บทที่ 410 ใต้หล้าไม่มีใครไม่รู้จักท่าน

บนเวที หลังจากที่เจี่ยงสงได้กล่าวแนะนำเปิดงานตามเหมาะสมแล้ว ก็ได้เริ่มต้นเข้าสู่หัวข้อหลัก: “แม้ว่างานเลี้ยงฉลองในครั้งนี้ข้าจะเป็นผู้เริ่มต้น แต่ทุกคนคงทราบกันดีว่า ข้าเป็นตัวแทนของปรมาจารย์หลินที่เชิญทุกท่านให้มาร่วมงาน! ”

“แน่นอนว่า วัตถุประสงค์ของงานเลี้ยงฉลองในครั้งนี้ คาดว่าทุกคนคงน่าจะทราบกันอยู่ก่อนแล้ว ถูกต้อง ซึ่งก็คือน้ำแห่งชีวิต! ”

“รายละเอียดที่เกี่ยวข้องอย่างเป็นรูปธรรมนั้น ก็คงต้องเชิญให้ปรมาจารย์หลินขึ้นมาพูดแนะนำให้กับทุกคนฟัง! ”

“ขอเชิญปรมาจารย์หลิน! ”

เมื่อเจี่ยงสงพูดจบ ด้านล่างเวทีก็มีเสียงปรบมือดังขึ้นอย่างเกรียวกราว

หลินหยุนจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ไม่ใช้ไมโครโฟน กวาดสายตามองไปที่ทุกคน และพูดขึ้นว่า: “ครั้งนี้ที่ได้เรียกทุกคนมารวมตัวกัน ต้องการจะถามว่า ใครสนใจที่จะเป็นตัวแทนสิทธิ์ในการจำหน่าย น้ำแห่งชีวิตบ้าง! ”

“หากมีใครที่สนใจเป็นตัวแทน ก็ไปหาเจี่ยงสงพร้อมกับจ่ายเงินค่ามัดจำหนึ่งร้อยล้านหยวน แต่ว่าพวกคุณจะมีเพียงแค่สิทธิ์การจำหน่าย ส่วนอย่างอื่นนั้น พวกคุณไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งเกี่ยว”

“พวกคุณจะได้รับผลกำไรครึ่งหนึ่งจากการจำหน่ายน้ำแห่งชีวิต ถ้าหากมีใครสนใจที่จะเป็นตัวแทน ก็ไปหาเจี่ยงสงได้เลย”

สรรพคุณที่น่าอัศจรรย์ของน้ำแห่งชีวิต เจี่ยงสงเคยได้กล่าวแนะนำเอาไว้ก่อนแล้ว

ดังนั้น พวกคุณเหล่านี้ที่มากันในวันนี้ ต่อให้จะไม่รับผลกำไรแม้เพียงหนึ่งเฟิน ก็สามารถที่จะได้รับสิทธิ์การเป็นตัวแทนของน้ำแห่งชีวิตได้

ยิ่งไปกว่านั้น ผลกำไรครึ่งหนึ่ง ของน้ำแห่งชีวิตที่มีความอัศจรรย์นั้น แทบจะเป็นตัวเลขมูลค่าที่มากมายนับไม่ถ้วนเลยทีเดียว

ถึงขนาดที่ว่าไม่ต้องถึงหนึ่งปี เพียงแค่ผลกำไรจากการจำหน่ายน้ำแห่งชีวิต ก็สามารถมีมูลค่าที่ เกินกว่ามูลค่าทรัพย์สินดั้งเดิมของตนแล้ว

“ปรมาจารย์หลิน ฉัน ฉันสนใจ! ”

“ฉัน ฉันก็สนใจด้วย! ”

“ยังมีฉันด้วย......”

ผู้มีอิทธิพลอำนาจ ผู้มีชื่อเสียงแต่ละคนแต่ละคน ต่างก็ไม่ใส่ใจในภาพลักษณ์ของตนเอง ตะโกนเสียงดังอย่างสุดกำลัง

เจี่ยงสงพูดว่า: “คนที่สนใจให้มาลงทะเบียนที่ข้าตรงนี้! ”

ทันใดนั้น เบื้องหน้าของเจี่ยงสงก็ได้มีการเข้าแถวยาวขึ้นสองแถว

การลงทะเบียนใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม ๆ จากนั้นจึงได้เริ่มต้นงานเลี้ยงฉลองอย่างเป็นทางการ

