บทที่ 383 รอบแรกของการท้าแข่ง

“เหลวไหล！ คนอย่างข้าต้องให้แกสอนด้วยเหรอ！” เซี่ยหมิงเห้าโกรธมาก

พยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ก็ยังไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เซี่ยหมิงเห้าร้อนรนแล้ว “เจ้าเด็กนี่ ปล่อยเดี๋ยวนี้！”

สำหรับความแข็งแกร่งของนักบู๊ คนรอบๆที่อยู่ในสนามมีคนมากมายที่ไม่รู้เรื่อง แต่ว่า พวกเขาดูออกว่า หลินหยุนกำลังได้เปรียบอยู่

“ขอโทษนางซะ” หลินหยุนจ้องมองเซี่ยหมิงเห้าด้วยใบหน้าที่เย็นชา

เซี่ยหมิงเห้ายิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “ฝันไปเถอะ！ พวกแกมันก็แค่ฝูงมด ไม่คู่ควรกับคำขอโทษจากตระกูลใหญ่การแพทย์แผนจีนหรอก?”

หลินหยุนไม่เถียงกับเขา เริ่มเพิ่มแรงตรงข้อมือ

“อ๊าก！”

จู่ๆเซี่ยหมิงเห้าก็ร้องด้วยความเจ็บปวด คนที่ได้รับการดูแลมาอย่างทะนุถนอมอย่างเขา ไม่เคยรับความเจ็บปวดแบบนี้แม้แต่น้อย

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ แกเชื่อไหมว่าข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้！” เซี่ยหมิงเห้าร้องตะโกนด้วยใบหน้าที่ดุร้าย

“ขอโทษ！” น้ำเสียงของหลินหยุนยังคงสงบนิ่ง พูดซ้ำประโยคเมื่อกี้อีกครั้ง

“ฝันไปเถอะ！” เซี่ยหมิงเห้าเจ็บปวดจนหน้าเปลี่ยนสีแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมขอโทษ

คนของตระกูลใหญ่การแพทย์แผนจีน ตั้งแต่ยุคโบราณก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดมาโดยตลอด ให้เขาขอโทษผู้หญิงจากโลกมนุษย์คนหนึ่ง มันน่าอายยิ่งกว่าเอารองเท้ามาฟาดหน้าเขาสักอีก！

หลินหยุนเพิ่มแรงตรงข้อมือไปเรื่อยๆ ต่อให้เซี่ยหมิงเห้าจะเป็นนักบู๊คนหนึ่ง ตอนนี้มือของเขาก็คงใกล้จะหักแล้ว

คนรอบๆต่างก็เหงื่อแตกซีด แม้แต่ท่านหลิวก็ร้อนรนไม่น้อย เซี่ยหมิงเห้าต่อให้จะไร้มารยาทและหยิ่งผยอง แต่ก็ยังเป็นคนของตระกูลใหญ่การแพทย์แผนจีน ถ้าเกิดหลินหยุนทำร้ายเขา ต่อให้รวมคนที่อยู่ที่นี่ ก็รับผิดชอบไม่ไหว！

แต่ว่า ความกังวลของคนพวกนี้เป็นแค่ของส่วนเกิน

คุณชายอย่างเซี่ยหมิงเห้าที่ไม่เคยตกลำบากมาก่อน ที่ทนมาได้ขนาดนี้ก็เพราะแรงใจ พอปล่อยวาง สติของเขาก็เหมือนกับเขื่อนน้ำที่แตกออก ที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

“หยุด หยุด ผมขอโทษแล้ว！”

เซี่ยหมิงเห้าร้องออกมาด้วยไร้เรี่ยวแรง

หลินหยุนจึงยอมปล่อยมือ เซี่ยหมิงเห้ารีบเอามือกลับมาด้วยความเร็วสูงในทันที จ้องมองหลินหยุนด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว

