลาก่อนหน้านี้ กลับสูญสลายหายไปอย่างสิ้นเชิงไม่เหลือให้เห็นแล้ว

ปรมาจารย์หวงยิ้มอย่างขมขื่น: “ประธานหวาง คุณยกย่องผมมากเกินไปแล้ว! นั่นคือปรมาจารย์นักบู๊เชียวนะ แม้ว่าผมจะอยู่ในขั้นพรสวรรค์โดยกำเนิดแล้วก็จริง แต่พออยู่ต่อหน้าปรมาจารย์นักบู๊ในตำนาน ผมก็เป็นได้แค่มดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ!”

“ผมจะคืนเงินมัดจำทั้งหมดที่คุณจ่ายมาแบบเต็มจำนวน เรื่องนี้ผมช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ!”

หวางซูเฟินดูเหมือนจะรู้มานานแล้ว ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้ จึงยิ้มแล้วพูดว่า: “ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าตระกูลหวางจะใจกว้างขนาดนี้ ถึงขั้นส่งปรมาจารย์นักบู๊มาก่อนตรง ๆ อย่างนี้เลย!”

คุณอียังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน ดวงตาที่เพียงแค่เห็นก็ทำให้คนเกิดความหวาดกลัวคู่นั้น ส่องประกายความตื่นตะลึงวาบขึ้นมาเพียงครู่สั้นๆ

คุณอีไม่ได้หันกลับมา เอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ลุงฉิน ถ้าเทียบกับเขาแล้ว พละกำลังของลุงอยู่ประมาณไหน?”

ชายชราที่ยืนอยู่ด้านหลังอีหยุ่น ส่ายหน้าอย่างเคร่งขรึม: "ระดับพลังของผมคือขั้นพรสวรรค์สูงสุด แม้ว่าระดับของขั้นพรสวรรค์สูงสุด จะห่างจากระดับปรมาจารย์แค่เพียงก้าวเดียว แต่ก็เป็นหนึ่งก้าวที่ห่างกันราวกับมีผืนฟ้ากั้นเลยทีเดียว!"

"ถ้าผมไปอยู่ตรงหน้าเขา ก็เปรียบได้แค่มดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น!"

คุณอีขมวดคิ้วน้อย ๆ ลุงฉินติดตามเขามาสิบสองปีแล้ว คำพูดที่จะได้ยินจากปากของลุงฉินเสมอ ๆ คือ เขาต่างหากที่จะเป็นฝ่ายพูดว่าคนอื่นเป็นมดปลวกมาโดยตลอด

วันนี้นับเป็นครั้งแรก ที่เขาได้ยินลุงฉินพูดว่าตัวเองเป็นแค่มดปลวก

จะเป็นไปได้ไหมว่า ระดับปรมาจารย์นักบู๊นั้น ถือเป็นตัวตนที่ดำรงอยู่ซึ่งทรงพลังแข็งแกร่งเหนือกว่าที่จินตนาการไปไกลมาก!

ส้งหัวอันปรายตามองหวางซูเฟินแวบหนึ่ง ใบหน้าของเขาฉายแววภาคภูมิใจ หันหลังกลับ แล้วโค้งคำนับปรมาจารย์แห่งตระกูลหวางผู้นั้น: "ส้งหัวอันแห่งจงโจว ขอน้อมคารวะท่านปรมาจารย์หวาง !"

ส้งหัวอันก้มศีรษะลงต่ำ คนอื่น ๆ ที่เหลือก็รีบตามเข้ามาน้อมคารวะทันที: “น้อมคารวะท่านปรมาจารย์หวาง!”

ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงนั้น ไม่ว่าจะย่างเท้าไปถึงที่ไหน ก็ล้วนแต่ได้รับคำชื่นชมยกย่อง จากคนนับพันนับหมื่น!

แม้แต่ขาใหญ่แห่งจงโจว ยามที่มายืนอยู่ตรงหน้าปรมาจารย์นักบู๊ตัวจริง ก็ไม่ได้ต่างจากคนธรรมดาทั่วไปแม้แต่น้อย

หวางหย่วนหยางก้มหัวลง แล้วพูดด้วยความเคารพว่า : "ปรมาจารย์ฉงซาน ตระกูลอีแห่งเจียงหนานเข้ามาขัดขวาง ขอเชิญท่านได้โปรดลงมือด้วยครับ!"

ดวงตาที่เหมือนนกอินทรีของหวางฉงซาน จ้องเขม็งไปที่อีหยุ่นอย่างเย็นชา: "ใครหน้าไหนมันคิดจะขัดขวางฉัน?"

ปราณอันทรงพลังมีพลานุภาพราวกับภูเขาขนาดยักษ์ พุ่งทะยานตรงเข้าไปจู่โจมกดดันอีหยุ่นทันที

อีหยุ่นรู้สึกเพียงว่าหวางฉงซานที่อยู่บนเวที เป็นดั่งสัตว์ร้ายแห่งบรรพกาล ที่เหมือนจะกลืนเขาเข้าไปได้อย่างไรอย่างนั้น แม้ว่าจะอยู่ห่างกันเป็นระยะทางหลายสิบเมตร เขาก็ยังรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ทั้งร่างแข็งทื่อ ไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว!

แม้แต่ลุงฉินที่อยู่ข้างหลังอีหยุ่น ก็ยังหยุดตัวสั่นเทาไม่ได้

ปรมาจารย์นักบู๊ ช่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรดุจดั่งขุนเขา!

อีหยุ่นหลับตาแน่น ขมวดคิ้วแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็พลันลืมตาขึ้น