พวกเซี่ยหยู่เวยกับเถียนชุ่ยชุ่ย ต่างก็นั่งอยู่ด้านข้างผู้อาวุโสของตัวเอง

หลินหยุนที่มีเจี่ยงสงคอยติดตาม ได้เดินชนแก้วแสดงความเคารพไปแต่ละโต๊ะตามมารยาท

แต่ว่า ไม่ทันรอให้หลินหยุนเดินมาถึงที่โต๊ะ คนที่อยู่ในโต๊ะนั้นต่างก็ได้ลุกยืนขึ้นล่วงหน้าแล้ว พร้อมกับต้อนรับด้วยสีหน้าท่าทางที่เคารพ

ทุกคนต่างก็ดื่มจนหมดแก้ว ส่วนหลินหยุนเพียงแค่จิบพอเป็นพิธี

เซี่ยหยู่เวยมองไปยังวัยรุ่นที่เดินไปมาที่บริเวณโต๊ะงานเลี้ยง บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเบาบางเล็กน้อย ท่าทางสงบนิ่ง ราวกับไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

เซี่ยหยู่เวยเป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงความละอายใจที่ตัวเองเทียบไม่ได้กับคนอื่น

ตอนนั้นไอ้คนที่ไม่ได้เรื่องได้ราวที่ตัวเองดูถูกเหยียดหยาม และรังเกียจเป็นอย่างมาก ได้มา แปรเปลี่ยนไป กลายเป็นผู้ที่ตัวเองทำได้เพียงแค่เงยหน้ามองและเลื่อมใสไปตลอดชีวิต!

ในทุกโต๊ะที่หลินหยุนเดินเข้าไปหา คนที่โต๊ะนั้นต่างก็พากันยกย่องชมเชย เหมือนกับในสมัยโบราณตอนที่ขันทีพบกับฮ่องเต้

ผ่านไปชั่วครู่ หลินหยุนก็เดินมายังโต๊ะของตนเอง

เซี่ยหยู่เวยใจเต้นแรงขึ้นในทันที

เห็นว่าหลินหยุนใกล้จะมาถึง ทุกคนที่โต๊ะต่างก็รีบลุกยืนขึ้น

เซี่ยหยู่เวยกับเว่ยเทียนหมิงก็รีบลุกยืนขึ้นตามพวกผู้ใหญ่ ก้มศีรษะลง เกรงว่าหลินหยุนจะจดจำตนเองได้

“ปรมาจารย์หลิน ข้าแซ่หวางได้เคารพเลื่อมใสท่านมานานแล้ว” คนที่พูดนี้ คือผู้รับผิดชอบราชการแห่งเมืองหลินโจว ซึ่งก็คือหัวหน้าของเว่ยเด๋อหลง

เขามีท่าทางที่สุภาพ วางตัวอย่างนอบน้อมถ่อมตน

“ชื่นชมกันเกินไปแล้ว! ” หลินหยุนพูดขึ้นอย่างเฉยเมย

เว่ยเด๋อหลงที่อยู่ด้านข้างเห็นสถานการณ์นี้แล้ว จึงรีบยกแก้วขึ้นด้วยมือสองข้าง และพูดขึ้นด้วยท่าทางที่สุภาพนอบน้อมว่า: “ปรมาจารย์หลิน ข้าแซ่เว่ยขอคารวะท่านหนึ่งแก้ว! ”

เว่ยเด๋อหลงที่มีอานุภาพน่าเกรงขาม เป็นถึงรองผู้รับผิดชอบราชการแห่งเมืองหลินโจว นึกไม่ถึงว่าจะยกแก้วเหล้าขึ้นด้วยมือสองข้างเพื่อคารวะหลินหยุน อีกทั้งยังเรียกหลินหยุนว่า ‘ท่าน’ อีกด้วย!

หลินหยุนมองไปที่เว่ยเด๋อหลง เขามีอายุห้าสิบกว่าปี จอนผมเริ่มหงอกบ้างแล้ว เป็นคนที่สดชื่นแจ่มใสและมีความสามารถ อีกทั้งยังมีกลิ่นอายของความเป็นผู้รู้และมีบุคลิกที่สง่างาม

แต่ หลินหยุนรู้ว่าเว่ยเด๋อหลงผู้นี้ไม่ธรรมดา เป็นคนน้ำนิ่งไหลลึก ในชาติที่แล้วผู้ที่ช่วยบริษัท หัวอัน กรุ๊ปของตระกูลส้งจุดไฟเผาคนสุดท้าย ก็คือเขา

พูดอีกอย่างหนึ่งได้ว่า เขาก็คือหนึ่งในศัตรูของหลินหยุน

มองไปยังเว่ยเด๋อหลงที่ยกแก้วเหล้าขึ้นด้วยมือสองข้าง และมีสีหน้าท่าทางนอบน้อม หลินหยุนไม่มีการตอบสนองอะไร โดยมองไปยังแก้วเหล้าที่อยู่ในมือด้วยสีหน้าท่าทางที่ไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึก