บทที่ 42 โฉมหน้าที่แท้จริงของควีน

บทที่ 42 โฉมหน้าที่แท้จริงของควีน

หลินหยุนมองดูท่าทีที่โค้งคำนับเจี่ยงสง สีหน้าไร้ความรู้สึก

วินาทีที่เจี่ยงสงล้วงปืนพกออกมาเล็งที่เขา เจี่ยงสงก็ได้กลายเป็นหนึ่งในรายชื่อบัญชีดำของหลินหยุน หลินหยุนมีวิธีตั้งมากมาย ที่จะสามารถทำให้เจี่ยงสงตายอย่างไร้ร่องรอย แม้กระทั่งนิติเวชก็ไม่สามารถตรวจหาสาเหตุการตายได้

เพียงแต่ ในเมื่อเขาเป็นผู้รับใช้หนึ่งในสิบสองของควีนจิน หลินหยุนตัดสินใจไว้ชีวิตเจี่ยงสง

เจี่ยงสงคงไม่รู้อย่างแน่นอน จริงๆแล้วเขาได้เล็ดลอดเข้าไปประตูยมโลกมาแล้วหนึ่งรอบ

แต่ว่าโทษตายละเว้นได้ แต่โทษเป็นละเว้นไม่ได้ หลินหยุนไม่มีทางที่จะอภัยให้เขาง่ายๆ

“ขอโทษฉันเหรอ นายไม่เหมาะสม!”

หลินหยุนพูดช้าๆ ค่อยๆเงยหน้าขึ้น เหมือนจักรพรรดิแห่งท้องฟ้าที่ครอบงำโลก แม้ว่าจะมีให้ความรู้สึกเพียงเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนธรรมดาอย่างเจี่ยงสงยอมจำนน

“ไม่ใช่มั้ง เขาปฏิเสธคำขอโทษของเจี่ยงสง!” จู่ๆจ้าวกางก็พบว่าทัศนคติที่เขามีต่อตัวของหลินหยุนเมื่อก่อนนั้น กลับกันโดยสิ้นเชิง

“หลินหยุนปฏิเสธคำขอโทษของผู้มีอิทธิพลอำนาจอย่างคุณเจี่ยง!” หวางเสี่ยวซีเหมือนเครื่องจักรที่พูดซ้ำความพูดของจ้าวกาง สมองของเธอว่างเปล่าไปแล้ว แม้กระทั่งเชี่ยหยู่เวยที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่แข็งแกร่งจู่ๆก็รู้สึกพลังไม่พอใช้ พริบตาเดียวไม่สามารถรับกับเรื่องที่ใหญ่มหาศาลแบบนี้

มีเพียงอีหลิง แววตาเปล่งประกายแวววาว

เจี่ยงสงมองหลินหยุน ลึกๆในแววตาข้างในแฝงด้วยความตกใจ

ในสายตาเขา ตอนนี้หลินหยุนเหมือนยักษ์ที่ยืนตัวตรง สูงแต่ปีนไม่ได้ ทำให้คนไม่กล้าสบตาโดยตรง

เขานั้นเป็นเหมือนมดตัวเล็กตัวหนึ่ง ทำได้เพียงยอมจำนน!

ได้ยินหลินหยุนพูดว่าเขาไม่เหมาะแม้กระทั่งจะขอโทษ ผู้มีอิทธิพลอำนาจอย่างเขากลับไม่รู้สึกโกรธ แต่เขากลับโค้งคำนับอีกครั้งด้วยใบหน้าตึงเครียด

“ผมรู้ว่าฐานะตัวเองต่ำต้อย ไม่ว่ายังไงก็ขอให้คุณหลินอภัยให้ผมด้วย ผมยินดีที่จะมอบเงินหนึ่งพันล้าน เพื่อเป็นชดเชยให้กับคุณหลิน!”

หนึ่งพันล้าน!

จ้าวกางมองบน เกือบจะเป็นลม

หวางเสี่ยวซีอ้าปากกว้างทันทีโดยไม่รักษาภาพพจน์ แม้กระทั่งอีหลิงกับเชี่ยหยู่เวย ก็ตกใจจนอดไม่ได้ที่จะอ้าปากเหมือนกัน!

หลินหยุนมองเจี่ยงสงอย่างเรียบเฉย แล้วกล่าว: “สามพันล้าน!”

อะไรนะ!

จ้าวกางและพวกเกลียดจนอยากจะเอาหัวไปชนฝาให้ตาย พวกเขารู้สึกว่าความสามารถด้านการจินตนาการของพวกเขานั้นแคบมาก หนึ่งพันล้านหลินหยุนยังรู้สึกว่าน้อย อ้าปากก็ของสามพันล้านเลย!

ครั้งนี้เจี่ยงสงต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน! ต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน!

แต่ว่า อีกครั้งที่ทำให้จ้าวกางและพวกตกตะลึง ผู้มีอิทธิพลอำนาจอย่างเจี่ยงสงไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับมีสีหน้าที่เบิกบานใจ ราวกับว่าเก็บหวยรางวัลที่หนึ่งได้ยังไงอย่างนั้น!

“ได้ ผมจะให้คนรีบโอนเข้าบัญชีของคุณหลิน!” เจี่ยงสงตกลงโดยไม่มีความรังเลแม้แต่นิดเดียว

จากนั้น เจี่ยงสงก็นึกถึงคำสั่งของหยุนเยว่ พูดด้วยหน้าตาที่เคร่งขรึม: “คุณหลิน ในเมื่อเรื่องนี้จบแล้ว งั้นตอนนี้ผมจะส่งคุณไปที่หนันหลินเพื่อไปพบคุณจิน!”

“ได้” หลินหยุนพยักหน้า จากนั้นก็ยังไม่ค่อยจะวางใจ มองดูพวกเชี่ยหยู่เวยและคืนอื่นๆที่ตกตะลึงกันอยู่แวบหนึ่ง

“ส่งพวกเขากลับไปด้วย หากเกินความผิดพลาดอะไรก็แล้วแต่ นายต้องรับผิดชอบ!” หลินหยุนกล่าวอย่างเย็นชา

“คุณหลินวางใจเถอะ หากใครกล้ารบกวนเพื่อนๆของคุณ ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับเจี่ยงสูง ผมรับประกันว่าพวกมันจะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้!” เจี่ยงสงก็ได้กลับมาในมาดของผู้มีอิทธิพลอำนาจอีกครั้ง

“ไปเถอะ!” หลินหยุนพูดจบ ก็ไปเปลี่ยนชุดในห้องเปลี่ยนชุด

เจี่ยงสงจ้องมองไปที่ลูกน้องสิบกว่าคนแล้วตะโกนพูด: “ยังยืนซื่อบื้อกันอยู่ทำไม! รีบส่งเพื่อนๆของคุณหลินกลับไปสิ!”

“หากขนหน้าแข้งร่วงแม้แต่เส้นเดียว ผลลัพธ์พวกนายรู้ดี!”

ชายหนุ่มสิบกว่าคนตกใจจนรีบพยักหน้า: “ครับ ครับ ท่านเจี่ยงโปรดวางใจ พวกเรารับประกันว่าเพื่อนๆคุณหลินจะปลอดภัยอย่างแน่นอน!”

……

……

เมืองหนันหลิน คฤหาสน์ของควีนจิน

เจี่ยงสงเป็นสารถีให้กับหลินหยุนด้วยตัวเอง ได้ส่งหลินหยุนมาถึงบ้านของควีนจิน

หยุนเยว่เปิดประตูให้กับเจี่ยงสงด้วยสีหน้าที่เย็นชา