บทที่ 335 ทุกคนในสถานที่นี้ต่างตกตะลึง

เมื่อเห็นร่างของชายชราที่สวมชุดดำเคลื่อนตัว เต็มไปด้วยลมกระโชกที่รุนแรงกับไม้เท้า ฟาดลงบนหัวของหลินหยุน

อีหยุ่นทนไม่ได้จนต้องหลับตา และทนไม่ได้ที่จะเห็นหลินหยุนตายอย่างอนาถ

คุณชายโจวกับกู้ซิวหรั่นและป๋ายรุ่ยเหวินและคนอื่นๆ มีรอยยิ้มชั่วร้าย และท่องในใจ “หลินหยุน ไปตายซะ!”

หลินหยุนนั่งอยู่ที่เดิม ตะเกียบยังคีบเค้กถั่วเขียวชิ้นหนึ่ง และเคี้ยวอย่างสบายใจ

ไม่ได้สนใจการจู่โจมของชายชราชุดดำเลย

อีหลิงทนไม่ได้ที่จะอุทาน “หลินหยุน ระวัง!”

การโจมตีของชายชราชุดดำยังมาไม่ถึง แต่ลมกระโชกที่รุนแรงได้พัดมาถึงก่อน พัดจนผ้าปูโต๊ะสีขาวบนโต๊ะที่หลินหยุนนั่งอยู่ สะบัดไปมาอย่างแรง

“ทะนงตน!”

เมื่อเห็นว่าหลินหยุนไม่ระวังตัว ชายชราชุดดำก็ตะโกนเสียงดัง ได้เพิ่มพลังอีกระดับบนฝ่ามือ ใช้พลังออกมาเต็มที่

เมื่อเห็นไม้เท้าที่แข็งแรงพอที่จะทุบรถจนแหลกเหลวได้ กำลังจะไปถึงบนหัวของหลินหยุน ในเวลาต่อไปนี้หลินหยุนคงจะตายอย่างอนาถ

แต่ว่า ในชั่วพริบตา ทุกคนก็ตกตะลึง อ้าปากค้าง และลูกตาเกือบถลนออกมาด้วยความตกใจ

สายตาของทุกคนเห็นฉากที่แปลกประหลาด

ชายชราชุดดำหล่นลงมาจากฟากฟ้า สองมือจับ(ไม้เท้าอีกา) แล้วฟาดไปที่บนหัวหลินหยุน

หลินหยุนยกมือข้างหนึ่งขึ้นเบาๆ และจับ(ไม้เท้าอีกา)ที่อยู่ห่างจากส่วนบนหัวของเขาเพียงเจ็ดนิ้ว อีกมือหนึ่งยังคงคีบเค้กอย่างสบายใจ และค่อยๆเคี้ยว

ทุกคนในสถานที่นี้ต่างเงียบสงบ!

เงียบจนเหมือนเข็มตกลงบนพื้นยังได้ยิน

แม้แต่ชายชราชุดดำเอง ก็ตะลึงจนแนบนิ่ง ตั้งนานยังตั้งสติไม่ได้

“นี่ มันเป็นไปได้ยังไง!”

คนแรกที่ตั้งสติได้คือ ปรมาจารย์ตระกูลอีคุณปู่เจ็ด

เพราะเป็นคนเก่าแก่ในสมัยก่อนของประเทศสาธารณรัฐจีน มีความนิ่งมากกว่าคนหนุ่มๆเหล่านี้

“คนชุดดำนั้นมีความแข็งแกร่งในระดับพรสวรรค์สูงสุด เห็นได้ชัดว่าใช้รากฐานการบำเพ็ญของร่างกายฟาดไม้เท้านั้นลงมา แม้ว่าไอ้หนุ่มคนนั้นจะเป็นปรมาจารย์ขั้นสูงสุด ก็เป็นไปไม่ได้และไม่ง่ายที่จะจับไม้เท้าที่จู่โจมมาจากชายชุดดำ!”

หากเป็นปรมาจารย์ มันง่ายที่จะเอาชนะหรือบีบบังคับนักบู๊พรสวรรค์สูงสุด

เพียงแต่ว่า หากต้องการจับไม้เท้านั้นอย่างง่ายดาย แม้แต่ปรมาจารย์ก็ไม่สามารถทำได้เช่นกัน

“ไอ้หนุ่มคนนี้ เก็บซ่อนได้ดี!” นี่คือการประเมินค่าของคุณปู่เจ็ดที่มีต่อหลินหยุน

สองพี่น้องตระกูลป๋าย รวมทั้งเศรษฐีจากเจียงหนานเหล่านั้น ผ่านไปนานพอสมควรกว่าพวกเขาจะหุบปากลง

“ฉันดูไม่ผิดใช่ไหม! ถ่ายหนังกันเหรอ? ไม้เท้าของชายชราที่ฟาดบนหัวของหลินหยุนเป็นเรื่องปลอมใช่ไหม! ไม่อย่างนั้นเขาจะจับได้ง่ายๆอย่างนั้นได้ยังไง!”

หลายคนสงสัยว่าชายชราชุดดำได้สมรู้ร่วมคิดกับหลินหยุนไว้ล่วงหน้า และจงใจแสดงละครให้ทุกคนดู

เพียงแต่ว่า สติสัมปชัญญะบอกพวกเขาว่า ทั้งหมดนี้เป็นความจริง

ชายชราชุดดำและหลินหยุนเป็นศัตรูกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะร่วมมือกับหลินหยุนแสดงละคร

เย่เทียนเหาถึงกับร้องออกมาอย่างแปลกๆ “เป็นไปได้ยังไง! หลินหยุนสามารถต้านการโจมตีของชายชราในชุดดำได้อย่างไร!”

เย่จี้ซื่อมองไปที่หลินหยุน ใบหน้าแสดงความสงสัย มีความคิดไม่ดีแวบเข้ามาในสมอง

หวางเสี่ยวซีดูตื่นเต้นดีใจ “เย้ ต้านได้แล้ว! เยี่ยมมาก ตอนนี้อีหลิงรอดแล้ว!”

เซี่ยหยู่เวยระงับความรู้สึกตกใจ และพูดอย่างเคร่งขรึม “อย่าเพิ่งดีใจเกินไป ยังมีอีเฉินเย่ารออยู่ข้างหลัง? หลังจากชนะเขาแล้ว ถึงจะช่วยอีหลิงได้!”

“ฉันคิดว่าไม่แน่หลินหยุนอาจจะเอาชนะอีเฉินเย่าได้” หวางเสี่ยวซีพูดอย่างมั่นใจ

จ้าวกางเหลือบมองเธออย่างประหลาด และบ่นพึมพำ “เสี่ยวซี ฉันจำได้ว่าแต่ก่อนเธอเกลียดหลินหยุนมากที่สุด ทำไมตอนนี้ถึงพูดเข้าข้างเขา!”

หวางเสี่ยวซีทำตาเหลือกใส่จ้าวกาง และพูดอย่างมีเหตุมีผลว่า “ตอนนี้มีเพียงหลินหยุนเท่านั้นที่สามารถช่วยอีหลิงได้ และในช่วงเวลาอย่างนี้หลินหยุนกล้าออกมาช่วยเหลืออีหลิง พูดตามตรงฉันชื่นชมเขามาก!”