บทที่ 312 ฉันดูแลเอาใจใส่หญิงอันเป็นที่รักไม่เป็น

การโจมตีอย่างกะทันหันของป๋ายรุ่ยเหวิน เป็นการลอบโจมตีอย่างไร้ข้อกังขา

เหมือนกับว่าด้านหลังของหลินหยุนมีตา หมุนตัวกะทันหัน ยื่นมือออกมาข้างหนึ่งอย่างสงบนิ่งไม่ร้อนรน คว้าหมัดที่โจมตีมาของป๋ายรุ่ยเหวินอย่างแม่นยำ

หมัดที่รวดเร็วและรุนแรง ก็ถูกหลินหยุนจับได้ง่ายๆเช่นนี้ ทำให้สลายไปไร้ร่องรอย

ป๋ายรุ่ยเหวินมองใบหน้าของหลินหยุนที่อยู่ใกล้ชิด สีหน้าประหลาดใจ: “นี่เป็นไปได้อย่างไร!”

หมัดนี่แข็งแกร่งมากเพียงไหน ป๋ายรุ่ยเหวินกระจ่างกว่าผู้ใด เขาใช้แรงกำลังทั้งหมดของทั่วร่างกาย ผลสุดท้ายนึกไม่ถึงว่าจะถูกหลินหยุนสกัดไว้ได้อย่างง่ายดาย!

นอกจากอาจารย์ของเขา ทั้งสำนักก็หาบุคคลที่สามารถสกัดหมัดของเขาอย่างง่ายดายเช่นนี้ ไม่ได้แล้ว

สำหรับความสามารถที่แท้จริงของหลินหยุน ป๋ายรุ่ยเหวินทำได้เพียงใช้คำว่าน่าประหลาดใจมาเปรียบเปรย!

หลินหยุนไร้สีหน้าท่าทางความรู้สึก เสียงเย็นชา แต่ ในเสียงที่ราบเรียบนั้น กลับทำให้คนเกิดความหวาดกลัวขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ฉันเคยบอกแล้ว ฉันไม่ใช่คนที่คุณยั่วยุได้!”

พูดจบ หลินหยุนฝ่ามือหนึ่งตีเข้าไป

ป๋ายรุ่ยเหวินร้องอย่างน่าสังเวชเสียงหนึ่ง กระเด็นสูงออกไป ทั้งคนร่วงตกลงบนพื้นอย่างสะบักสะบอม

“พี่คะ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ!” ป๋ายรุ่ยซินรีบวิ่งเข้าไปอย่างกังวล นั่งยองลงข้างกายของป๋ายรุ่ยเหวิน ถามอย่างร้อนใจ

“ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร” ป๋ายรุ่ยเหวินพักหายใจ มองหลินหยุน สีหน้าตกตะลึง

ได้ยินป๋ายรุ่ยเหวินบอกว่าไม่เป็นไร ป๋ายรุ่ยซินรีบยืนขึ้นทันที หมุนตัวจ้องไปทางหลินหยุนด้วยความโกรธ ตะโกนเสียงดังว่า: “สารเลว แกกล้าตีพี่ชายของฉันเชียวหรือ! ตอนนี้ฉันจะโทรศัพท์ไปที่บ้าน แกตายแน่!”

หญิงสาวที่ถูกตามใจจนเสียคนผู้นี้ ขวางหน้าของหลินหยุนไว้อย่างคิดไม่ถึง เริ่มโทรศัพท์แล้ว

มุมปากของหลินหยุนปรากฏรอยยิ้มที่แปลกประหลาดออกมา เดินมาทางป๋ายรุ่ยซินทีละก้าวทีละก้าว พูดด้วยน้ำเสียงที่แปลกประหลาด: “ก่อนที่จะข่มขู่ฉัน เหมือนว่าเธอจะลืมไปเรื่องหนึ่ง ตอนนี้ พวกเธอถึงจะเป็นนักโทษ!”

ป๋ายรุ่ยซินในเวลานี้ เหมือนเพิ่งจะตระหนักได้ว่าพวกเธอพี่น้องอยู่ในจุดที่เสียเปรียบ ในใจตระหนกทันที มองไปทางหลินหยุนที่เดินเข้ามาไม่หยุด เริ่มหวาดกลัวแล้ว ถอยหลังทีละก้าวทีละก้าว

“แก แกคิดจะทำอะไร? แกอย่าข้ามานะ!”

