บทที่ 339 ในที่สุดเซี่ยหยู่เวยก็เสียใจ

อีหยุ่นมองหลินหยุนอย่างเงียบๆ ในสมองว่างเปล่า

ได้ยินแต่เสียงถอนหายใจของลุงฉินและคุณปู่เจ็ด เขาถึงตั้งสติได้

เขามองไปที่หลินหยุนอย่างเงียบๆสักพักหนึ่ง และหลังจากนั้นก็ประหลาดใจชั่วครู่ ใบหน้าที่เข้มขรึม เต็มไปด้วยความอายและเสียใจ

เมื่อหวนนึกถึงก่อนหน้านี้ที่ได้ตักเตือนหลินหยุนไปหลายครั้ง ใบหน้าอีหยุ่นรู้สึกร้อนขึ้นมาทันที ละอายใจมาก จนอยากจะหาที่มุดหัวเข้าไป

“ตอนแรกฉันคิดเสมอว่าเขาหยิ่งผยองเกินไป ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา อายุยังน้อย ไม่รู้จักถ่อมตนเลยแม้แต่น้อย มีท่าทีอวดดีอยู่เสมอ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ตอนนี้คิดดูแล้วมันเป็นเรื่องน่าขัน ที่แท้ฉันก็เหมือนกบในกะลา เขาไม่ใช่เย่อหยิ่ง แต่มีความสามารถจริงถึงพูดสิ่งเหล่านั้น”

“ไม่น่าแปลกใจที่เขาพูดว่าตระกูลป๋ายและตระกูลเย่รวมกันนั้นไม่คู่ควรที่จะเอ่ยถึง และแม้แต่ตระกูลอีของฉันก็สามารถทำลายอย่างง่ายดาย ตอนแรกฉันคิดว่าเขาขี้โม้ เย่อหยิ่งจองหองจนเกินไปแล้ว ตอนนี้มาคิดดีๆมันช่างเป็นเรื่องน่าขันจริงๆ! ตระกูลอีตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤต กลับกลายเป็นเขาที่คอยกู้สถานการณ์วิกฤตนี้ หากฉันมีความสามารถที่แข็งแกร่งเช่นนี้ นับประสาอะไรกับตระกูลป๋ายกับตระกูลเย่ และตระกูลอีด้วย ก็คงไม่คู่ควรให้พูดถึงและไร้ประโยชน์?”

“แม้จะมีอำนาจล้นเหลือ ร่ำรวยเท่าประเทศชาติ ต่อหน้าฉันชกแค่หมัดเดียวก็พ่ายแพ้ ! เมื่อเทียบกับพลังอันยิ่งใหญ่ที่ควบคุมชีวิตและความตายได้อย่างแท้จริง เงินและอำนาจของโลกมนุษย์นั้นไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง! เมื่อมีคนที่มีพลังในการควบคุมพลังชีวิตและความตาย อยากได้เงินและอำนาจมันก็เป็นเรื่องง่ายไม่ใช่เหรอ?”

บรรดาเศรษฐีหนุ่มจากเจียงหนาน หลังจากหายจากอาการตกใจ แต่ละคนก็เริ่มกระวนกระวายใจ

เมื่อกี้พวกเขารังแกหลินหยุนขนาดนั้น! ช่างใจกล้าไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้น! พวกเขาสามารถรอดชีวิตมาได้ แสดงว่าสวรรค์ช่วยไว้จริงๆ!

แต่ว่า สักครู่หลินหยุนจะมาคิดบัญชีกับพวกเขาหรือเปล่า!

กลุ่มเศรษฐีหนุ่มเหล่านั้นก้มหน้าด้วยความตกใจ ไม่กล้าปล่อยลมหายใจออกมา บางคนก็สั่นไปทั้งตัว

หวางเสี่ยวซีตั้งสติได้ พึ่งมารู้ตัวและเข้าใจแล้วตะโกน “ดีมาก หลินหยุน แข็งเก่งกาจจริงๆ เขาเอาชนะคนเลวคนนั้น และอีหลิงก็รอดแล้ว!”

