บทที่ 395หมัดเดียวก็ระเบิด

“ฮ่าๆๆ ไอ้หนุ่ม ฉันเคยบอกแล้วว่า ฉันเพิกเฉยต่อการโจมตีทั้งหมด นายยังโง่เขลาอยู่!”

ความหยิ่งยโสของฉิวเชียนซา เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความดูหมิ่น

คราวนี้ ฉิวเชียนซาเพื่อต้องการทำให้หลินหยุนตายใจ แทนที่จะถอยกลับรุกต่อไป และเข้าไปรับหมัดของหลินหยุนโดยตรง

ไม่ได้โจมตี เพียงยืดหน้าอกของเขา แล้วรองรับการโจมตีของหลินหยุน

บูม!

ร่างกายของฉิวเชียนซา ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ ถูกหมัดของหลินหยุนต่อยจนกระเด็นไปหลายสิบเมตร

ทุกคนตะลึง!

“นี่มัน……ทำไมเป็นแบบนี้?”

“ไหนบอกว่าเพิกเฉยต่อการโจมตีทั้งหมดไม่ใช่เหรอ? โกหกหรือเปล่า?”

ใบหน้าของฉิวเชียนซาก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ลุกขึ้นจากพื้นดิน แตะเลือดที่มุมปาก และจ้องไปที่หลินหยุนด้วยความหวาดกลัว “นาย นายทำลายร่างอาชูร่าอมตะของฉัน!"

“เป็นไปได้ยังไงเนี่ย!”

คำตอบที่ให้คือเสียงแผ่วเบาของหลินหยุน “ท่าที่สองของสิบแปดท่าต้าเต๋า ท่าแยกน้ำ!”

หลินหยุนยื่นมือข้างหนึ่ง วาดรูปวงกลมบนหน้าอกเบาๆ แล้วกระแทกฝ่ามือออกไป

ฉิวเชียนซากัดฟัน และพูดอย่างโกรธเคือง “ฮึ่ม ฉันไม่เชื่อว่านายจะสามารถทำลายร่างอาชูร่าอมตะของฉันได้!”

ฉิวเชียนซาเข้าโจมตีอีกครั้ง แต่คราวนี้ เขาได้เตรียมพร้อม ใช้ชี่แท้กระจายอยู่ชั้นนอกของร่างกายเพื่อสร้างชี่ทิพย์ป้องกันกาย

อย่างไรก็ตาม ท่าแยกน้ำเน้นการทำลายสิ่งจอมปลอมทั้งหมด

ชี่ทิพย์ป้องกันกายของฉิวเชียนซา ไม่ได้มีประสิทธิภาพอะไรมากนัก และถูกหลินต่อยปลิวออกไป หล่นลงตรงพื้นที่ไกลออกไปหลายสิบเมตร พ่นเลือดออกจากปากกลางอากาศ

มือของหลินหยุนหมุนไปรอบๆ และเสียงแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง “ท่าที่สาม ค้อนดาวร่วง!”

ร่างกายของฉิวเชียนซาค่อยๆหล่นลงพื้น และก่อนที่เขายังไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวลงมาจากฟากฟ้า

เพียงแต่ว่า บนท้องฟ้าไม่มีอะไร

อันตราย!

หลบ!

ความแข็งแกร่งของฉิวเชียนซานั้น คู่ควรกับการเป็นแดนของปรมาจารย์ขั้นสูงสุด ยิ่งกว่านั้น ร่างอาชูร่าอมตะไม่ธรรมดาจริงๆ หลังจากถูกหลินหยุนต่อยหมัดต่อเนื่องสองหมัด ก็ยังมีพลัง

ทันใดนั้นเขาก็กลิ้งตัวอยู่บนพื้น ร่างกายขยับไปสามฟุต หลีกเลี่ยงการโจมตีซึ่งหน้าของค้อนดาวตก แต่ก็รู้สึกอับอายเช่นกัน ไม่มีรูปลักษณ์ของปรมาจารย์ยอดฝีมือเหลืออยู่แล้ว!

นักบู๊รอบข้างที่ไม่เข้าใจ ต่างมองดูด้วยความงุนง

“เกิดอะไรขึ้น? ฉิวเชียนซาตกใจจนอึ้งไปเลยเหรอ? เห็นได้ชัดว่าหลินชางฉองไม่ได้โจมตี เขาหลบทำไม!”

“ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก เหมือนบ้าๆบอๆ เป็นถึงอาชูร่ามารโลหิตผู้สง่ากลับตกใจขนาดนี้!”

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ทุกคนกำลังหัวเราะ และถอนหายใจ ตำแหน่งเดิมของฉิวเชียนซา ทันใดนั้นก็มีเสียงดังกระหึ่ม หลุมที่มีความกว้างหลายเมตรก็ปรากฏขึ้น

ฟุด!

ทุกคนตะลึง และถอนหายใจ!

ปรากฏว่าฉิวเฉียนซาไม่ใช่ตกใจจนสติแตก แต่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายล่วงหน้า!

อาชูร่ามารโลหิตก็ยังแข็งแกร่งมาก สามารถสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายล่วงหน้า

เพียงแต่ว่า แม้ฉิวเชียนซาจะรอดพ้นจากการโจมตีซึ่งๆหน้าของค้อนดาวร่วง แต่ก็ยังถูกโจมตีโดยด้านข้าง

ร่างกายถูกพลังนั้นพัดจนปลิวออกไป

ขณะนี้ฉิวเชียนซาไม่สงสัยอีกแล้ว

หลินหยุนสามารถทำลายร่างอาชูร่าอมตะของเขาได้ และเมื่อสักครู่หลินหยุนไม่ได้ลงมืออย่างจริงจัง อย่างที่เขาพูด เขาเล่นกับตัวเองมาโดยตลอด

น่ากลัวมาก ไอ้หนุ่มคนนี้น่ากลัวมาก!

ในที่สุดฉิวเชียนซารู้สึกกลัวอย่างยิ่ง หลังจากใช้ชีวิตมาหลายปี สามสิบปีนี้อยู่ในโลกบู๊ได้ปลดปล่อยและไร้ความกังวลทุกสิ่ง เขาไม่เคยพบกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้มาก่อน!

ยิ่งกว่านั้น คู่ต่อสู้เป็นเพียงเด็กเมื่อวานซืนที่อายุยี่สิบปี!

หนี!

หนีไปยิ่งไกลยิ่งดี

สิ่งที่ว่ารุกรานประเทศจีน ชื่อเสียงอะไร ไม่มีสิ่งไหนสำคัญแล้ว

การรักษาชีวิตเอาไว้ เป็นสิ่งสำคัญที่สุด

เป็นถึงอาชูร่ามารโลหิตผู้สง่า แดนปรมาจารย์ขั้นสูงสุด เป็นเหมือนสุนัขจรจัด ลงจากภูเขาด้วยความอับอาย

เหล่านักบู๊เหล่านั้นเบิกตากว้างอีกครั้ง สีหน้าแสดงความเหลือเชื่อ

“เขา เขาหนีไปแล้ว!”