หลินหยุนไม่สนใจ เดินเข้าไปข้างกายของป๋ายรุ่ยซินโดยตรง มือข้างหนึ่งหิ้วป๋ายรุ่ยซินที่ตะโกนเสียงดังโวยวาย กล่าวว่า: “ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ จะไม่ตามใจเธอ คราวนี้ สั่งสอนเธอสักหน่อยก่อน ให้เธอจดจำไว้”

พูดจบ หลินหยุนเหมือนหิ้วลูกไก่ตัวเล็กๆเช่นนั้น หิ้วป๋ายรุ่ยซิน เดินไปทางถังขยะใบหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าไม่ไกล

ป๋ายรุ่ยเหวินตะโกนเสียงดังอย่างหวาดกลัว: “เจ้าหนุ่ม แกคิดจะทำอะไร? รีบปล่อยน้องสาวของฉัน!”

ป๋ายรุ่ยซินคุณหนูใหญ่ที่ถูกเลี้ยงอย่างตามใจโดยทะนุถนอมตั้งแต่เด็กมาโดยตลอดประเภทนี้ แทบจะโดนทำให้ตกใจจนเซ่อไปแล้ว ตะโกนอย่างหวาดกลัว: “สารเลว แกคิดจะทำอะไร! รีบปล่อยฉัน ฉันเป็นคนของตระกูลป๋ายแห่งเจียงหนาน แกกล้าไม่เคารพฉัน พ่อของฉันจะต้องฆ่าแกแน่!”

หากคนอื่นได้ยินว่าตระกูลป๋ายแห่งเจียงหนาน จะต้องรู้เป็นแน่ ตระกูลป๋ายเป็นตระกูลใหญ่ที่รองมาจากตระกูลอีแห่งเจียงหนาน เปรียบได้กับตระกูลเย่แห่งเจียงหนาน

น่าเสียดาย หลินหยุนไม่ใช่คนของเจียงหนาน ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับตระกูลป๋ายมาก่อน อีกทั้ง แม้จะได้ยินมาก่อน หลินหยุนก็จะเพิกเฉยโดยตรง

หลินหยุนไม่ได้สนใจการข่มขู่ของป๋ายรุ่ยซิน เดินไปถึงข้างถังขยะ เอาป๋ายรุ่ยซินทิ้งเข้าไปในถังขยะทันที

ร่างกายเล็กๆบอบบางของป๋ายรุ่ยซิน ใส่ไปเต็มถังขยะพอดี

“แหวะ......เหม็นมาก! แกไอสารเลว นึกไม่ถึงว่าแกจะเอาฉันทิ้งลงถังขยะ แกจะต้องไม่ตายดี!” ป๋ายรุ่ยซินขมวดคิ้ว ร้องเสียงดังอย่างเจ็บปวด

เมื่อเปิดปาก ถูกกลิ่นที่แสบจมูกพุ่งเข้าในปากทันที ทำให้หล่อนคลื่นไส้อีกรอบ

หลินหยุนสีหน้าเย็นชา กล่าวอย่างเรียบๆ: “ครั้งนี้เท่ากับเป็นการสั่งสอนพวกเธอนิดหน่อย คราวหน้ามาหาเรื่องฉันอีก จะเอาชีวิตพวกเธอ!”

จัดการพี่น้องตระกูลป๋ายเรียบร้อย หลินหยุนขวางแท็กซี่คันหนึ่งไว้ เดินทางไปคฤหาสน์เฉี่ยนหลงที่ตระกูลอีอยู่

คฤหาสน์เฉี่ยนหลงตั้งอยู่ในเขตชานเมืองเมืองเซียงเฉิง เป็นคฤหาสน์ที่หรูหราที่สุดในเมืองเซียงเฉิงทั้งหมด

และมีเพียงตระกูลอีแห่งเจียงหนานเท่านั้น ถึงจะมีความสามารถที่แท้จริงและคุณสมบัติเข้าอยู่ที่คฤหาสน์เฉี่ยนหลง

วันนี้เป็นวันเกิดของอีหลิง และเป็นวันสำคัญของการยอมรับบุตรสาวของอีหยุ่น

คุณอีได้เอาข่าวสารนี้เผยแพร่ออกไปก่อนครึ่งเดือนแล้ว บุคคลที่มีชื่อเสียงทุกคนทั้งเจียงหนาน ล้วนมาเพื่อกล่าวแสดงความยินดีกับคุณอีในวันนี้ และฉลองวันเกิดให้กับคุณหนูอีหลิง