เว่ยเทียนหมิงกับหลี่เหยนและคนอื่นๆ มองไปที่หลินหยุนด้วยความตกใจพร้อมกับคำถามมากมายในใจ

“หลินหยุน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แข็งแกร่งขนาดนี้?” หลี่เหยนถามด้วยท่าทางกลัว

นึกถึงสิ่งที่พวกเขาเป็นศัตรูกับหลินหยุนมาตลอด ก็เหมือนหาที่ตาย พวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้ สมควรขอบคุณสวรรค์จริงๆ

“เมื่อก่อนพวกเรารู้สึกว่าหลินหยุนหยิ่งผยอง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ทุกครั้งที่เห็นเขา ก็อยากจะเยาะเย้ยเขา เพื่อระบายอารมณ์ แต่เขามีพลังแข็งแกร่งขนาดนั้น กลับไม่เคยทำร้ายพวกเราเลย ตอนนี้ฉันพึ่งเข้าใจ ที่แท้เขาไม่ใช่หยิ่งผยอง เพียงแต่เพิกเฉยต่อพวกเรา เขาปฏิบัติต่อเราเหมือนมด และไม่ใส่ใจพวกเราเลย”

เว่ยเทียนหมิงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลี่เหยนกับจ้าวกางมองไปที่หลินหยุนอีกครั้ง ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัวและนับถือ

เซี่ยหยู่เวยมองหลินหยุน ดวงตาที่สวยงาม สีหน้าของเธอนั้นซับซ้อนมาก มีทั้งความสงสัยความละอาย เสียใจและไม่เต็มใจ

อย่างมากที่สุด ก็คืออารมณ์ที่เรียกว่าหดหู่

ในใจเธอ รู้สึกเสมอว่าหลินหยุนเหมือนเศษสวะ เป็นแมงดา มีความคิดว่าลงมือก่อนได้เปรียบกว่า สิ่งเหล่านี้ได้ครอบงำความรู้สึกที่เซี่ยหยู่เวยมีต่อหลินหยุน

แม้ว่าหลินหยุนจะประสบความสำเร็จในด้านทักษะทางการแพทย์จนทำให้ทุกคนตกใจ แต่เซี่ยหยู่เวยก็ยังไม่ยอมรับเขา

ตอนนี้ เซี่ยหยู่เวยไม่ยอมรับไม่ได้แล้ว ความแข็งแกร่งของหลินหยุนนั้นเหนือจินตนาการของเธอไปแล้ว!

ไม่น่าแปลกใจที่ตอนนั้นฉันแนะนำให้เขาไม่ต้องไปทำงานในบาร์ แต่เขาบอกว่าทั้งชีวิตของเขาไม่ว่าจะทำอะไรไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง บางทีเขาอาจจะไม่ได้ทำงานเลย แต่กำลังหาประสบการณ์ในชีวิต”

ในตอนนั้นฉันเกลี้ยกล่อมให้เขาเลิกจีบอีหลิง และถึงกับนำเรื่องภูมิหลังตระกูลอีหลิงที่ยิ่งใหญ่มาตักเตือนเขา แต่เขาก็ยังไม่ใส่ใจ ยังบอกด้วยว่าฉันเป็นกบในกะลา ยังบอกว่าวิสัยทัศน์ของฉันถูกจำกัดไว้ แต่เขามีสายตากว้างไกล พวกเราสองคนไม่ใช่คนในโลกเดียวกันเลย!”

“ใช่สิ ถ้าฉันสามารถมีพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ทุกสิ่งในโลกมนุษย์นี้ มันคงไม่อยู่ในสายตาฉัน สิ่งที่ฉันจะแสวงหาคือ จักรวาลดวงดาว และความลึกลับขั้นสูงสุดของชีวิต!”