เวลาสั้นๆเพียงแค่นี้ เสื้อทั้งตัวของเขาก็เปียกไปด้วยเหงื่อ

“ขอโทษ！” เซี่ยหมิงเห้าก้มหัวให้กับโจวเฟิน แล้วพูดออกไปอย่างรวดเร็ว

วินาทีที่ก้มหัว แววตาของเซี่ยหมิงเห้าก็แดงก่ำ ราวกับได้รับความอับอายอย่างใหญ่หลวง

เซี่ยหมิงเห้าแอบสาบานในใจของตัวเอง “ไอ้หนุ่ม แกจะต้องชดใช้กับกระทำของเจ้าในวันนี้！ ข้าขอสาบาน！”

พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เซี่ยหมิงเห้าก็รีบกลับไปนั่งที่ของท่านหลิวอีกครั้ง จ้องมองท่านหลิวด้วยความเย็นชา แล้วถามว่า “ราชาการแพทย์ของพวกแกล่ะ? ต้องการท้าแข่งกับตระกูลใหญ่การแพทย์ของพวกเราไม่ใช่รึไง? ให้เขาออกมาเถอะ！”

ท่านหลิวพูดว่า “ตอนนี้เจ้าก็ได้เจอกับราชาการแพทย์แล้ว”

เซี่ยหมิงเห้าแอบด่าและสาปแช่งในใจ “เจ้าเด็กนี้เป็นราชาการแพทย์จริงๆงั้นเหรอ！”

“งั้นก็ได้ ในเมื่อเป็นราชาการแพทย์ งั้นจะวัดฝีมือกับแกในด้านทักษะการแพทย์ก็แล้วกัน พูดมาสิ แกต้องการแข่งยังไง?” เซี่ยหมิงเห้ามองไปยังหลินหยุนแล้วพูดออกมา ลึกๆในแววตาเหมือนจะซ่อนความหวาดกลัวเอาไว้

ทุกคนหลังจากที่ได้รู้ความหมายที่เซี่ยหมิงเห้าพูดออกมา เขาบอกว่าต้องการแข่งทักษะการแพทย์กับหลินหยุน เน้นประโยคว่าทักษะการแพทย์ ดูเหมือนพอโดนหลินหยุนจับมือเมื่อกี้จะทำให้เกิดความหวัดกลัวสักแล้ว

ทุกคนต่างก็รู้สึกดูถูกเล็กน้อย คนของตระกูลใหญ่การแพทย์ ก็แค่พวกที่ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าตัวเอง

แต่ว่า ด้านทักษะการแพทย์ของตระกูลใหญ่การแพทย์แผนจีน กลับไม่มีใครกล้าดูถูก

ท่านหลินพูดเตือนด้วยตัวเองว่า “คุณหลิน ตระกูลใหญ่การแพทย์มีทักษะการแพทย์รอบด้าน ในฐานะที่คุณเป็นผู้ท้าชิง คุณสามารถเลือกหัวข้อ เพื่อเลือกทักษะการแพทย์ที่คุณถนัดที่สุดได้！”

ฉู่หยุนหวาเองก็บอกแล้ว “ทักษะการแพทย์ที่ตระกูลใหญ่การแพทย์อ่อนที่สุด ก็คือการวิชาการฝังเข็ม”

คนรอบๆต่างก็ส่งเสียงออกมาว่า “ราชาการแพทย์ เลือกวิชาการฝังเข็ม！ วิชาการฝังเข็มปราณไท่ชิงของคุณ ต่อให้เทียบกับตระกูลใหญ่การแพทย์แผนจีน ก็คงไม่ห่างชั้นกันมาก！”

กู่เชียนซานยิ้มด้วยใบหน้าที่เย็นชา แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงอะไร “เฮิง ความสามารถที่แท้จริงของตระกูลใหญ่การแพทย์แผนจีน ไม่ใช่สิ่งที่หมอทั่วไปอย่างพวกแกจะสามารถเดาออกได้！”

ดูเหมือนหลินหยุนจะไม่ได้ฟังคำเตือนของทุกคน ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ไม่ได้เห็นเซี่ยหมิงเห้าอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ “แล้วแต่”

……

ทุกคนพูดอะไรไม่ออก！